De afrekening (7)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 10 April 23:48

Rationeel begrip en mededogen is me eigen, daar voel ik me veilig bij, maar voor deze twee was ratio nog nooit toereikend. Mijn hart, wonderlijk genoeg is het na die gestoken naald toch nog mijn eigendom, heeft zich losgeweekt van hen. Hoewel het vreemd is bijval te krijgen voor zo een akelige daad, is de bevrijding groots.
Los gekomen van onze ingebrande geschiedenis, constateer ik zeer verbaasd dat de twee figuren me niet meer kunnen raken. Zij hebben met hun mateloze egoïsme mijn allerliefste, het meest bijzondere geschenk dat ik te geven had, vermoord en van haar ego beroofd nog voor ze zich bewust van haar wezen was. Nooit eerder zijn zij daarvoor gestraft en zoals dit proces zich voltrekt had ik het zelf nooit kunnen verzinnen.

Dan valt plots het zingende publiek stil en ik draai naar rechts om te zien waarom. De toenmalige hartsvriendin is uit haar loden harnas bevrijd. Haar te vertrouwen bleek een grove vergissing mijnerzijds. Ze was een modepopje, wat oppervlakkig ook, maar nu maakt ze haar rentree in een spuuglelijke jute zak. Handen en voeten kruislings geboeid aan zware staalbanden die het moeilijk maken om elegant te lopen. Men brengt haar bij mij opdat ik het flesje plus de zandloper aan haar kan overhandigen. Nu wordt duidelijk waarom die attributen aan een zijden draadje tussen de plooien van mijn tuniek hangen. Gelukkig hoef ik het haar enkel aan te geven terwijl Travio voorleest wat haar te doen staat.
"Omdat jij uit eigenbelang je taak als mediator hebt veronachtzaamd. Omdat jij je door deze twee, die jouw vrienden waren, hebt laten verblinden. Omdat jij je als blokhoofd in liet lijven in het hebzuchtige kamp der intriges. Omdat jij het kind met de moeder in de steek liet, mag jij als medeplichtige ieder uur dit brandend zuur in de ogen van de gevonnisten druppelen. Totdat jullie alle drie zweren niets meer te verzwijgen, niet weg te kijken zodra Cock’s kind jullie vraagt om de waarheid, niets dan de waarheid." Het publiek begrijpt feilloos welke rol dom wegkijken heeft gespeeld en trakteert haar op een machtig aanzwellend. “Jaha…  jaha., zuhuur, ieder uur.”

Het raakt me toch onaangenaam hoe makkelijk het is dit hele volk met de sensatie van martelingen in vervoering te brengen. Is iedere inwoner vanTriodara gespeend van enig meegevoel? Zijn we niet allemaal mensen die van de fouten moeten leren en is grenzeloos genot in de afstraffing van verraad, zoveel minder bestiaal dan deze beestachtige wraak, vraag ik me onwillekeurig af.
Drio, ziet dat ik me uit de scene dreig terug te trekken, sommeert dat mijn aandacht niet mag verslappen door morele vragen die de uitwerking van deze penitentie verstoren, ”want als je er iets aan wilt hebben, zul jij je eigen morele bezwaren voor later moeten bewaren.”
“Het is genoeg, Drio. Dit is afschuwelijk. Zij was ooit mijn beste vriendin, ik heb het haar vergeven, kon zonder haar leven en ik heb immers heel goed geweten dat ze dom en onwetend tussen twee vuren zat.”
“Dat was niet jouw verantwoording. Ze koos, heeft als goed Christen samen met hen, die zogenaamd de Bijbel als leidraad aanhingen, het vertrouwen van jou en je kind beschaamd en de band die was ontstaan in de waagschaal gelegd.” Er is geen speld tussen te krijgen en ik sta in het virtuele spektakel weer naast de rechter.

