De afrekening (5)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 09 April 14:39

“Drio, wat moet ik daar nu nog? Ik ben geen slachtoffer, was maar kort bevangen door hun daden, heb er teveel van geleerd om het allemaal nog eens de revue te laten passeren,” smeek ik want wetend wat me te wachten staat wil ik niet verder en hij knikt, maar blijft resoluut, ook als ik argumenten aandraag.

“In zekere zin heb ik door hun gewetenloze handelen veel van mezelf ontdekt.”

“Niets mee te maken, het gaat erom dat je een deel hebt ontkend, niet eens hebt willen overwegen. Als je dat wel had gedurfd zou de toekomst een andere wending hebben gekregen.” Hij is onverbiddelijk en zet zonder pardon de film weer aan.

Rechts, in de koningsloge naast de hoogste rechter, tegenover de hoofdingang van de arena, zit ik onder de donkerblauwe baldakijn met het familiewapen. Bij voorbaat haat ik deze machtige hoofdrol. Mooi als Cleopatra, jong en ongeschonden, maar ongenaakbaar ben ik de begeerde wraakgodin,  die in Triodara als hoogste geldt en met onpeilbaar groot respect wordt geëerd. De traditionele tuniek, geborduurd met gouddraad, hoort bij deze functie. Net als het iets uitlopende leren, kokervormige pronkstuk dat het hoofd verhoogd en overvloedig is bezet met de duurste edelstenen. De gevleugelde slang, die tussen mijn wenkbrauwen uit lijkt te groeien, vertegenwoordigt de hoogste status en bekeken door zestigduizend grote ogen zit ik op de Ultimax. Een unieke troon. Met bladgoud en overvloedig houtsnijwerk is hij verrijkt met de symbolen des levens en mede daardoor vrees ik tot in mijn allerkleinste vezel en lafhartige ziel wat me te wachten staat. Het lot waaraan ik me niet meer kan onttrekken, op straffe van het feit dat ik dit leven heb geleid zonder de belangrijkste les te hebben aangedurfd.

Het zware crèmekleurig linnen van mijn gewaad over mijn bijna naakte lijf is verkoelend, van de allerbeste kwaliteit en geweven door de beste wevers van vlas dat speciaal voor dit doel wordt geteeld aan de oevers van de heilige rivier de Rangus. Op mijn schouders prijkt de brede kraag van rood goud met ingelegde turkooizen en zeldzaam grote roze diamanten die de gestileerde leeuwenmanen verbeelden en schitterend oplichten in de felle zon. Hoewel ik dit nooit eerder meemaakte, weet ik wat er gebeuren zal.

Er is geen kans om weg te vluchten en onder het zware dikke linnen loopt het koude zweet in stralen langs mijn bijna naakte sterke lijf om te eindigen in het dure kanten slipje. Hoewel er geen microfoons aanwezig zijn hoort men tot in de verste hoeken van de arena de gedragen stem van Marjoro del Lavilla, de opperrechter, die me vriendelijk vraagt te gaan staan.

Terwijl iedereen in het stadion doodstil toekijkt draai ik me naar hem toe en val met gevouwen handen en gebogen hoofd voor zijn voeten op de knieën.

“Gij zijt in dit proces eenmalig de hoofdfutaza” fluistert hij en strijkt me met het ebbenhouten zwaard over mijn linker schouder.

“Hoewel ik weet dat het u tegenstaat, hier liever niets mee te maken hebt, zult gij uw macht ten uitvoer moeten brengen. Zodra uw taak is volbracht zult gij voor de rest van uw leven ViljaNoradie worden genoemd,” verklaart hij goed verstaanbaar. Een machteloze traan valt in het droge rode aarde voor mij terwijl zijn zwaard voorzichtig mijn rechter schouder beroert. Daarna tikt hij ermee op mijn hoofd, doopt zijn duim in esoterische olie waarmee hij het runeteken van de Nauditz op mijn voorhoofd maakt en hij prevelt de Triodariaanse acte van berouw zoals ieder kind in dit land die leert. Daarna steekt hij me zijn hand toe om op te staan, wat vanwege het zware gewaad zonder hulp bijna onmogelijk zou zijn.

Ik heb niets meer van mijn omgeving gezien, maar de toeschouwers klappen ingetogen, plechtig en met een buiging naar noord, oost en west bedank ik het volk, om daarna opnieuw naast de rechter de troon te bestijgen. Door de hoogste macht in dit beestachtige spektakel van lotsbestemming tot beul benoemd onderdruk ik de duizeligmakende walging en voel tussen de plooien van mijn tuniek het kristallen flesje dat ik over een half uur zal moeten gebruiken.

Mijn lievelingsdienaar weet wat hem te doen staat, knikt respectvol naar me en verlaat de  loge. Triva, waarmee ik graag en vaak het bed deel, is me zorgzaam toegewijd en dat hij me verwent, beschermt met zijn prachtige met muskusolie lichaam gemasseerde, is een voorrecht dat ik voordien heb verdiend. Hij lijkt in niets op de aardse Drio al zouden ze qua karakter tweelingbroers kunnen zijn. Zijn glanzende lijf met de soepel bewegend spieren is een begeerd voorbeeld van mannelijke sterkte en vrouwelijk inlevingsvermogen. Met een zekere, voor dat moment ongepaste opwinding, volg ik zijn adembenemende halfnaakte bruine torso die de trap naar de piste af daalt en een duidelijk merkteken in mijn kleine broekje achter laat.

Even later staat hij naast de beklaagden met in zijn handen de alom gevreesde koperen schaal waarvan iedereen weet waarvoor hij dient. Ik ook en ril. Vanaf mijn hoogte zie ik hoe de assistent-rechter zes hoofdgetuigen kiest die uit hun loden dwangbuis worden bevrijd. Zwetend komen ze naar voren, nog onwetend van welk deel van het vonnis door hen zal moeten worden uitgevoerd. Het is de boete die zij moeten doen voor hun gemakzuchtige aanpak van destijds. Het zal hen tevens genezen van de geestelijke schade, hen sterker maken opdat zij de misdadigers vergeten en vergeven.

Vervolg

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ben nu ook nieuwsgierig wat er volgt?!
heb eventjes vorig deel opnieuw gelezen en dan dit opnieuw

nu naar volgend ...
Ja, het zit boordevol symbolen...
Heel knap geschreven, vooral omdat je geen idee hebt welke kant het opgaat.
Ik vind deel beter dan de vorige, vraag me niet waarom.
Die was minder sfeervol, weinig beeldende details en bijna niet het heen en weer gaan tussen realiteit en derde dimensie...
Oh, sorry, ik dacht dat je de eerste versie van lang geleden bedoelde. Had niet in de gaten dat je dit deel in deze serie bedoelde.
Heb ik weer.....kom ik midden in een boeiend verhaal terecht;-)
Het is gelukkig geen heel boek, een kort verhaal, maar dat staat dan wel helemaal bol van symbolen...
Ik heb nog steeds geen idee waar dit heen gaat, ben wel nieuwsgierig.