Huilen in een hoekje

Door ElineS gepubliceerd op Friday 18 April 23:18

Zondagochtend kwart voor 9 word ik mijn bed uitgeroepen door mijn moeder. 'schatje opstaan!!'. Ik vraag me af wat er aan de hand is, het is toch zondag. Ik trek mijn badjas en mijn sloffen aan en slenter de trap af. Met slaperige ogen kijk ik in de ogen van mijn moeder. Ik zie dat ze gehuild heeft, haar ogen zijn waterig en haar gezicht is wat roder dan normaal. In haar nek heeft ze rode vlekken waarschijnlijk van de stress. Ik kijk mijn moeder vragend aan. Ze zegt dat er niks aan de hand is en dat ik op moet schieten. Ik geloof haar niet maar besluit niet door te vragen. Ik pak snel een boterham met honing en ren naar boven om me om te kleden. Als ik weer beneden kom is mijn moeder verdwenen. Ik roep haar nog maar geen gehoor.

 

De laatste tijd ging het steeds slechter met mijn moeder, ze had net te horen gekregen dat ze borstkanker had. Het was geheel onverwachts gekomen en het was een heftige periode voor haar maar ook voor mij en mijn vader. Mijn kleine broertje van 2 snapte er natuurlijk vrij weinig van. Hij vroeg wel vaak naar mama aangezien ik hem verzorgde. Ik merkte aan mezelf dat ik heel snel volwassen werd. Ik had ineens de zorg van mezelf en dus ook van mijn broertje op me genomen. Mijn vader was vaak bij mama in het ziekenhuis. Het ging steeds slechter met haar. Ook tussen hun ging het niet meer zoals het ooit geweest was. Ik betrapte mijn vader erop dat hij een affaire had met een andere vrouw. De buurvrouw wel te verstaan. Aangezien mama er al zo slecht aan toe was besloot ik niks te zeggen. Totdat ze me confronteerde met dit gegeven. Ze wist het dus en ik had toegegeven. Mijn vader is toen meteen vertrokken en ook de buurvrouw was nergens meer te bekennen. Mijn moeder was er kapot van en ze was zwak. Te zwak om ook maar iets te doen. Nu mijn vader weg was, ging ik elke dag samen met mijn broertje naar haar toe. Langzaamaan begon het beter te gaan en ze mocht naar huis. Thuis was het zwaar voor mij, ik deed de totale verzorging en ook het hele huishouden. In deze periode raakte ik oververmoeid, ik ging niet meer naar school en verloor al mijn vriendinnen. Totdat 3 weken geleden mijn beste vriendin onverwachts langskwam. Ik had het heel gezellig met haar en ze steunde me echt. Het lukte me weer om alles thuis te regelen en ik zag grote stappen bij mijn moeder. Gisteren is ze schoon verklaard. En nu, nu is ze weg. Ik ben alleen, ze heeft mijn broertje meegenomen, maar ik, degene die al die tijd voor haar gezorgd heeft, was te langzaam. Dus ik, ik zit hier nu in de kamer te huilen in een hoekje.

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.