Vakantie Oostenrijk, wandelrondreis

Door Natuursmurf gepubliceerd op Wednesday 02 April 18:42

25 juli

7.00: De wekker doet zijn werk. Het vakantiegevoel ontbreekt nog, maar de opwinding stijgt (of het is de zak drop van gisteravond).

8.38: En we rijden weg. Ons doel: Hotel Ramada in Stuttgart – Herrenberg. (564 km)

9.43: Er zoeft zojuist een motorrijder zonder vleugels voorbij. Het klonk als een onzichtbare bromvliegscheet.

12.15: Daar istie dan eindelijk: het vakantiegevoel. De zon breekt door en we naderen Limburg-Nord.

13.35: File. Dat de zon een hete bol vol lava is hebben we hier gemerkt. De auto is een braadpan met twee halfgare vakantiegangers geworden.

15.50: Ons doel bereikt! Ons hotel aan de rand van Herrenberg bevindt zich midden op een industrieterrein. Het uitzicht vanuit de hotelkamer is dan ook niet denderend.

20.35: Ik staar nu naar een van de grootste pizza’s die ik ooit in mijn leven heb aanschouwd. Er waren bijna drie obers voor nodig om het gevaarte naar ons tafeltje te sjouwen. Helaas ziet het geheel er niet al te smakelijk uit. De meest in het oog springende details zijn de drie enorme brokken broccoli die het ding versieren. Eet smakelijk.

21.10: Ik bestel nooit meer pizza in een Italiaans restaurant. De gewone supermarkt pizza is tien keer lekkerder dan zo’n enge, samenklonterende groente/kaas massa bijeengekneed door de meest afschuwelijk onbekende zwartgeblakerde elementen.

 

26 juli

8.15: Ik heb getracht te slapen op een flinke stapel Duitse kussens. Missie ten dele geslaagd. Hopelijk meer geluk in de Oostenrijkse hotels.

10.55: Uitgecheckt.

11.10: Gebäckerei leeggeplunderd.

11.20: Op weg naar Schruns (Oostenrijk) waar het eerste hotel op ons wacht waar we de eerste twee nachten zullen doorbrengen. (303 km).

11.35: File. Om de verveling te verdrijven proberen we de merken van de verschillende auto’s om ons heen te raden. Dat blijkt soms een niet al te eenvoudige opgave, maar na bijna een uur langzaam rijdend en stilstaand verkeer hebben we de algemene merken al redelijk onder de knie. Zoveel soorten rijden er trouwens niet in Duitsland. De mercedessen vliegen ons om de oren, met het gaspedaal aardig diep ingedrukt.

12.20: We rijden weer.

12.21: We staan weer vast.

12.25: En we rijden weer.

13.38: De eerste plas en tankpauze zit erop.

14.01: We worden overvallen door een kudde regendruppels.

14.02: Gelukkig was het maar een kleine kudde.

15.20: We rijden Oostenrijk in. Het regent hier. Maar er zijn ook bergen.

16.30: We zijn er. Het hotel staat direct aan de weg, naast het spoor, langs het water.

16.45: Korte uitleg (in het Duits) van de hotelier over de komende dagen gekregen. Hij raad ons aan om de Montafon-Silvrettacard (de kaart die ons gratis toegang verschaft tot bussen, kabelbanen en liften in het gebied) zo snel mogelijk op te halen. We hebben tot half 6 de tijd om die daad te verrichten.

17.35: Lang verhaal, kort verhaal. Ondanks aanwijzingen van de hotelman en een meegekregen kaart van het dorp hebben we de omcirkelde locatie niet op tijd kunnen traceren. We doen morgen een nieuwe poging.

