Je schrijft wat je leest (column)

Door Schweiz gepubliceerd op Friday 25 April 18:56

Ik denk dus ik ben, ik ben wat ik eet, ik eet wat ik wil en waar een wil is, is een weg. In andere situaties zou ik een ontiegelijk grote afkeer hebben van voornoemde spreekwoorden, zegswijzen en uitdrukkingen, daar zij telkens weer een immense vergissing maken. Een kapper - coiffeur, barbier of hairstylist, afhankelijk van de maat van de eigendunk van de desbetreffende persoon - zou zeggen dat deze spreekwoorden elkeen over één kam scheren, een autocoureur zou zeggen dat ze te kort door te bocht gaan, terwijl de obligate uitzondering die de regel bevestigd over het hoofd wordt gezien. Maar gezien ik een uniforme woordcombinatie als titel heb gebruikt, dien ik van deze denkwijze even af te stappen, laten we stellen dat dit de exceptie is die mijn denktrant waartoe de weg uit de eerste zin leidde bekrachtigt. 

Mijns inziens is er een verband tussen hetgeen men leest en hetgeen men schrijft, met name de schrijfstijl, de register- en woordkeuze en de lay-out van teksten. Pessimisten zullen deze woorden tot de term 'plagiaat' vervormen, optimisten zullen dan weer prediken dat dit één van de onderdelen van het constante leerproces dat de mens ondergaat is. Feit is dat hier niets mis mee is, zo - door imitatie - hebben we als rondkruipende brabbelaars de Nederlandse taal immers geleerd van onze ouders. Het lijkt me zelfs onmogelijk een tekst te schrijven waarvan de woordenschat door taalkundigen als rijk wordt bestempeld, de stijl als subliem en de spelling en grammatica als vlekkeloos zonder ogen evenals grijze massa ooit te goed hebben gedaan aan literaire meesterwerken - in de volksmond: "dikke boeken", terwijl het algemeen geweten is dat kwaliteit en kwantiteit niet altijd hand in hand gaan - van uitzonderlijke personen die uitblonken in het aan elkaar koppelen van woorden tot zinnen et cetera, et cetera. 

Het punt dat ik wou maken, en nergens achter wou zetten, is dat men wel eens aspecten van de schrijfstijl van een auteur durft over te nemen in eigen werken. Heb ik daar een studie over gedaan, of misschien een enquête? Uiteraard niet. Zoals u zelf wel weet gebruikt een echte empirist enkel zichzelf als referentiepunt, inspiratiebron en onderzoeks- en bewijsmateriaal. Zo durfde ik in het voorjaar wel eens een grof woord of een dysfemistische beschrijving te gebruiken nadat ik een boek las van Dimitri Verhulst. Na het lezen van enkele boeken van José Saramago is mijn schrijfstijl dan weer heel beeldsprakig en uitgesponnen, gezien de man in kwestie wel een halve bladzijde in een relatief klein lettertype kon vullen met één enkele zin en een dozijn aan komma's. Dat ik mezelf momenteel doorheen een saramagistische fase, om het spreekwoordelijke beest met een neologisme een naam te geven, sleep, waarmee ik mijn persoon en mijn teksten, laat dit duidelijk zijn, niet wil vergelijken, laat staan gelijkstellen qua kwaliteit, aan de briljante woordenstromen, die maar als te vaak onderbroken werden door een tussenvoegsel of literaire toevoeging, uit de romans van voornoemde man, José Saramago. 

Mijn eerlijkheid gebiedt me dan ook me enigszins van mijn titel te distantiëren, gezien deze wel eens foutief, zo niet overdreven zou kunnen zijn. Mijn excuses voor deze laffe, maar hopelijk succesvolle, misleiding van het nieuwsgierigheidscentrum van uw hersenen. Het enige wat dit namelijk bewijst, is dat ik, ondanks het schrijven alhier, nog geen eigen, unieke schrijfstijl heb kunnen ontwikkelen waardoor ik zo nu en dan inspiratie bij anderen haal. Niet dat ik hier niets opsteek van anderen, helemaal niet, ik voel aan dat mijn manier van schrijven sinds ik hier tien maanden geleden begon met publiceren enorm geëvolueerd is. Wel merk ik ook dat er andere typische woorden zijn die ik begin over te nemen, te beginnen met 'nou' en 'ie', die als karakteristiek voor het Nederlands-Nederlands kunnen bestempeld worden. 