Hij drinkt uit de rituele beker en geeft hem door aan mij. Zware bloedwijn met een afdronk waarin ik macht ruik en proef. De weerstand die ik ertegen heb knijpt mijn keel bijna dicht terwijl ik drink. Bejubeld door het voetvolk zodra ik hen de bodem van de gouden kelk toon, neem ik plaats op de draagstoel die voor de bak met spiegels is neergezet.
Gemma voelt, net als ik, wat er gebeuren zal vanwege de vermaledijde honingval.
Ze heeft geweten dat God dit haar verbood. Dat Cock er in zou trappen en toch heeft ze voor dit liefdeloze wapen gekozen, als was haar schoonheid niet voldoende om hem van zijn gezin te scheiden. Met angstig rondflitsende lege ogen zoekt ze hulp of bijval die nergens te vinden is. De schaamte dat haar lijfeigen man moet toezien spuwt ze voor de voeten der soldaten uit, die de opdracht hebben om haar op het spijkerbed te helpen zoals op de tekening van Micheal A. Buonarotti.
Schijnbaar kalm- ik walg maar weet het te verbloemen- zie ik de scherpe nagels diep in haar vlees dringen, als in de zachte boter die ze glimlachend met die magische ogen op ieders hoofd kon smeren.
Helemaal eerlijk vind ik dit niet. Ze had nooit zoveel succes kunnen hebben zonder dat de anderen haar op handen droegen, maar de rechter zegt me dergelijke banale redelijke gedachten uit mijn hoofd te bannen.
De zwarte vierkant geslepen nagels doorsnijden met gemak het droge vlees van Gemma’s rug en de niet meer veerkrachtige billen. Vier soldaten wachten op mijn bevel om de riemen aan te trekken.
“Het Tribunaal trekt voren in de huid van deze bruid en maîtresse voor iedere daad die het HG bewezen acht. Het doodt je niet, maar tekent voor de rest van jullie leven de armzalige onzekerheden. “
Ik schrik. Moeten ze zo gehavend doorleven? Hierna? Is het niet voldoende dat de halve arena in haar vagina loert en haar man laf weg kijkt? Omdat zij de naïviteit van vrienden misbruikte knik ik naar de krijgers die de riemen vastgrijpen. Terwijl haar misdaad uit de speakers door de verstikkend bezwete lucht schalt steekt de pin, gat voor gat, verder door de gespen. Treiterend nauwgezet, op de maat van iedere afzonderlijke zonde die de spreker opsomt als was het spijkerbed het trauma waarop ze wordt vastgeketend omdat ze veiligheid verknipte en moederschap vernietigde. Ik weiger te kijken want dat mijn lijf eenvoudig in de woonkamer zit weet ik nog dondersgoed. Natuurlijk zet mijn lief de film weer stil, kijkt me onverschillig aan en vraagt wat er nu weer is.

“Tegelijkertijd hier zitten en driedimensionaal meespelen in jouw film lijkt in niets op de nachtmerries die mijn kindertijd vergalden. De spreker heeft het over de schade die zij mijn kind toe brachten, neem ik aan?” vraag ik voor de zekerheid en Drio knikt. “In staat zijn je tegelijkertijd in waan en werkelijkheid thuis te weten is maar een enkeling gegeven en ik vertrouw erop dat straks de aardse wereld weer grijpbaar voor je is.”
“Als dat niet zo was had jij dit nimmer zo gedaan, toch?” zucht ik en zodra de film wordt hervat hoor ik de motivatie van het tribunaal. 
“Boeten moet gij voor:
lasterlijke verzinsels.
het geweld dat zijn kind door jou ervoer.
de leugens die kankerend bij het kind naar binnen woekerden.
het zwartmaken van de moeder, wat haar kinderziel onherstelbaar vernielde.
de diepe wonden die daardoor ontstonden en niet met liefde schoon te likken waren.
de wrok die het daarom voelde en nog voelt, jegens hen die onvoorwaardelijk van haar houden.

Volgens mij kunnen de riemen nu echt niet meer strakker, denk ik kiltjes en bedenk dat het gerecht precies heeft geweten, nu exact verwoord waarover ik destijds zo vaak voor niets heb geprotesteerd..

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het blijft hangen en ik dacht net hetzelfde als Karazmin
parelllen !!
Uiteraard, er loopt wel synchroniciteit mee
ik merk parallellen met jouw leven - of zit ik zo fout?
Ik heb uiteraard deze oefening aan herkenbaarheden opgehangen. Fictie gaat toch net iets makkelijker als je de gevoelens die je kent aan vervreemdende beelden op kunt hangen...
Je hebt me weer gegrepen.:-) Ik ben echt benieuwd naar het vervolg
Is er al... dank je wel voor het gegrepen zijn
Heb ik al gelezen, aan het eind van de week loop k altijd achter e feiten aan doordat ik moet werken. Op vrijdag ben ik altijd wat eerder thuis.:-)