19.25: Zojuist het avondmenu weggewerkt. Een korte impressie:
Het voorgerecht bestond uit soep met ballen. Het hoofdgerecht was everzwijn met rijst en worteltjes en het nagerecht en tevens het hoogtepunt van de maaltijd was een echte apfelstrudel. Pijnlijk detail: Het hoofdgerecht bleek ook echt vlees en geen schoenzool. Jammer genoeg vroegen we pas om uitleg nadat we gegeten hadden. Ze waren kennelijk vergeten dat we twee uur daarvoor bij het inchecken onze papieren met etensvoorkeuren hadden overhandigd. Oeps vergessen!

19.30 – 21.21: Richting Hochjochbahn gelopen -stop- uurtje minigolf gespeeld -stop- Vervolgens teruggelopen in de stromende regen -stop- Receptie gesloten stop Hopen morgen meer geluk te hebben voor verkrijgen benodigde info voor wandelingen -stop-.

22.04: We doen de lichten uit. De wekker staat op sieben uhr.

 

27 juli

7.10: We worden wakker in een nat Schruns. Het regent terwijl voor vandaag de eerste echte wandeling staat geprogrammeerd.

9.41: Het regent iets minder hard. We gaan ervoor. Wat houdt de (wandel)tocht van vandaag in? We nemen de bus van 11.08 tot het middenstation van de Latschau Golmerbahn. Vandaar nemen we de gondel naar het bergstation Berghof Golm dat op ongeveer 1500 meter ligt. Vervolgens lopen/wandelen/klimmen we naar de Lindauerhütte en dan door het Gauertal naar beneden naar Latschau en dan weer met de bus terug naar Schruns.

Schruns: 700 meter
Lindauerhütte: 1744 m
Gauertal: 1235 m
Latschau: 1000 m

11.44: Met de gondel Berghof Golm bereikt. We zitten in de wolken. Nu begint de wandeling naar de Lindauerhütte. Het is een klein slingerend bergpad die we volgen onder een bewolkte hemel. Toch is het (nog) goed te doen en ook de regen hindert ons (nog) niet.

fe60b465a7b81d871d21cca02c5b3eed_1396458

f2f1ad221258582fdd6346484724200f_1396458


89bd985590b84a254d20d75332417cbb_1396458

559e9ef95707e39d8c44e78e0abfaef2_1396458

adc941a08b630af825867c4004dcf8cf_1396458

13.26: Lindauerhütte bereikt. We werken onze lunch naar binnen en krap twintig minuten later zijn we al weer op weg naar Latschau. Het is een flinke daling en dat merken onze ongetrainde bergbenen/voeten/tenen ook. Toch wordt er nauwelijks geklaagd en zetten we verbeten onze strijd voort tot we ons doel hebben bereikt.

afd1d00686613b8ef09765432690397c_1396458

15.54: Ons eind en tegelijkertijd ons beginpunt bereikt: Latschau (waar de gondel ons de lucht in heeft gezwierd). Het flinke daalwerk van vandaag heeft ons tot onze grens gebracht (en soms iets eroverheen).

16.45: Een goddelijke douche verwelkomt ons.

 

28 juli

Schruns: 700 m
Mittelstation Hochjochbahn: 1400 m
Kapell Bergstation: 1850 m
Sennigratlift tot Sennigrat: 2289 m
Wormser Hütte: 2307 m
Kreuzjoch Sattel: 2380 m
Zamangspitze: 2386 m

8.00: We maken ons op voor het ontbijt. Daarna spullen inpakken en op weg naar het volgende hotel: Vallüla in St. Gallenkirch.
Maar eerst een flinke klim. Het plan is om met de gondel naar Kapell Bergstation te gaan en vandaar rond te lopen via een aantal grote meren en uiteindelijk uit te komen bij de Wormser Hütte. Daarna afdalen naar Sennigrat en vervolgens met de stoeltjeslift naar beneden. Daarna met de gondel verder tot we weer in Schruns belanden. Vandaar met de bus naar het volgende hotel.

9.15: Op weg naar de Hochjochbahn.

10.05: Met de gondel helemaal boven gekomen (inclusief overstappen op een andere grote gondel bij het Mittelstation). Dit zijn andere gondels dan gisteren. Hier zitten we met een groot aantal mensen staand en opeengepakt, terwijl de gondel van gisteren hooguit plaats bood aan 4-6 mensen terwijl je heerlijk zittend om je heen kon kijken.

