De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 184, het licht schijnt in het Oosten..

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 31 March 07:02

290px-TransCanadaHWY.png

Toen ik de tickets betaald had, was ik voorbij het punt van de twijfel gekomen. Het meisje was aardig geweest en jong en uitdagend pril aantrekkelijk, maar toen mijn ticket in het hoesje zat met een plaatje er op, van een Duits straatje met vakwerk muurtjes, sloot ik een onderdeel van mijn leven definitief af.  Ik groette haar en liep naar de Pontiac. 'Waarom vliegt u niet vanaf Calgary,' had het meisje nog gevraagd? 'Montreal ligt 4000 km naar het Oosten.'  'Omdat ik mijn auto ga inschepen,' zei ik ,' ik kan mijn vriendje hier niet achterlaten'.  Het meisje had  mij onderzoekend aangekeken en glimlachte toen. Het was raar om te vertrekken zonder van iemand afscheid te nemen, maar dat gebeurde wel.

Ik tankte het oude lel vol en reed naar de hoofdweg die dwars door heel Canada snijdt en daarom de trans Canada highway genoemd wordt.  De hoofdweg liep  door 10 provincies en verbond de Stille oceaan met de Atlantische oceaan en had een lengte van 8 000 kilometer. Ik zou als ik Calgary verliet de afslag Oost nemen en dat zou mij voeren na een dag of vier tot aan mijn punt van vertrek, Montreal, daar zou ik in de haven, de Amerikaan in een container rijden en  vandaar zelf een taxi naar luchthaven nemen.  Bij de T kruizing gekomen sloeg ik rechts af naar het Oosten en begon mijn lange rit die mij langs Ottawa zou voeren waar ik mijn paspoort af kon halen. Ik had geen dagteller in de Amerikaan, dat hoorde in een wereld  zonder verkeersborden, die helemaal wit was. Maar ik keek naar mijn gewone kilometer teller en telde daar 3800 kilometer bij op.

Ik had speling ik zou veel rijden maar mijn vlucht zou over 5 dagen gaan en van Ottawa naar de haven van Montreal was maar een paar uur verder rijden. Zo begon een rit van tanken als je langs een tankstation kwam en  je zelf een kop koffie met appeltaart gunde en even met de auto naast het pompgebouw je ogen een kwartiertje dicht voor je weer een tank zou leegrijden. Ik miste de routine om met Bill elke 4 uur van plaats te wisselen en de dag werd lang.  Zo reed ik weg van de province die mij zo veel ontstolen had. Waar zo veel gemiste kansen lagen, waar Beverely zich zou binden aan een minkukel terwijl ze bij mij hoorde  en de banden zongen over de weg in een lang lied dat herinneringen uitwiste per afgelegde mijl.  

Ik was al vertrokken terwijl ik nog aanwezig was, mijn hart lag al aan de overkant van de Atlantische oceaan. Toen ik de ambassade 3 dagen later verliet in Ottawa, was ik de houder van het eerste paspoort dat ik zelf aangevraagd had. Ik was moe van de 3800 kilometer die achter mij lagen en ik wist dat de afsluiting bijna voltooid was, maar mijn vermoeidheid was lichaamlijk, mijn geest voelde zich vlijmscherp. Nog even en ik zou dit land verlaten, dit land dat ik nooit zelf gekozen had. Ik zou teruggaan naar 'the old country' en ik wist dat mijn friese tante mij zou ontvangen met open armen.Vandaar, zou ik mijn weg zoeken en iets in mij voorspelde mij al dat het geen makkelijke weg zou zijn maar ik schudde het van mij af.  Er lagen onbestemde beloftes in het verschiet.  Mijn leven zou opnieuw beginnen met nieuwe kansen.  

290px-TransCanadaHWY.png

Het havengebied was makkelijk te vinden en na een papierwinkel ingevuld te hebben, mocht ik mijn blauwe vriend een zeecontainer in rijden. Ik gaf het adres van mijn tante op als  ontvangst plaats en met een taxi ging ik richting  Dorval luchthaven. Niemand zwaaide mij uit, ik zwaaide het land uit en de nare ervaringen, ik zou het neutrale gebied van de Lufthansa vlucht instappen en de vlucht zo mij boven niemands land reinigen en mij veilig naar het oude continent brengen. De motoren gierden met wisselend toeren tal toen we naar de startbaan taxiede. Ik keek nog eens naar buiten door het kleine venster, het was een miezerige dag.  De boeing zette zich recht voor de startbaan, er was geen weg meer terug, ik zou mijn leven elders richting gaan geven, ineens voer er een siddering door het toestel. Langzaam kwam de kolos in beweging, en versnelde per meter, de adrenaline pompte door mijn aderen, de grote vogel verhief zich en trok in een steile hoek de bewolkte lucht in. Dag mam, zei ik voor mij uit, dag Evert en ik sloot mijn ogen.  

The end.

Ik wil u allen danken voor het meelezen en becommentariën van dit verhaal, het is wat meer geworden dan ik initieel voor ogen had. Het verhaal  dwong zich echter langs zijsporen en achterweggetjes om feiten mee te nemen die anders waren blijven liggen. Het richting geven aan je leven is beperkt , heb ik geleerd, er wordt meer richting aan de mens gegeven door de maatschappij, omgeving en wat dies meer zij, dan de invloed die we zelf zouden willen uitoefenen.

Nu ga ik mijzelf  schoonmaken voor ik weer iets schrijf, de vroegere jaren van mijn leven hebben het nodige opgeroepen aan herinneringen dat weer een plek moet krijgen..  Wij maken de keuzen en leven vandaar weer door , tot nieuwe keuzen zich aanbieden, niet alle keuzen die we maken zullen even gelukkig uitpakken in het leven, maar ja daarom leven we ook. Life is for learning.

San Daniel,  Andalucia 2014

 

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het was een indrukwekkend verhaal. Een kil afscheid, maar Je hebt in ieder geval je blauwe souvenir mee kunnen nemen. Die zal wel niet meer rijden denk ik...
Succes met het nadenken, ik zie een vervolg graag tegemoet!
Dank aan jou, voor het kijkje dat je ons hebt gegund in een belangrijke periode in je leven.
Een einde en dus ook weer een begin. Bedankt voor het delen, ik heb met veel plezier meegelezen en meegeleefd. Hopelijk zien we je hier na een pauze weer terug met een volgend mooi verhaal. Knuff!
Tja wat valt er nu nog te zeggen? Een goed einde en tijd voor een nieuw begin. Ik heb het met plezier gelezen.
Een beetje een triest einde, geen afscheid van Beverly en de jongens genomen?

Wel een nieuw begin, in een ander werelddeel - streep eronder en opnieuw beginnen.