Vijf uur in de ochtend

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Saturday 05 April 07:37

Vijf uur in de ochtend is nu precies zo’n tijdstip waarmee ik helemaal niets kan. Het duurt nog wel even tot het leven op straat echt op gang komt, maar het is ook bedreigend als  je weinig hebt geslapen en weet dat er van de dag wel weer weinig terecht zal komen. Ik ben allang blij dat ik mezelf weer onder controle heb want het was zoals vaker flink mis. Ik schrik dan wakker uit een staat tussen slapen en waken. Het besef van iets verschrikkelijks komt in beelden op me af en ik kan hier niet aan ontsnappen. Eerder was er redelijk wat variatie in deze beelden, maar de laatste tijd is het voornamelijk het moment van sterven van Lima en het koude besef van haar afwezigheid.

Snakkend naar adem schiet ik dan rechtop en probeer aan de gedachten te ontsnappen. Ik kijk naar de bruine triplex kastdeurtjes en de chroomkleurige ventilator die het kleine kamertje koel houdt en de lucht wat ververst. Zoals meestal heb ik de louvredeuren half open staan van wat ik wel eens mijn bedstee noem. Er zitten geen ramen in het kamertje van ongeveer twee bij tweeënhalve meter dat oorspronkelijk een inpandige berging was. Een poosje na de scheiding in 2001 kreeg ik zo’n hekel aan de slaapkamer waarin ik met mijn ex had gelegen en zocht ik een klein beschut plekje in huis waar Lima en ik samen in een eenpersoons bedje konden liggen. Ik heb speciale hangkasten ontworpen en een paar plankjes opgehangen voor de kleine tv en andere spulletjes. Daar breng ik al bijna dertien jaar mijn nachten door, maar pas een paar maanden zonder mijn kleine, blonde en, witharige schat. Nooit meer samen in onze ‘mand’.

Ik durf naar de buitenwereld niet meer zo heel open te zijn over mijn verdriet om haar gemis. Eerst schreef ik treurige gedichten uit het hart en deelde die met iedereen via de publieke netwerken. Het was alsof ik de hele tijd wilde roepen van: “Hoor me dan, hoor mijn verdriet! Hoor hoe belangrijk ze was en wat ze voor me betekende. Hoor me alsjeblieft!”. Nu, is dat volgens velen niet zo ‘normaal’ meer. Goed, je mag best wel een poos verdrietig zijn om je overleden hondje maar er zijn ergere dingen hoor je ze bijna denken. Ik vraag me af waarom ik daarmee zou zitten, wat anderen ervan denken. Door mijn leven heen heb ik me immers maar bitterweinig aangetrokken van wat anderen over me zouden denken. Misschien heb ik het wel nodig dat er nog wat mensen overblijven die me serieus nemen. Het is zo snel dat men van ‘die arme drommel’ spreekt.

Bij het draaien van een shagje kijk ik weer eens naar de grootste plek van donkerkleurig littekenweefsel op mijn been. Jaren geleden was ik ermee tegen iets scherps van metaal aangelopen. De wond was klein maar diep. Het genas niet zo goed vanwege mijn suikerziekte. Ja, ik mag me zeker al een jaar of zeven diabetes II patiënt noemen. Ach ik heb het zien aankomen want zo zuinig ben ik nooit geweest op mijn lichaam.  In ieder geval wilde de wond maar niet dichtgaan totdat Lima er zich over ging ontfermen. Ze verzorgde hem meermaal per dag en op een gegeven moment was hij dicht. Het enige dat is overgebleven is het ronde litteken. Of het nu zo is of niet, ik wil graag geloven dat ze daarmee misschien wel mijn been heeft gered. Ze verzorgde sowieso heel graag wondjes en was dan zo zacht. Met bijna chirurgische precisie draaide ze met haar tong kleine rondjes erover.

Het is vreemd, nadat ze is gegaan lijkt het toch alsof ze is gebleven.  Op moeilijke momenten zie ik haar voor me. Met haar bekje een stukje open en haar tong ietsje naar buiten springt ze in het rond. Zo probeerde ze me voorheen vaak op te vrolijken. Soms voel ik haar zich tegen mij aanvleien. Haar oortjes fier omhoog als altijd en een schuine blik van haar ogen in de mijne. Mijn handen waden weleens door de leegte. Ik weet dat ik niet meer kan aaien dan een schim, maar het is wat me van haar rest. Mijn kleine lieve schim.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ook voor mij zal ze altijd als een leuk lief hondje in m'n gedachten blijven!