10.15: Nog even goed de veters strikken, op de bordjes en kaart kijken en dan op weg. Het uitzicht onderweg is uitzonderlijk mooi.

7b67a53db9e5b9af65a3479bdefed723_1396458

De meren die we onderweg tegenkomen zijn van een adembenemende schoonheid.

1d583058e82861b7a96171b98d77d7ed_1396459

247b3bdfdd8342b314921694707a610d_1396459

4712a5613f2d61c00bd1dcdc8f747d57_1396459

11.30: Schwarzsee bereikt op 2105 m.

b502dd105c828d361666f24aba7b1be6_1396459

11.55: Passeren de Herzsee.

12.10: Komen aan bij de Wormserhütte. We vinden het eigenlijk te vroeg om nu al weer terug te gaan. Daarom besluiten we om de klim aan te gaan naar de Zamangspitze.
Vanaf nu worden onze beenspieren echt op de proef gesteld. Handen en voeten zijn nodig om ons op de juiste paden te houden. Met een flinke dosis concentratie en lef komen we dan ook heelhuids aan op onze komende bestemmingen (na een kleine afwijking, nog even een stukje alpinistenpad gevolgd tot het iets te link werd).

12.58: Kreuzjoch Sattel 2380 m bereikt.

De tocht gaat verder terwijl een gestage regen ons bij de les houdt. We komen steeds hoger om vervolgens weer flink af te dalen. Het is een afmattende wandeltocht. Toch maken de vergezichten alle moeite waard. Met onze hoofden in de wolken komen we tenslotte bij ons einddoel uit.

614a35db10094089e872e9cf5b249213_1396459

14.06:  Zamangspitze 2386 m. We kunnen bijna niet geloven dat we zolang gedaan hebben over zo weinig hoogteverschil. We staan op de top. De wind waait ons bijna van de voeten en er staat niet eens een bankje. Wel een enorm groot kruis dat van beneden nog te zien is.
Na een korte uitrustpauze en het verwisselen van onze jassen voor onze regenjassen, is er nu haast geboden om de gondels op tijd te bereiken. Het kostte ons twee uur om de top te bereiken. Hoelang gaat het duren om weer beneden langs al die steile paden te komen?

15.15: Wankele enkels kosten ons bijna de terugreis. Meer strompelend dan lopend bereiken we tenslotte de stoeltjeslift.

15.30: We nemen de stoeltjeslift naar beneden. We moeten springen. De onophoudelijke stroom kale stoeltjes hangend aan de dikke kabel worden niet gestopt. De zitting wordt omlaag geklapt door een medewerker en wij hoppen er met onze achterwerken op terwijl we de stang die boven ons hoofd hangt omlaag moeten klappen zodat we er onze vermoeide voeten op kunnen zetten. Het lukt op tijd voordat we het eind van de berg bereiken maar niet voordat ik mijn gevoelige hersenpan aan het ding gestoten heb.
Terwijl we naar beneden bungelen regent het onophoudelijk op onze verkleumde ledematen. Uitgeput laten we ons gelaten naar beneden voeren.

16.00: Met nog een half uur voor de laatste rit naar de thuisbasis laten we ons op tijd met de gondel het laatste stuk afleggen.

16.15:  We staan weer op vaste grond.

16.35: We stappen op de bus richting St. Gallenkirch. De betekenis “overvolle bus” wordt hier tot het absolute maximum uitgebuit. Bij de opstapplek staan zo’n vijftig mensen die allemaal met dezelfde bus op hetzelfde tijdstip mee willen. Wij zijn een van de laatste die instappen en moeten helaas met een staanplaats naast de buschauffeur genoegen nemen. We hopen dat er snel mensen uitstappen bij volgende haltes. We hebben geen geluk. Er blijven mensen binnenstromen bij volgende haltes waardoor we nu helemaal geen idee hebben hoe en wanneer we moeten uitstappen. Mijn reisgenote hangt bijna half over de buschauffeur heen om de haltes te tellen. Het zou de twaalfde of dertiende moeten zijn. Of was het de veertiende?
Uiteindelijk stappen we slechts één halte te ver uit. Dankzij mij! Anders hadden we waarschijnlijk nog een paar uur moeten sjokken.

