De afrekening (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 04 April 15:09

Driogenis neemt zijn taak, cipier van de geest, uiterst serieus en start de film opnieuw, blijft me ondertussen observeren om te controleren of ik me aan de opdracht houd. Het is moeilijk om niet in Niorienke weg te kruipen opdat de volwassen vrouw, die ik ben, het maar half, afstandelijk, hoeft te ondergaan. 

b7113ef59bc4a8d4560235fa16ae33c2_1396620

Het blijkt een bombastische film. Niet oud of modern, maar het lijkt ook geen klassieker zoals je door de heftige zware muziek zou verwachten. Veel moeite kost het niet om me te verliezen in de overweldigende beelden. Geproduceerd in superHD kwaliteit wordt de hele witte wand van de woonkamer gevuld met een overmaat aan Ben-Hur-achtig spectakel en ik schrik. Hoewel ik geen speciale bril draag is het schouwspel toch drie dimensionaal. Zeer natuurgetrouw lijk het alsof ik er daadwerkelijk deelgenoot van ben, wat me buitengewone schrik aanjaagt. Niet kunnen ontsnappen. Gevangen. Moeten. Verplicht zijn mee te doen zonder over voldoende informatie te beschikken, vind ik altijd eng en ik haat het om, zonder uitweg te vinden, ergens mee te worden opgescheept. Het feit dat dit 'maar' een film is, lijkt de enige geruststelling en ik geef me over.


Duizenden figuranten,  vertegenwoordigen alle lagen van de bevolking. Ze lopen joelend opgewonden door vier ingangen een immense arena binnen, waar schaars, maar goed, geklede slaven, hen hun plek wijzen.
Er is sprake van een duidelijk protocol.
Via de hoofdingang in het midden van de arena treden 'de notabelen' binnen. In herkenbare groepen, volgens een duidelijke code die de rangorde binnen de familie's aangeeft. Ze dragen onbekende historische kostuums, die het midden houden tussen Egyptische koningsgewaden en Griekse dure eenvoud, die leiders dragen. Veel bijzondere hoofdtooien, kenmerkend voor de adel of zeer vooraanstaande families, trekken dicht aan de camera voorbij. Kapitale gouden halssierraden gecombineerd met glanzend vermiljoen en Pruisisch blauw emaille. Dure handbewerkte glanzende stoffen zinderen onder een bloedhete zon, die korte schaduwen werpt in de ovale arena. Het is rond het midden van de dag als zij plaats nemen in de gereserveerde overdekte vakken, door hun eigen beveiligers beschermd, herkenbaar gekleed in de kleuren van de familie. 

Het is niet duidelijk waarop de opgewonden massa wacht, maar ik begrijp wel wie ik zie, hoewel nooit aan hen voorgesteld. Zonder uitzondering is het familie van wie mijn leven hebben bepaald. Verre neven en nichten, ouders, grootouders, ooms en tantes. Niemand van hen heb ik ooit ontmoet, maar ze zijn nu wel herkenbaar als de onschuldige achterban van het misdadige span. Ze zitten als genodigden op de duurste plaatsen in het prominente middenvak. Zonder dat iemand het vertelt is het zeker dat zij lang geleden allen zijn getekend door de misdaad die ik ken, maar hen destijds nooit ter oren kwam.

Flashback.
Het hele land is in rep en roer, er worden twee gevaarlijke voortvluchtige misdadigers gezocht. Binnen tien seconden wordt bewaarheid wat ik denk, diep vanbinnen hoop. Eerst geniet ik ervan hoe het voor mij bekende koppel wordt opgejaagd. Eindelijk gerechtigheid, denk ik. Dat de hele natie aan de klopjacht meedoet vind ik niet meelijwekkend en stiekem gniffel ik erom dat ze uiteindelijk worden verraden door hun beste vrienden. Allen, die als pion werden gebruikt, zijn tevreden dat ze na een lange vlucht worden opgepakt. Na eerst als beesten, vuil en gewond, aan grove touwen door de straten te zijn gesleept, bespot en bespuwd, worden de man en vrouw gevangen gezet. Zonder proces ketent men hen, ver uit elkaar, met kettingen aan de muren van een grot, waar voortdurend water langs de wanden druipt. Het is een ijskoud, stinkend onverlicht hol, ergens in een bijna onbegaanbaar binnenland. De talrijk aanwezige volgevreten ratten gunnen hen er geen moment slaap. In het kille donker schemert door, zonder dat het expliciet op de film is vastgelegd, dat hun oude glorie verschoten lijkt, maar zij jammeren zielig over deze onrechtvaardige behandeling, voelen zich onterecht bestraft en hebben geen moment berouw.

