Brief aan mijn Lieve kleine Schattebout.

Door Arinka gepubliceerd op Friday 18 April 10:47

M@zart vroeg om lieve berichten aan onszelf. Deze heb ik jaren geleden al eens geplaatst, maar kan best nog een keertje naar boven gehaald worden...

907d9dd67254776dd7013b436452382c_1397813

Mijn allerliefste kleine schattebout,

Op 6 mei 1971 werd je geboren en meteen was je al een en al levenslust. Dat was niet eenvoudig en je maakte je ouders gek met je alertheid en je continue drang om de wereld om je heen te ervaren. Slapen, dat deed je niet graag, dat was zonde van de tijd, je wilde het leven beleven.

Wat een pech had je om in dat gezin geboren te worden, daar wisten ze met al jouw enthousiasme en nieuwsgierigheid niet goed om te gaan. Zo klein als je was, zoveel vragen stelde je. Vragen die je ouders niet konden beantwoorden, waar ze verward van werden. Hoe kon zo’n klein mensje zoveel vragen stellen waarop zij geen antwoord wisten?

Ze gingen twijfelen aan zichzelf, maar in plaats van daaraan te werken gingen ze het jou verwijten. 

Hoe durfde je zo slim te zijn en zo van het leven te genieten? 
Moest je nou werkelijk op iedereen aflopen die je tegenkwam? 
Hoe kon het dat jij nog zo open was voor alles, terwijl zij zich zo hadden afgesloten?

Daarom schrijf ik je deze brief. Omdat ik weet dat je snakt naar iemand die zegt dat hij of zij van je houdt en je aanvaardt met alles wat je bent. Precies dat wat je nooit hoort. Je bent nog maar 6 en je bent al helemaal lamgeslagen. Niemand houdt van je en je bent murw van de regels van het leven die je niet begrijpt.

Op school is het al niet veel beter. Iedereen vind je maar raar. En omdat iedereen het zegt ga je het geloven. Net als dat je dom bent en lelijk en achterlijk en noem het maar op. En je rode haren zijn munitie van wapens om je te raken. Je bent lelijk, je bent lelijk, je bent lelijk, is de mantra van je leven. Maar lieverdje, dat ben je niet! Verre van zelfs.

Jij hebt iets in je wat zij niet hebben. Een helder licht dat straalt naar iedereen. Een liefde voor alles en iedereen om je heen. Een steen is je net zo lief als je moeder en ja, dat begrijpen de mensen om je heen niet. Jij moet wel gek zijn dan. Mensen zijn toch zoveel meer waard dan al het andere op aarde? En wat ze niet begrijpen willen ze weg. 

Weg met jou dus.

Over een paar dagen beginnen je jaren van vergetelheid. Dan wordt alles zo zwaar voor je om te dragen dat je hoofd en hartje het niet meer aan kunnen. Je overleeft en hebt geen enkel gevoel van bestaansrecht. Je weet niet meer wie je bent en dat zal heel lang zo blijven. Je bent geknakt en gebroken, door mensen die niet begrepen wat een geweldig kind je was.

Je zult je mismoedig door het leven slepen. Denken dat het nooit beter wordt. Maar liefje, ik beloof je, het wordt zoveel beter. Je leven zal nog zo ontzettend mooi worden. Ja, ik weet wel dat je me nu niet zult geloven, maar ik wéét dat het zo is!

Nu zit je nog op het muurtje te overdenken hoe je je leven zult beëindigen. Nog zo jong en al zo levensmoe. Alle vreugde uit je geperst en niets meer om te lachen. Zelfs dat doe je niet goed, dus dat laat je dan ook maar. Je durft tegen niemand meer te praten, want jij bent raar. Niemand moet jou en iedereen lacht je uit.

Wat heb ik met je te doen kleine schat. Helemaal alleen op de wereld in een poel van haaien die het op je gemunt hebben. Dood aan jou, weg met jou, weg met alles.

Maar ik beloof je, als je volhoudt, dan zul je zien dat alles de moeite waard is. Dat niets voor niets is. Al die mensen die je wilden veranderen, ze zijn afgezakt naar het laagste van het laagste en jij zult zegevieren. Zij zijn miserabel en jij zult het puurste geluk ervaren. 
 
Je zult laten zien aan de wereld dat je niet dom bent of lelijk of achterlijk.

En ondanks al je verdriet zul je altijd liefde voor de wereld houden. Ik wil je daarom ook vragen; Haat de mensen niet te veel. Ze kunnen het niet helpen, ze begrepen het niet. Ze waren zelf te dom. Je zult mensen laten genieten met wat je allemaal kan. Ja, ik weet wel dat je nu denkt dat je niks kunt, maar ik garandeer je, later zullen de mensen anders beweren!

Je zult altijd klein blijven, maar ik ben inmiddels bijna 43... Ik moet groot zijn en me zo gedragen. Mijn liefje, ik kan je niet langer meenemen met mij. Ik hou heel van je; Het onbesuisde kind dat je bent en altijd zult blijven. Met je nukken en je grillen. Voor mij het mooiste mens op aarde. Maar liefje, ik moet verder.

Als ik je met me mee blijf nemen, zal ik altijd verdrietig blijven en altijd wrok houden over vroeger en dat wil ik niet. Dus ik moet je achterlaten, hoe zeer het ook doet. Ik zal je nooit, maar dan ook nooit vergeten, maar ik moet nu verder zonder jou. Maar ik beloof je nu één ding en hou je daaraan vast lieffie: 
 
Jij en ik hebben het gered!

Heel veel liefs van mij, je oudere Ik.

feb401645f9255f8996373b730a8fa01.jpg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met een brok in de keel gelezen.
geweldig mooi geschreven het raakt me diep en dan ben ik pas 63.
Wauwww die raakt en is fantastisch mooi geschreven.
Ik heb zojuist een reactie gegeven bij de vorige publicatie. Ik vind het knap van je, hoe jij je erdoorheen hebt geworsteld en het kind in jou de liefde hebt gegeven die ze nodig had, om zelf verder te kunnen.