Werkelijk....schat-je me nu echt zo laag in?

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Saturday 29 March 01:18

De eerste Juan...

Mijn nieuw verworven vrijheid, mijn nieuwe status, wel het zorgt soms voor hilarische situaties... 

In mijn tienerstatus waren sommige versiertrucjes al een moment om keihard te lachen samen met mijn vriendinnetjes, maar ze lijken alleen maar verder afgezakt te zijn. 

Daar zat ik op een feest op een stoel. Toekijkend naar de mensen hoe ze danstte. Zo goed ben ik nog niet in salsadansen, en ik wil het eerst wat beter onder de knie hebben, voordat ik mezelf in de openbaarheid gooi. Ja, wat dat betreft ben ik toch wel vrij verlegen.... Maar om eerlijk te zijn vermaakte ik me prima..

Daar kwam hij aan... De versierder, de don juan onder de mannen. Het was al helemaal van hem af te lezen. De manier van lopen. Zijn houding. Werkelijk zijn hele aura ademde het uit. 

Ik had hem allang opgemerkt. Had al lang gezien hoe hij mij in de gaten zat te houden, een beetje in mijn buurt rondhing en zo onopvallend mogelijk oogcontact probeerde te maken. Ik had wel een keer terug gekeken, maar totaal niet op een aanmoedigende manier van 'hey, kom jij eens hier...' Nee, ik had hem een keer een korte blik gegeven. Eigenlijk niet eens een blik, maar meer omdat ik had gemerkt/gevoeld dat hij me wel blikken toe stond te werpen. 

Daar kwam hij aan. Hij vroeg mijn tafelgenote voor een dans, wierp wederom even een blik op mij en verdween vervolgens met haar naar de dansvloer. In gedachten telde ik de minuten af hoelang het zou duren, voordat hij de moed had om mijn kant op te komen. 

Toch had Don Juan een langere aanloop nodig als waar ik hem voor had ingeschat... Maar daar was hij toch, vroeg me voor een dans. Nee, antwoordde ik, ik kan niet dansen. (Ik kan wel dansen, maar niet salsadansen, maar ging hem dat niet uitleggen) even stond hij wat overrompeld om zich heen te staren. Wil je het  ook niet proberen? vroeg hij wederom, nadat hij zich bij elkaar geraapt had. Weer schudde ik me hoofd. Nee, dank je, een andere keer misschien als ik het wel kan. Daar droop hij af, toch lichtelijk teleurgesteld. 

Dat die andere keer in zijn oren had geklonken als vier rondes later, kon ik ook niet bedacht krijgen. Wederom had hij een dans gewaagd met mijn tafelgenote, waarop hij vervolgens mij weer uitnodigde. Nee, ik kan het nog steeds niet, was mijn bijdehante opmerking. Mijn tafelgenote begon een beetje te grinniken. Waarna ze met een nieuwe danspartner naar de vloer vertrok. De man had blijkbaar al zijn moed bij elkaar geraapt en was ditmaal brutaler. Snel maakte hij gebruik van de vrije stoel, die mijn tafelgenote had achter gelaten. Schoof deze iets dichter naast mij en begon tegen me te praten. Hij wilde me wel leren dansen... In mijn hoofd gingen er al talloze belletjes af, ja ja. Als ik hem toeliet om het me te leren, zou ik dicht tegen zijn lichaam aanbelandde en zijn hand zou op mijn onderrug net boven de geoorloofde grens van rug en kont belandde. Puur omdat ik hem dan beter zou aanvoelen... Neeeee, dank u. Ik schudde mijn hoofd. Nee hoor, dank je hoeft niet. Maar ken je de basis ook niet? was zijn volgende vraag. Nee, reageerde ik weer. Vervolgens kreeg ik van alles over me heen, dat ik de stappen toch gezien had dat het makkelijker was dan dat het leek, bla bla bla... Bij alles bleef ik mijn weigering stug volhouden. Even keek hij me verbaasd aan. "Maar je kan toch wel bewegen?' "Je hebt toch gezien dat ik loop". De domme vraag zorgde dat ik me stekels opzetten. Hij grinnikte, ja dat had die zeker gezien. Plotseling was het enige wat ik nog wilde dat die oplazerde. Gewoon wegging van mijn tafel. Het leren dansen van deze man, wat hij zo enthousiast promootte, leek plotseling verdraaid veel meer op de horizontale manier van dansen als de verticale. Zijn ogen keken me hongerig aan. Pffff, wat was ik blij dat de band pauze had en mijn gezelschap terug keerdde naar de tafel, zodat de man wel weg moest. Ik heb hem de rest van de avond ook niet meer gezien.. Blijkbaar had hij de hint toch wel begrepen. 

Juan de tweede...

Tussendoor, datzelfde weekend, had ik nog een feestje, maar hoewel er genoeg ogen waren die me nieuwsgierig opnamen werd ik tot mijn vreugde toch wel met rust gelaten. Blijkbaar had ik die avond een soort van 'val me niet lastig' uitstraling. Heerlijk!! Er waren wel mensen die met me praatte. Vrouwen, maar ook mannen. Ik werd echter niet blootgesteld aan halfomslachtige makkelijk doorziende versierpogingen. (of beter gezegd kom-naar-mijn-bed-uitnodigingen). Een heerlijke avond...

