Mijmerende gedachten

Door Soekys gepubliceerd op Monday 31 March 11:04

1c03ee8dfc7b24178c2654715de30b7f_1396259Zo gaat dat soms met rust. Dan dwalen je gedachten af. En komen steeds weer terug. Na een drukke periode vallen puzzelstukjes op hun plek.

Wat zei de een. Wat zei de ander. Hoe voel ik me er bij. En hoe komt dat.

Vorige week bracht ik de jongste naar school. De oudste moest ook. Maar kwam de badkamer niet uit. 'Buikpijn is een prikkel. Dus ik blijf zitten waar ik zit.' Mijn jongste gniffelde in de auto... 'hij is echt moeilijk opvoedbaar he? hi hi. Hij is niet opvoedbaar. Pakt zijn tas. Geeft een knuffel en kus. Loopt naar de klas, waar hij laat zien 'expert' in zelfstandigheid te zijn. Hulpverlening is blind voor dit kind. Deze jongen die het onder de soms ruwste omstandigheden fantastisch doet. Als de leerplicht ambtenaar mij pedagogisch onbekwaam noemt, heeft ze het niet over deze jongen. Die het pluswerk op school makkelijk vindt. Die veel vrienden heeft. Die mantelzorger als natuurlijk ervaart. Goed is in sport en ook nog eens met plezier sport.

Pedagogisch onbekwaam ben ik alleen bij die ander. En ik kan me dat heel goed voorstellen. Hij was jarig deze week. Er komen mensen voor hem. Hiervan zijn mensen zelf jarig. Hebben kinderfeestjes omgegooid. Iedereen die daar was, heeft moeite gedaan voor hem. Wij volwassenen hadden plezier buiten. Het was gezellig. Ik splits die verjaardagen al op in delen zodat zoonlief het aankan. Maar dan nog kan hij het niet aan. Binnen hadden de kinderen onderling pret. Ze vermaakten zich allemaal. En dan wordt het zichtbaar. Dan gaat die van mij op een yogabal in de tuin een enorm punt maken. 'Ik verveel me'  Ik verveel me' Ik wil alleen met de oudste van de kinderen gaan vissen. Weg van jullie want ik vind jullie saai.'

Dit is wat de buitenwereld ziet.

Niks meer. Niks minder.

Dat gaat bij mij in het grote vertaal filter. Hij kan zich niet meer redden in de groep. Hij wil graag met één kindje spelen zodat hij zijn aandacht niet hoeft te verdelen. Hij wil wat rust. Dus ik geef hem twee keuzes. Die pakt hij niet. Dan neem ik hem mee naar zijn kamer en ...... houd hem vast. Troost hem. Huilend vraagt hij mij? 'Mam, waarom ben ik altijd overspannen op mijn eigen verjaardag?' Maar dit deel. Dit ziet al niemand meer. Net zoals het deel dat hij probeert zijn eigen haar te wassen. Maar het nog niet lukt. Dat hij probeert zich af te drogen. Dat deze jongen echt moeite heeft met het leven. Maar dat ziet men niet.

En dat wat men ziet... Dat is geen positief gedrag. Dat kan men als beledigend ervaren. Maar die hulpvraag van zoonlief. Zo onhandig geformuleerd. Is geen opvoedprobleem. Zo vergeet men altijd dat ik ook een sociaal handige jongen heb.

Ik had pech... En geluk. Zoals bitter en zuur altijd in het leven samengaan. Ik had familie waarvoor die uiterlijke schijn van belang was. Of dat er een goed dik vet label op moest zitten 'Deze is stuk' Zodat je deze incidenten daar onder kon schuiven. Maar deze verjaardag waren zij het niet, Die dit toneelspel van zoonlief kregen. Het waren nieuwe oude vrienden. Een groep zonder oordeel. Die niet een ondankbaar kind zagen. Maar een kind die het op dat moment, even niet meer kon. En daarna weer wel. Een groep waarvan ik weet dat als ze naar huis gaan, er geen verkeerd woord over gesproken wordt. Deze groep mensen is niet opgeleid in psychiatrie. Ze zijn extreem menselijk. Want ze kijken naar hoe hij zich voelt en uit. Oordelen niet naar wat hij zegt. Meten dat niet aan wat ze voor hem willen doen. Deze groep mensen hoef ik niet te overtuigen dat hij wel van ze houdt. Maar een verjaardag niet altijd kan.

Omdat hij niet alleen de sociale dingen niet kan. Maar op alle gevoel reageert. Sop prikt nog in mijn ogen. Ik voel niet of mijn haar is uitgespoeld. Ik heb buikpijn. Het is me NU te druk.

En zo sta ik met één voet in de nachtmerrie van de huidige tijd vol oordeel. En met de ander in omgeving waar ook ik me weer eens geborgen voel.... En zo mijmeren gedachten. Op de eerste ochtend dat er weer een beetje rust is.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Herkenbaar op sommige punten, fijn dat je een groep mensen om jullie heen hebt die niet oordelen. Jij weet hoe het zit en bent in mijn ogen zeker niet pedagogisch onbekwaam, integendeel!
goed artikell