De kracht van vuur

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 18 April 00:05

Mijn verhaal begint op een grimmige miezerige dag in een klein dorpje in de betuwe. Nee, niet spectaculair. Niets speciaals, of huiveringswekkend. Voorheen was er niets speciaals aan mij. Ik deed geen dingen die bewondering opwekte. Ik deed geen dingen die me tot een held maakte. Ik was gewoon ik.  Ik was gewoon één van die vele mensen die slechts probeerde overeind te blijven staan in dit leven. Een jonge vrouw met vele dromen, maar zonder de tijd deze waar te maken. Misschien wel met de tijd, maar zonder de lef. Zonder de moed.  Voor mij was mijn wereld, de maatschappij waarin ik leefde slechts overleven. Principes, sjah ik had ze. Genoeg zelfs, toch leken ze zich altijd weer aan te passen aan anderen. 

Mijn leven kabbelde rustig voort. Ik werkte, 's avonds kwam ik thuis en plofte op de bank neer, waarop mijn kater zich lekker tegen me aannestelde. Huisje, boompje, beestje, net zoals talloze andere Nederlanders. Niets bijzonders dus. Het grootste gedeelte van mijn tijd bracht ik alleen door. Niet dat het echt bijzonderwaardig is. Hoevele singles brengen het grootste gedeelte van hun tijd alleen door? De meeste. Ik zag hoe vrienden, kennissen en familie gezinnetjes begonnen te vormen. De trouwkaarten bleven achter elkaar op de deurmat vallen, waarop al gauw de geboortekaartjes volgde. Kinderverjaardagen werden een vanzelfsprekend iets. Afspraken met vriendinnen een gratie. Nou ja, de 'zonder man en kinderen' afspraken dan. Spontane vriendinnenavonden werden nu gepland door middel van de agenda's bij elkaar te houden.

Ik zag hun meelijwekkende blikken wel. Voor hun was ik die zielige vriendin, die vriendin zonder partner. Het viel niet mee, en het viel me nog harder om hun goedbedoelde dates te omzijlen. Ik wilde niet gekoppeld worden. Het moest vanzelf komen of helemaal niet, maar voordat ik teveel prijs geef... Ik ga jullie  mijn verhaal vertellen, een verhaal over hoe ik de persoon geworden ben die ik nu ben. 

 

Hoofdstuk 1

Het regende, maar ja dat deed het de hele ochtend al. Langer wachten kon ik niet. Ik had een afspraak, weer een sollicitatiegesprek. De zoveelste. Het koste me moeite om nog langer gemotiveerd alle sollicitaties af te gaan, maar ik kon er niet onder uit. De verplichting van de werkloze! 

Zorgvuldig deed ik mijn benodigde papieren in een plastic hoesje, aangezien ik twijfelde of mijn tas wel echt honderd procent waterdicht was. Voor de laatste keer controleerde ik of ik nu echt alles had. Net zoals ik nog een keer controleerde of mijn make-up nog steeds op zijn plaats zat. Eigenlijk had ik het net zo goed niet op hoeven doen, waarschijnlijk was het straks toch verregend. Maar ach, ik had in elk geval het gevoel dat ik moeite had gedaan om representatief voor de dag te komen. Ik verfoeide dit gedeelte van mijn leven. De wanhopige kant die ik aan niemand liet zien. Koppig als ik was wilde ik bewijzen dat ik het zelf kon. Echt zelf. Dat ik niemand nodig had. Ik wilde niet door mijn ouders gezegd worden dat ze het wel hadden verwacht.

In hun ogen zou ik immers alleen maar bevestigen dat ik net een klein kind was. Een meisje wat begeleiding nodig had. En dat was niet zo. Het leven zat me nu heel even tegen. Liep anders als wat ik voor mezelf gepland had. Nou ja, het werd me voor de zoveelste keer duidelijk dat er niets valt te plannen in het leven. Ik was echter één van die mensen die het wat vaker ervaren moest. 