Het weekend daarop was echter een ander verhaal. We hadden een feestje. Gratis entree dus waarom niet. Het eerste wat ik te horen kreeg, toen ik binnenkwam. 'Zoooo zij is mooi'. Even kreeg ik een gevoel een showhond te zijn, een paradepaardje. Mooi omhulsel, maar weinig inhoud. Wtf, ik heb ook hersenen hoor!

Nou ja, de avond verliep vrij lekker, maar het gezelschap waarin ik verkeerde gingen elk hun eigen weg. Niks mis mee overigens. Ik doe vrijwel ook altijd mijn eigen ding, en vaak is het maar goed dat we allemaal een mobiel mee hebben, want ze bellen me geregeld op waar ik me bevind. Meestal geef ik dan een vage beduiding over het aan de andere kant van de zaal te zijn. Dit keer zat ik echter braaf op me plekje, in een hoekje waarin ik dacht niet op te vallen. Sjah, verkeerd gedacht! Daar was er weer één. Weer eentje die me wel wilde leren dansen, maar wederom kreeg ik het gevoel dat dit niet de verticale versie was. Mijn nee viel te accepteren, maar toen begon hij andere vragen te stellen. Waar kwam ik vandaan en die vragen. Ik antwoordde hem dat het onbekend was waar ik vandaan kwam, mijn vader was dit immers nog aan het uitzoeken... Even kreeg ik een vage blik maar het was niet voldoende om hem te ontmoedigen. Volgens hem had ik humor, volgens mij was het sarcasme. Na een aantal onbeduidende vragen en nog vagere antwoorden kreeg ik te horen dat een meisje met zo'n mooi figuurtje echt wel gezien mocht worden op de dansvloer. Ja fijn, maar ik had daar geen behoefte aan. Eindelijk pikte hij het op en vertrok. Doodleuk zag ik hoe hij vervolgens een andere vrouw versierde, die er wel met open ogen instonk. Toen ik hem met haar op de dansvloer zag kon ik alleen maar opgelucht ademhalen en ik mezelf glimlachen. Hij was alleen maar bezig de vrouw naar zich toe te trekken en zij was alleen maar bezig haar ruimte te beschermen. 

Aan het einde van de avond, toen iedereen klaar was om naar huis te gaan hing zijn groepje nog even bij de uitgang. Toevallig keek ik hun kant op. Soms kijk je toch, waarop ik van hen van de jongens een gladjakkerige knipoog kreeg. Zo gauw als ik kon keek ik de andere kant op. Toch voelde ik hoe zijn ogen op me gericht waren en ze gleden over heel mijn lichaam heen. Het voelde niet bepaald prettig. Zeg, als je honger wilt krijgen dan hoef je daar niet voor naar mij te kijken alsof ik de meest smakelijke snack ben die je in lange tijd hebt gezien.

Drie op een avond is echt teveel

Nou ja, na dit alles en de hilariteit er rondom, want samen met mijn beste vriendin heb ik blauw gelegen van het lachen, had ik een ander feestje. Mijn zus had me uitgenodigd en ik kon daar blijven slapen. Ach ja, waarom ook niet. 

Achteraf baalde ik als een stekker, de muziek die ze draaide.... het was niet bepaald mijn smaak, maar ja dat was tot daar aan toe. Mijn zwager had echter een vriend van hem uitgenodigd en die kwam met nog een jongen van ongeveer mijn leeftijd. Aardige jongen, maar niet bepaald het type waar ik me verder tot aangetrokken voel. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet met iemand kan praten. 

De jongen begon een beetje tegen me te praten. Over dat het niet echt onze muziek was en noem maar op. Ik moest toegeven dat het inderdaad niet echt mijn soort muziek was, maar ja. Hij begon een beetje te dansen, om eerlijk te zijn had het er meer vanweg dat hij gras stond te maaien, met zijn armen te zwaaien. Maar goed, hij deed het wel. Mij kost het echter wel wat moeite om ook echt in de stemming te komen als de soort muziek niet mijn smaak is. Ik voel dan niet echt een boost om te dansen. Op die ander feestjes kon ik niet dansen, omdat ik die dans niet onder de knie heb, maar ik zit wel mee te bewegen aangezien ik de muziek leuk vindt. Nou ja, daar had ik hier dus totaal geen last van. Hoewel het duidelijk mocht zijn dat ik geen zin had om te dansen trok hij me toch de vloer op en probeer een stijldans houding aan te nemen. Ik schudde echter me hoofd en maakte dat ik wegkwam. Ik had geen zin om in zijn armen te belanden. Zeker niet, omdat ik hem niet het idee wilde geven dat ik ook maar iets meer van hem wilde dan dat praatje wat we hadden gevoerd. Me zwager zei iets van een 'O Daan joh'. Blijkbaar vondt hij het zielig voor die jongen, maar ik vond het ook zielig voor mezelf om iets te doen waar ik geen zin in had. Een beetje geirriteerd besloot ik buiten een sigaretje te roken. Daar stond de andere vriend van mijn zwager. Deze begon me vragen te stellen omtrent mijn scheiding en dingen te vertellen over de zijne. Nou ja, prima als je vertelt dat je gescheiden bent, maar ik hoef niet alle inns en outs te weten. Daar had ik geen behoefte aan en ik had er ook geen behoefte aan om die van mij te vertellen aan hem. Voor de rest was het praatje best.