Al snel blijkt dat ze daar niet vast zitten om ongezien weg te rotten. Nee! 
Zo makkelijk komen ze er in de film niet mee weg, denk ik toch met enige tevredenheid. Het doet me goed dat eerlijk toch het langst duurt en ik schaam me maar een heel klein beetje voor die kinderachtige genoegdoening. Tot Drio me met een speciale blik, die het midden houdt tussen medelijden en verontschuldiging, lijkt te waarschuwen. Het koude zweet breekt me uit. Mag ik me niet eens even, heel voorzichtig, verlekkeren aan gerechtigheid, vraag ik me boos af, totdat ik doordenk. Als het klopt wat ik ineens vermoed, valt er straks inderdaad niet veel te lachen. Staat me op dit moment in mijn leven de onmogelijkheid te wachten die ik, toen het nodig was, weigerde te overwegen?

De film staat weer stil.
"Verdorie!! Niet denken Niorie, laat je niet door de geschiedenis afleiden,” roept Drio kwaad en ik zucht...
"Ik wil niet, ik hoef geen getuige te zijn," fluister ik, maar mijn in andere tijden zo liefdevolle maat is onverbiddelijk en roept nogmaals dat wraak nou eenmaal bestaat. Dat ik me er niet meer van mag distantiëren. De misselijkheid, die onherroepelijk mijn maag in een knoop legt, probeer ik met dichtgeknepen neus te onderdrukken en voorzichtig door mijn wimpers kijkend naar de muur, waarop die wraak klaarblijkelijk zal worden geprojecteerd, slik ik het omhoog komend maagzuur weg. Gelukkig lijkt het vooralsnog anders te verlopen dan ik verwacht.


We gaan terug naar de dag dat de hele stad uit loopt voor dit speciale festijn. Trommelaars zwepen de stemming op en zo te zien heeft iedereen in het hele land gespannen hierop gewacht. Uit alle uithoeken komt men naar de grote arena toe. Binnen tien minuten is het enorme open gebouw en de oplopende stenen tribunes tot de nok toe gevuld met opgewonden, sensatiegeil voetvolk, dat zingend rond de overdekte vip-vakken mag gaan zitten. Kennelijk is dit bijzondere festival van hogerhand aan het gehele volk gegund.

Prominent in het midden van de piste staat een houten podium zonder enige versiering, waarop een vierkante bak gevuld is met duizend en één scherven. Kapot geslagen spiegels lijken het. Beschenen door eenendertig verzengend hete schijnwerpers zorgen de splinters voor een spectaculair discolichtspel over het publiek. Naast de bak gebroken spiegelglas is een grove houten spijkerbank geplaatst, in de vorm van een uitvergrote Naudhiz. Er hangen leren riemen aan, die doen vermoeden dat armen en benen ver uit elkaar vast gesjord kunnen worden en ik ril bij de aanblik van dit ruw houten martelwerktuig. Het verbaast me, lijkt in het geheel niet te passen bij de rest van de feestelijke aankleding. Dan zwenkt de camera naar een groep, die als vee bijeen wordt gedreven en onder luid gekrijs door de hoofdingang naar binnen wordt geslagen.

Vrienden, maar ook onvrijwillige getuigen van de daden die de gevangen genomen misdadigers hebben begaan. Ik herken ze allemaal. Ze moeten vóór de familie in het middenvak plaatsnemen, waar speciaal daarvoor opgeleide slaven hen met loden harnassen aan de banken vast ketenen. De kans om te vluchten wordt hierdoor vrijwel nihiel. Omdat ze destijds laf wegkeken? Niets deden, gaat het door me heen en vragend kijk ik op naar Drio, die niet reageert. Niet eens één wenkbrauw op mondhoek beweegt in zijn onontvankelijke gelaat. Nee, begrijp ik, hij heeft zijn taak en al zou hij me willen helpen, ik moet hier alleen doorheen.

Vervolg

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
spannend !!!
snel naar volgend deel !!
Dank je wel
ik sluit me maar gewoon bij de rest aan.
Morgen krijg ik een schrijfcollega, dus dan moet het wachten tot of na het weekend bij EmjE
Kom maar op met het vervolg, ik houd wel van een spanning.....
En dankjewel...dit is pas de inleiding? Laat de rest maar komen. :-)
EN nog weten we niks.... Spannend en intrigerend is wel.
Wees blij, dit is pas de inleiding... oehoewaai...