Daarbij lieten mijn ouders geen gelegenheid voorbij gaan om me te vertellen wat ik allemaal aan mijn neus voorbij had laten gaan. Wat ik had vergooid. Financiële stabiliteit, een georganiseerd leven, altijd in het gezelschap van iemand verkeren. Sjah in hun ogen had ik een huwelijk vergooid vanwege een emotioneel moeilijke tijd. Had ik er te weinig aan gedaan om het te redden. Ik vond het allemaal prima, ontweek de moeilijke gesprekken en leefde gewoon mijn eigen leven. Het was me allemaal best. De zware donkere periode doorstond ik in me eentje. Precies zoals ik het fijn vond. 

Even aaide ik mijn trouwe roodharige kater over zijn kop. Mijn metgezel en mijn enige bondgenoot, nou ja, zo voelde het vaak. Misschien koos ik er ook wel voor om het zo te voelen. Ik weet het niet. Misschien was ik te eigenwijs om het anders te voelen. Na even wat rondgedraald te hebben, twijfelend of ik gaan moest of niet. Uiteindelijk overwon mijn gezonde verstand en besloot ik dat het toch echt beter was om wel te gaan. 

 

Daar zat ik dan. Mijn handen voelde klam aan, en de kop koffie die me zojuist was voorgezet door de koffiejuf durfde ik niets eens vast te pakken. Bang dat ik hem zou laten vallen.

'Vertel me eens, waarom bent u de geschikte persoon voor deze vacature?' de ietwat stijfoverkomende grijzende heer tegenover me keek me aan als hij me wilde doorboren. Hij was een heerschap in zijn dure maatpak, iets waar de rimpels in zijn voorhoofd en de kraaienpootjes bij zijn ogen zeker aan bijdroegen. 

Ik slikte even. Waar moest ik in vredesnaam beginnen? Ik had gesolliciteerd op de vacature van kamermeisje... Hoe kon iemand daar nu niet geschikt voor zijn? Toch kon ik dat moeilijk zeggen. Kamermeisje, een chique benaming voor schoonmaakster, maar minder deftig als interieurverzorgster. Opnieuw slikte ik, terwijl de waterige blauwe ogen van de man op me waren vastgepind. 

'Ik weet van aanpakken,' ik schraapte snel mijn keel, toen ik hoorde hoe benauwd het eruit kwam. Het was alsof mijn tong was vastgeplakt aan mijn gehemelte. 'Ben niet snel ergens vies van en erg flexibel.'

Hoe moest ik me verder verkopen? Wat wil er verder over te zeggen? Mijn hersenen leken wel van kauwgom en ik had het idee dat de man me nu al had afgekeurd. 

'We hebben hoge verwachtingen van ons personeel. Ons hotel ademt kwaliteit en het personeel dient daaraan bij te dragen. Waarom zoudt u kunnen bijdragen?'

Ik haalde mijn schouders op. 'Ik ben altijd beleefd meneer, doe mijn werk goed en vol overgave. Draagt dat niet bij aan kwaliteit?'

Zijn borstelige wenkbrauwen gingen omhoog en ik kon alleen maar toekijken. Met iedere seconde die verstreek begon ik minder hoop te hebben op deze baan. 

'Waarom , met uw leeftijd, solliciteert u op een baan als deze?' weer een vraag waarop ik geen antwoord wist te geven. Als ik hem de waarheid zou vertellen, dat ik te ongemotiveerd was geweest om school af te maken en dit de beste baan leek van alle opties die ik had, zou ik overkomen als een luilak die er de kantjes vanaf wilde lopen. Liegen over diploma's die ik had was ook geen optie, uiteindelijk zou hij er toch achter komen. Dus vertelde ik maar een andere leugen, waarvan hij er niet zo gemakkelijk achter zou komen als ik me mond hield.

'Omdat het me leuk werk lijkt. Ik ben dan misschien niet direct bezig met de gasten, maar op een indirecte manier toch zeker wel. Op de achtergrond ben ik ook een groot deelte verantwoordelijk voor een plezierig verblijf hier,' op dat antwoord was ik best trots en ik had het snel eruit weten te brengen, voordat hij zou gaan twijfelen aan mijn oprechtheid. 

Na nog wat over en weer gepraat gaf de man mij een hand. Hij bedankte mij voor mijn komst, melde me dat er nog meer sollicitanten op gesprek zouden komen en dat ik over twee weken bericht zou krijgen. Ondertussen kon ik alleen maar duimendraaiend afwachten in de hoop dat de tweeënzestigste sollicitatie dan eindelijk iets zou opleveren. 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.