De afrekening (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 05 April 00:04

Op mijn moderne bank, tegen de flodderige kussens gedrukt, voel ik toch weer, als was het gisteren, de nimmer vergeten pijn van het onbenullige onrecht en ik ril.

“Drio, dit wordt volgens mij het meervoudige feest der ontkenning, verdringing. Hun ‘vrienden’ zitten gedwongen hier om er getuigen van te zijn. Vanwege de schijnheilige gemakzucht die ze vroeger in praktijk hebben gebracht, maar dat verleden is niet meer te veranderen. Ik hoop dat zij zich, al is het achteraf, medeverantwoordelijk voelen, maar wat moet ik er nu nog mee?” probeer ik hem een reactie te ontfutselen. Hij knikt bijna onzichtbaar, waaruit ik op zou kunnen maken dat deze invulling klopt. Zeker is dat echter niet, aangezien ik altijd aannam dat omstandigheden door mijn bril bekeken ook daadwerkelijk iets van de waarheid zouden bevatten. “Is dat de les die ik nu voor de zoveelste keer tot me dien toe te laten?” vraag ik eigenwijs, “want dan ben ik nu wel klaar. Ik weet het al.” Wetend dat mijn lief daar niets over zal zeggen, hoop ik toch dat deze bijna mythische ontmoeting met hem hiermee eindigen mag. Dat hij klaar is met zijn missie, want ik wil de moorddadige ellende niet opnieuw opgerakeld zien. Drio trapt er niet in.

Sacraal tromgeroffel klinkt en uit het publiek bruist een oorverdovend uitzinnig juichen op. Het is tijd voor de hoofdact van het feest, vrees ik en inderdaad gaat in de verte, links van mij, de grote poort open. De hoofdrolspelers, waarvoor dit volksfeest blijkbaar is georganiseerd, worden binnengeleid. Ik kan hen nog niet zien vanwege de rijen slaven, die de meute, zittend op de grond, in bedwang houden. Het gaat te oordelen naar de euforie die door het volk golft om bewonderde idolen. Dan overdondert een plotselinge doodse stilte de overvolle arena en een heftige rilling zet de haren over mijn hele lijf rechtop. Er zuigen oh's en ah''s door het publiek. Geflankeerd door in vol gevechtstenue uitgedoste prachtig sterke krijgers met kleurige gevulde pijlenkokers en tuigleren beschilderde lendedoeken, lopen twee nietige figuurtjes naar het midden van de piste.

Breekbaar- het paar is geheel naakt- brengen ze mij en het volk in verwarring. Hun vuile huid, overdekt met amper geheelde wonden, lijkt het gegrimeerde kostuum van een melodramatische voorstelling, maar ik herken hem onmiddellijk aan zijn prachtige penis, al is deze door ouderdom en de gevangenschap aangevreten. Zij hebben geen van twee de beschikking over een minimaal vijgenblaadje om hun schaamte achter te verhullen en in weerwil van wat iedereen verwacht, zegt hun lichaamstaal dat ze ongebroken zijn. Alsof de overmacht van het duizendkoppige publiek hen niet bereikt. De rinkelende kettingen ten spijt.

"Schuld kan zich niet meer mooier voordoen, " fluister ik voor mezelf zonder Drio aan te kijken. Mijn hele wezen wordt in de film gezogen en hoewel het gevaarlijk is, overwin ik het voyeurisme dat mij tot afstandelijke buitenstaander maakt. Hun uitgeklede imago is naar mijn mening volkomen ontluisterd, al proberen zij zich anders voor te doen. Het paar staat bijna model voor de stuitende aanklacht jegens één ieder, die zich vergaapt aan opgewonden bloot. Aan hen is niets meer om geil van te raken, behalve in de diepte van je eigen wezen, dat voelt waar wellust en schaamte hand in hand gaan, schiet het door me heen zonder enig meegevoel te bespeuren. Geen draadje menselijke wellevende uitstraling kleeft nog aan hun smerige naaktheid. Ondanks deze openlijke publiekelijke afgang blijft schier onbeschrijflijke hooghartigheid door hun huid pulseren en het volk herkent gevoelsmatig het aura van hondsdolle hypocrisie dat om hen heen hangt. Ze staan met opgeheven hoofd voor het eenvoudige podium. Zonder de schijn van nederigheid op te houden, als waren zij de uitverkoren martelaren, die de dood over hebben voor de enige waarheid: Egocentrische liefde, die koste wat kost, over de hoofden van anderen, als een sprookje moet worden beleefd.