Begin ik nu weer over het verschil tussen Vlaams en Nederlands-Nederlands? Ja, helaas wel. Al vind ik het helemaal niet hinderlijk dat ik vernederlands, maar wat ben ik blij dat ik de nogal ongelukkige uitspraak van bepaalde woorden, of letters, niet overneem. Op deze manier wil ik namelijk een allesbehalve naadloze overgang maken naar een niets meer dan overbodig toevoegsel over een reclamespotje dat ik voorbije week zag op de Nederlandse televisie. Het betrof de supermarktenketen Jumbo. Aan het spotje zelf was - geloof ik - niets merkwaardigs, maar het was de uitspraak van de naam die ik toch gek bekken vond. Blijkbaar spreken Nederlanders de j van Jumbo uit als de j uit 'jij', terwijl Vlamingen steevast 'Jumbo' (de olifant) uitspreken met de beginklank van 'gênant'. Het zal jullie dan ook niets verbazen dat wij rare ogen trokken toen Josje - terwijl Jos met de j van gênant een doorsnee naam is voor een kranige Vlaamse zeventiger - het toenmalige K2 kwam versterken. Wat ben ik blij dat men schrijft zoals men leest en niet gelijk men hoort en spreekt. Want dan zou de communicatie hier op Plazilla wel eens heel uitdagend kunnen worden. 

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
haha, prachtig column
die communicatie op plazilla is nu al plezant (= Vlaams)
Ik betrap mezelf er ook op dat ik vaak andere - Nederlandse - woorden gebruik sinds ik op plazilla ben.
superduim
Dank je wel :)
Dan ben ik toch niet de enige die aan het vernederlandsen is ;)
Hoe zou het klinken als we gênant uitspreken met de beginklank van goedemorgen ;)
Doen jullie dat??? :)
Dat zou pas echt gênant zijn ;)
Oef, wat een opluchting. Stel je voor, anders dachten jullie dat wij Gumbo zeggen :-)
Ik kan het je bijna horen zeggen ;)

Prachtig, een waar genoegen om te lezen! Zoals je weet ben ik een "Vlamofiel", dat taaltje is zo leuk, zoals Doemaar al zong....
Dank je wel! En ik vind net het Frans een mooie taal, is het toeval of houden we allebei van de taal van onze zuiderburen? :)
Toeval bestaat niet....
tegen P1eter
1
was dat niet het Goede Doel?? Ik ben erg fan geweest van Doe Maar en ik kan me niets herinneren van die zin. Wel van Het Goede Doel: België; Ik heb getwijfeld over België van dat taaltje is zo zacht...
Je hebt helemaal gelijk. Foutje, sorry....
sjuust
En de communicatie is vaak al zo uitdagend. ;) Leuke column, en ja, je weet dat ik best een beetje Vlaams wil leren. Misschien lees ik daarom jouw teksten? Toch zal ik niet snel Vlaams gaan schrijven, dus dan schrijf ik niet wat ik lees. Of... ;)
Ja, maar er zijn er slechts weinig die 'echt' Vlaams schrijven hier, dat gaat gewoon niet wegens te veel dialect ;)
Kun je nagaan, op mij komt zelfs dat al Vlaams over. ;)
Vind je dat ik erg Vlaams schrijf?
Best wel ja. Haha, nee hoor, alleen sommige woorden gebruiken wij hier echt niet. Zoals toen dat woord voor verdwalen. Iets van scheeflopen of wat was het ook alweer?
Ik vind het knap hoe je schrijft, ik lees jou en schrijf zelf eenvoudig, dus of je stelling klopt durf ik wel te betwijfelen ;)
Als ik informatief schrijf, haal ik ook wel wat helderder taalgebruik boven, hoor :) Bedankt!