Ik haat je

Door Chayenna2 gepubliceerd op Saturday 12 April 04:24

Vanaf de dag dat ik me bewust van je werd, wist ik al dat ik een hekel aan jou had. Toen ik echter bewust werd van hoe jij in al die jaren had gehandeld en gereageerd hebt op de situaties die er zich hadden voorgedaan in ons leven, ging ik je haten. Een haat die voor jou voelbaar moet zijn geweest in iedere cel. Ik had totaal geen begrip voor de manier waarop jij reageerde, en mijn enige wens was om jou te vernietigen, zodat ik eindelijk verlost van jou was, en de hel waarin je mij gevangen hield. Jarenlang vocht ik tegen je, en probeerde je op vele manieren te vernietigen.
Jou reacties daarop bevestigde alleen maar dat ik gelijk had. Het enige wat jij mij kon geven was pijn en ellende. Zonder jou zou ik eindelijk weer terug kunnen keren naar de wereld die ik me nog zo goed herinnerde. Een wereld waar geen pijn en lijden bestaat. Een wereld waarin licht en vreugde de overhand heeft. Een wereld waar ik samen kan zijn met mijn broeders en zusters. Voor mij was jij de oorzaak dat ik nu gescheiden van hun was. Jij was er de oorzaak van dat ik in deze hel gevangen zat. Ja, als er gevallen Engelen en de Hel bestaat, is dat wel een juiste omschrijving van hoe ik jou ervaarde. En niet alleen jou, maar zag ook in al de anderen om me heen hoe ze lijden onder de pijn en ziektes waarmee ze dagelijks geconfronteerd worden.

0240b95e276869b084f08c7a38c8de0e.jpgToch begonnen er langzaam dingen te veranderen. Ik begon te merken dat niet jij me gevangen hield in deze hel, maar dat er mogelijkheden bestonden om aan jou te ontsnappen, om dan weer heerlijk te genieten van mijn thuiswereld. Steeds meer begon ik gebruik te maken van deze ontsnapping mogelijkheid. En steeds was mijn vraag bij thuiskomst, mag ik hier aub blijven. Ik smeekte om maar niet terug gestuurd te worden naar jou en de hel waar jij in leefde. Toch moest ik iedere keer weer terug. Waarop mijn woede alleen maar toenam. Toen ik eenmaal begon te beseffen dat ik nog jaren met je opgeschept zal zitten, begon ik mijn gedrag tegenover jou te veranderen. Nog steeds bleef je me een hoop problemen geven, maar ik paste me hier zoveel mogelijk op aan. Ik leerde luisteren naar wat jij nodig had, en soms begreep ik die behoeftes echt niet, want je vroeg me ook om dingen waar van een iedere weet dat het slecht voor jou is. Toch dan vertelde jij mij dat niet datgene wat ik in mijn mond stak slecht voor jou was, maar de gedachten erover die ik er zelf bij had.

  faea4cf1d524c1c5bb13893d2492f08e.jpgNadat je jarenlang onder de allergie uitslag hebt gezeten, vertelde je me dat niet het voedsel de oorzaak hiervan was, maar de weerstand die ik had van het leven samen met jou in deze wereld. Je vertelde me dat dit de enige manier was waarop jij je kon beschermen tegen mijn haat en woede. En dat je hoopte dat ik hierdoor milder zou worden tegenover jou. De conflicten die we samen hadden kwamen bij jou tot uitdrukking in allerlei ontstekingen.
Vooral jou maag en luchtwegen hebben het daarom jarenlang flink te verduren gehad. Ja, mijn woede voor jou was nu eenmaal moeilijk te verteren voor de maag. En daar ik je geen kans gaf om ervaringen uit te wisselen, niet met je wou communiceren, weigerde om adem te halen vertaalde jij in de ontstekingen in de luchtwegen. Maar ik bleef weigeren naar jou te luisteren. Maar je gaf niet op. Ik was boos op je omdat je me dagelijks opzadelde met de pijnen. Eerst de pijnen van mijn rug en daarna die van mijn nek. Wat voelde ik me dom toen ik begreep dat dit jou manier was om mij te vertellen hoe hard-nekkig ik bleef volharden in mijn beeldvorming over jou, en hoe weinig ondersteuning en begrip ik voor jou heb. Doordat ik eindelijk niet langer de schuld van al de ellende bij jou neerlegde, maar we samen zijn gaan communiceren, ben ik steeds meer van jou gaan begrijpen. Niet dat daardoor alle problemen meteen zijn opgelost, maar ik leerde genieten van wat jij me schonk.

f7e981234fdbe055c687062367b5559b_medium.Ik leerde toe te geven aan de beperkingen die je me soms geeft, maar geniet nu van ieder moment dat we samen zijn. Nu beschuldig ik jou niet meer van de klachten die ik ervaar. Ik voel nu de blijdschap dat de schade die ik jou door mijn woede heb aangedaan eindelijk is hersteld. Ik geniet nu van iedere kleine nieuwe stap die we samen onder nemen. Bij iedere stap die we maken, besef ik nu pas hoeveel werk jij verzet, en dat uit liefde voor mij. Het enige wat jij wenst is dat ik via jou geniet van Al wat is. Het enige wat jij wenst is dat ik via jou in deze realiteit het Leven ga ervaren op de manier waarop onze Vader het voor zijn kinderen bedoeld heeft. Het enige wat jij wenst is dat via jou de hemel op aarde wordt ervaren. Even stop ik met typen en laat deze wensen even bezinken. Dan voel ik vanuit mijn hart een vreugdevolle kreet, en een duidelijk JA dat willen we. Niet langer zien we jou, het fysieke lichaam als onze vijand. Als degene die ons gevangen houd in een wereld met zijn tegengestelde. Niet langer zien we jou als degene die ons scheid van onze thuiswereld. Eindelijk begrijpen we dat we dankzij jou onze thuiswereld in het NU kunnen ervaren. Eindelijk kan ik tegen jou zeggen: “Ik hou van jou”.

Copyright: Curacao@Gerda Verstraeten

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel subtiel Chayenna, en aangrijpend spannend verwoord: de liefde-haatverhouding die wij mensen soms hebben met ons eigen lichaam.
Dit soort artikelen vind ik erg mooi. Lezen hoe een ander het gevecht met zichzelf wint. Persoonlijke achtergronden verschillen, maar het herkennen van groeiprocessen is aangenaam.