30 000 toeschouwers huiveren zoals ik, wachten met ingehouden adem in de enge stilte, krijsend onderbroken door de schrille schreeuw van één enkele meeuw, die eenzaam zoekend boven de arena cirkelt. Tranen lopen onbevangen over mijn wangen. Daar vliegt de vernielde kinderziel, gilt het in mijn uitgewoonde hart.

Uit alle éénendertig luidsprekers, onder de schijnwerpers gemonteerd, klinkt monotoon de zakelijke lijst van wat hen ten laste wordt gelegd. Ik wacht, weet dat voor hun daden de juiste woorden niet bestaan, een accurate omschrijving die hun gedrag recht doet, kan nooit worden verzonnen. Hoe men het ook uitdrukt, de oerdierlijke gestoorde motivatie, door geen enkel weldenkend mens te bedenken, ontbreekt ten ene male aan de woorden van deze toch zorgvuldig opgestelde aanklacht. Ik maak me kwaad om de veel te nette begrippen waarin het niet voor te stellen verleden wordt gevat en al klinkt het zwaar, gedreven en belangrijk door de prachtige stem van de omroeper, de dieptewerking van de keuzes die het stel bij het podium heeft gemaakt, is er op geen stukken na niet mee uitgedrukt. 

Vervolg

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik zit helemaal met jou mee in de film !!!
spannennnnddd ...
En dat voor met Pasen
op paasdag waren alle kinderen en kleinkinderen hier.
Gisterenvoormiddag was het 'OEF, RELAX ... tijd om te lezen! :-)
"de nimmer vergeten pijn van het onbenullige onrecht",
"Schuld kan zich niet meer mooier voordoen",
"Egocentrische liefde, die koste wat kost, over de hoofden van anderen, als een sprookje moet worden beleefd",
"de dieptewerking van de keuzes",...
Deze zinnen blijven ontzettend hangen. Er gaat zoveel schuil achter dit verhaal.
Klopt. Het is een sublimering en ik wilde eens iets met wreedheid proberen. Best moeilijk
Vooral doorgaan....
Krijg zo visite en of het dit weekend nog gaat lukken? We zullen zien...
Intens geschreven, rillingen beleefd en je beschrijvingen zijn prachtig een aura van hondsdolle hypocrisie vind ik zo geweldig ,
Oef, wat een mooie feedback, dank je wel
Mooi geschreven, zeg. Ergens heb ik het gevoel dat ik weer waar het heen gaat. Kan ook dat mijn eigen fantasie er al een invulling voor maakt. Net als je hersens beelden aanvullen die je niet ziet maar wel vermoed.
Zou zo maar kunnen. Hij is al oud en ik heb hem opnieuw onder handen genomen. Veel sterker nu
Je weet ons wel in spanning te houden.
Prachtig geschreven weer! Lekker vlot ook ;)
Ze staan nu dus letterlijk in hun nakie terecht..
Ja...maar hoe?
Nog lang niet genoeg hè? Hopelijk is de wraak zoet..of weet ik nu niet wat ik zeg?
Ik denk niet dat wraak zoet kan zijn,
maar je weet wel wat je zegt...
Ik denk inderdaad dat wraak niet zoet kan zijn..
Sterk geschreven hoor!