17.00: We stappen met pijnlijke ledematen, doorweekt, verkleumd en half uitgewrongen over de drempel van hotel/pension Vallüla.
Tot onze aangename verrassing blijken de eigenaren Vlamingen te zijn. En ze hebben onze etensvoorkeuren ook al in bezit. We hoeven alleen maar aan tafel te zitten en te genieten van een Belgisch feestmaal.

19.00-20.30: Heerlijk gegeten samen met de andere gasten die voornamelijk van Belgische afkomst waren, op een ander Nederlands paar na die dezelfde vakantie als ons geboekt heeft.

Het menu:

- Soep met reepjes
- Lasagne
- Apfelstrudel in een slootje warme vla

Ook hadden we live muziek voorhanden. Een half orkest bestaande uit een gitarist, violist en fluitist speelde de avond zwierig aan elkaar.
Bovendien aten we zonder vliegjes. Een unicum in hotelland. In het vorige hotel kreeg je standaard bij iedere maaltijd gratis twee vliegjes erbij.

 

Door naar deel 2

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb je het nu echt maar over één wekker? Waarschijnlijk is dat de verklaring van het feit dat je pas tien minuten later op het appel bent.
Die apfelstrudel klinkt natuurlijk prima, alleen jammer dat er geen ijs bij geserveerd wordt. Best wel weer een heftig reisverslag, je hebt maar een zwaar leven. ;)
Ik heb geen drie wekkers nodig om op vakantie te mogen ;)
Er liggen nog pijnlijke vervolgen in het verschiet. Ik kwam vannacht een oud schrift tegen met daarin mijn belevenissen in Italië.
Mijn vakanties kenmerken zich door martelgangen, slecht weer en desondanks genieten.
Nu begrijp ik die drie wekkers pas echt. ;)
Als je in Italië ook slecht weer hebt gehad, dan heb je het toch wel behoorlijk verknoeit bij Sunshine, zou ik zo denken. ;)
Af en toe zon vang ik wel. Meer, is een uitzondering :)
Als je mijn belevenissen van een nog oudere vakantie wilt lezen, s(m)urf dan naar mijn zilla 'vakantie in gedichten'.
Iedereen heeft zo zijn talenten. ;)
Ik zal eens rond smurfelen!
Wat een prachtig reisverslag en mooie foto,s heb genoten van je artikel
Dank je Yneke. Vanavond volgt het tweede deel.
Zeer aangenaam om te lezen, vooral die humor vind ik fantastisch. De Duitse files, Duitse hotels en de onverslaanbare smaak van de diepvriespizza herken ik. Ondanks de regen zien de foto's er echt prachtig uit, mooi groen. De streek is dan ook overduidelijk de moeite waard. Ik kijk al uit naar het vervolg!
Het vervolg is ook zeker de moeite waard, dankjewel.
De rondreis door Spanje ging dan wel niet door, de vakantie in Oostenrijk was zeker de moeite waard. We hebben in ieder geval meer bergen gezien dan in Frankrijk :)
En voor zover mijn mening telt, zijn deze bergen ook mooier. Net als de uitzichten. Het is er bovendien gezelliger en de kamers zijn er ruimer ;)
Doet bijna denken aan Zwitserland? ;)
Op de laatste hotelkamer na, was het niet altijd even smurf :)
Moesten er wat minder bossen zijn, zou het met al dat gras echt hard op het Berner Oberland lijken.
En ik dacht dat kamers in Duitsland en Oostenrijk altijd zo net en ruim waren? Heb ik het zo mis? ;)