Binnen gekomen ging ik aan een tafeltje staan. De vriend van mijn zwager kwam bij staan en begon tegen me te praten. Zich te excuseren voor het feit dat hij zich die middag een beetje bot had gedragen. Om eerlijk te zijn had zijn gedrag wat dat betreft totaal geen indruk op me gemaakt. Ik had er geen eens acht opgeslagen, maar hij voelde zich er beter bij als hij zijn excuses daarvoor maakte. Okay fijn, dankjewel. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik echt een mooie vrouw was, dat hij mijn vader kende en een goede man vondt... blablabla. Bij de opmerkingen over mijn vader dacht ik alleen maar, ja voor jou misschien. Ik deelde mijn gedachte echter niet, en knikte alleen maar, wist mijn acteer glimlach op te zetten en hoorde het maar aan. Vervolgens kwam er opeens een 'shit, wil je wat drinken?' opmerking uit. Ja prima, cola. Het was niet profiteren van hem. We hadden die avond immers een pot gemaakt en ik had mijn deel er ook in gestopt. Meneer kwam terug met mijn cola en bleef weer naast me staan. Ja, hij was ook warmbloedig en als hij zo'n mooie vrouw zag dan...'. Opeens werd ik de vloer weer opgetrokken door die jongen. Ik wilde daar niet zijn, maar was wel dankbaar voor het feit dat hij me zonder het te beseffen uit die vreemd wordende situatie weg had gehaald. 

Toch wist ik me opnieuw te verlossen van de dansvloer, waarop hij zei dat ik niet gezellig was. Hallo, je kent me niet eens, je hebt niet eens een normaal gesprek met me gevoerd dus ga niet zeggen dat ik niet gezellig ben! Klaar ermee! 

Nou ja, het feest kwam tot zijn einde, maar mijn zus had een idee. Ergens anders was ook een feest gaande en we gingen daar maar op af. Me zus had een groepje verzameld en daar gingen we... Er was een hoop jongelui. Piepjong bedoel ik dan, rond de zestien +/_, maar in elk geval was de muziek iets beter. Niet het soort wat ik gewoonlijk luisterde, of zou opzoeken als ik zelf zou uitgaan, maar hé hier kon ik iets mee. De jongen was echter al bezig met andere meisjes en de man in kwestie was ook druk met andere dingen. Prima. Hier had ik rust... Ja dat dacht ik ja. 

Een man die ik al heel lang ken kwam naar me toe. Als hij gedronken heeft kan hij behoorlijk vervelend worden en dat was nu dus weer het geval. Hij begon tegen me te praten wanneer ik dan toch ook weer in het dorp kwam wonen. Nou nooit! Naar wat schertsende opmerkingen over en weer ging hij weg. Pffff, gelukkig! 

Vervolgens kwam hij terug, voordat ik het in de gaten had lag zijn hand op me bil. Kneep hij erin op een onaangename manier en fluisterde hij in mijn oor dat ik echt een mooie vrouw was. Ik was echter bezig zijn hand van me bil af te krijgen en beet hem toe dat ik van dit soort behandelingen dus totaal niet gediend was. En de volgende keer als hij het weer zou flikken ik hem in de openbaarheid aan de schandpaal zou nagelen zodat iedereen het zou zien inclusief zijn eigen vrouw die ook aanwezig was op het feestje. Met zulke figuren heb ik het dus echt gehad! Waar is je respect gebleven voor vrouwen? Maar vooral het respect voor je eigen vrouw? 

Nog wat kleinere dingentjes

Mijn nieuw verworven status zorgt voor veel hilariteit met mijn vriendinnen, maar soms bezorgt het me ook een ongemakkelijk gevoel. Ik wil niet gebombadeerd worden tot een lustobject. 

Heb je honger ga naar de mac, ik wil dat broodje hamburger niet zijn waar jij je lusten op botviert!!

Ik kreeg ook al eens de opmerking van een jongen dat we wel een keer een afspraak konden maken, we konden dan wel naar een hotelletje. Ja, hij had nog een vriendin en ze hadden samen een huis gekocht maar voor mij wilde hij haar wel verlaten. No fucking way! Als hij zijn vriendin al op die manier behandelt kom je zeker niet in mijn buurt. Je demonstrateert precies datgene wat ik dus later ook van jou kan verwachten.

Ja mijn nieuwe status is niet altijd even gemakkelijk en soms voor heel even vraag ik me af.... waar zijn de mannen gebleven die niet enkel een retourticket slaapkamer willen.....

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.