Wat ben ik geworden?

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Sunday 30 March 03:06

Het lijkt wel of mijn leven op een gegeven moment als in een wervelwind is opgenomen. Hulpeloos, sneller en sneller zwevend tussen de brokstukken. Geen aarde onder de voeten, geen wolkenlucht boven het hoofd. Geen houvast meer aan wat me vertrouwd is geweest. Suizend, verder en verder van mijn aarde, mijn basis, mijn thuis.

Veel dierbaren verloren. De enkelen die mij bleven koester ik als het kostbaarste ter wereld. Hoe lang mag ik van deze rijkdom nog genieten?

Boor ik nieuwe schatten aan? Heb ik het lef het onverkende te verkennen? Of blijf ik toch liever veilig, klampend aan hetgeen ik nu heb? Wat hebben de jaren mij geleerd? Wat hebben mijn inspanningen mij gebracht? Wat hebben mijn conflicten opgelost? Voor welk tal mensen heb ik een verschil gemaakt. Wat laat ik na als ik niet meer ben? Wie is verwarmd geweest door mijn liefde?

De jaren lijken meer vragen opgeworpen dan antwoorden gebracht te hebben. “Dat hoort bij de leeftijd…”, zeggen ze dan. Maar zoiets als een midlifecrisis is toch veel te cliché voor mij? Ik mag dan houden van de muziek van deze tijd. Dat betekent nog niet dat ik afstand heb gedaan van de dingen van mijn jeugd om mijzelf wijs te kunnen maken hoe goed ik me kan identificeren met de jonge van dagen. De muziek, mode en gewoontes uit de periode waarin ik mijn adolescentie mocht genieten heb ik altijd al ver van me gehouden. Ik ben sinds heugenis in het grijze gebied pogen te blijven. Het gebied waarin ik niet te identificeren ben. Daar waar ik mij onopvallend kan ophouden om zo nu en dan uit te schieten en te bloeien. En dan vlug terug in de bol, waar ik me hervoeden kan voor een nieuwe cyclus.

Ik loop niet in het ritme van de meesten, verschijn niet in een voorgeschreven hoedanigheid. Hoe kan ik mij onderwerpen als ik mijn meerdere niet erken? Waarom zou ik moeten geloven in een schepper? Ben ik dan een marionet van een hogere macht? Luisterend naar zijn geboden om later als een hond beloond te worden omdat ik zo braaf ben geweest? Dan kies ik liever dat de oersoep door mijn aderen stroomt en ik een microscopisch deeltje van een schakel der evolutie vertegenwoordig. Dan heb ik geen wetten om mij aan te houden. Dan ben ik vrij te evolueren. Dan mag ik zijn wat ik ben. Niets meer en niets minder.

“Depressief”, luidt het oordeel. Niet meer in staat naar behoren te functioneren. De status mens is verruild voor patiënt. De lust is een last geworden. Biologisch is er ook het een en ander mis met mij, zo is mij verteld. Dan verschijnen de medicijnen ten tonele. Mijn bloed wordt gemeten. Zo bepalen ze de spiegelwaarde, is mij uitgelegd. Die is kennelijk heel belangrijk want met regelmaat wordt het levensvocht in tal van buisjes uit mijn aderen gezogen. Steeds maar weer beweeg ik mij in een roes, kleiner dan ooit over de gangen tussen de pleinen van een gezondheidsfabriek. Pijlen volgend en gekleurde lijnen op de grond. Waarheen zullen ze me uiteindelijk leiden?  

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.