Gebeurt dit nu werkelijk??

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 28 March 21:01

Het is eigenlijk een gebeurtenis van een tijdje geleden, maar mijn mond viel open van verbazing..... 

Ik heb een hele goede vriend. Een maatje. Iemand waarop ik kan bouwen. Zoals we wel vaker doen, hadden we weer eens wat afgesproken. Gewoon voor de gezelligheid. Om bij te kletsen.

Mijn maatje is niet van Nederlandse komaf, nou ja wel een soort van, maar niet het type blond haar blauwe ogen. Nee, hij is een antilliaan. Van Curacoa afkomstig. Het grappige is dat deze mensen zich toch wel zeer verbonden voelen met Nederland, maar de meeste Nederlanders vooral van hen af willen. Waarom? 

Nou ja, de stereotypes. Ze lopen altijd met een pistool op zak, handelen in drugs, zijn crimineel onderlegd, hebben een asociaal grote mond en gedragen zich ook behoorlijk asociaal en doen vooral geen moeite om zich aan te passen.

O, ja nu zullen er vast wel van dit soort figuren tussen zitten, maar helaas bevinden die zich ook tussen onze Nederlandse medeburgers. Niet elke antilliaan is bij voorbaat een crimineel, en niet elke Antilliaan keurt het criminele gedrag van hun mede antillianen goed. Houden deze figuren liever een heel eind uit de buurt.

(Nou ja, dat aan mijn vader duidelijk maken is een kunst op zich in elk geval)

Maar goed, daar stonden we dan. Lopend in de stad. Hij wilde even bij een telefoniezaak naar binnen, omdat hij iets wilde navragen. Prima, maar ik had ondertussen wel trek in een sigaretje gekregen en zei hem dat ik wel buiten zou wachten. Na even een misprijzende blik te hebben gekregen, en de vraag of ik wel goed had gelezen wat er op het pakje stond (meneertje kent de smaak van een sigaret zelf niet, hahaha) ging hij doen wat hij moest doen. Ondertussen had ik een prima plekje gevonden. Lekker in het zonnetje. Verderop stonden twee agenten. 

Blijkbaar hadden ze ons al gade geslagen, want zodra mijn maatje binnen in de winkel was kwamen de twee heren op me afgelopen. De vraag die ze me stelde...

Of ik wel vrijwillig bij mijn vriend was.... De irritatie die op dat moment in me opborrelde. Ik kon ook niet anders dan verbeten reageren, waren ze wel goed bij hun hoofd. Als hij een loverboy was geweest dan had ik heus niet zo met hem over straat gelopen toch? 

Is mijn maatje nu werkelijk al een crimineel, omdat zijn huidskleur  donkerder is als dat van mij? Omdat hij mij er iedere keer weer opnieuw van probeert te overtuigen dat ik toch echt moet stoppen met roken, aangezien het schadelijk is voor mijn gezondheid? Ik er op dat moment even prikkelbaar reageerde, hem blijkbaar een beetje gefrustreerde blik om gaf?

Wel, ik pas de volgende keer in elk geval wel op met het soort blikken dat ik hem toezend, wanneer we in de openbaarheid zijn....

 

Ik moest dit even met jullie delen

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Werkelijk niet te begrijpen. Mensen kunnen zo vreemd doen als ze een andere huidskleur zien.
Even een hilarisch voorbeeldje? Mijn broer zijn ex is Surinaams, hij is Nederlands dus logischerwijs zijn hun kinderen van beide wat.
Wij - mijn familie dus ook de dochtertjes van mijn broer - hebben een Nederlandse achternaam. Een beetje een aparte dat wil ik toegeven. Zeker hier in het noorden, maar toch onmiskenbaar Nederlands.
Maar wat presteerde een zwemjuf toen mijn oudste nichtje voor haar zwemdiploma ging? Die sprak de naam zo vreemd uit dat het wel Arabisch leek - de juf was een Groningse - dit omdat het dametje (nichtje dus) met wat goede wil wel voor een Marokkaans meisje door kan gaan.
Ja erg hé, ik snap niet hoe mensen gelijk anderen zo in hoekjes kunnen plaatsen vanwege een kleur. Je hebt toch ook wat meer getinte Nederlanders en bijna witte... Die kun je toch ook niet in hokjes plaatsen.
Maar ja helaas gebeurt dat wel. Ik denk dat we vooral moeten waken om daar niet aan mee te doen.
Ongelooflijk! Gelukkig zijn er andere mensen die er heel anders in staan. Van kinds af aan zijn wij opgegroeid met hele leuke, aardige Antillianen, één van de broers werkte op het gemeentehuis en een ander werkte in een showroom met bedden. Ook de rest van de familie kenden we heel goed! Heerlijk, genietend van de steelband, iets waar we anderen jaloers mee maakten, want dat hadden zij niet. Het enige wat ik me nog kan bedenken dat één van die mannen, hoewel misschien wel beide (gemeentehuis ;)) gevonden werd op een bed in de showroom, die was wel erg moe.....nee, in ons dorp was deze familie erg geliefd.
Hahahahaha dat is grappig... Zo leert deze jongen me papiaments. Toen ik een keer mee mocht naar de band waarin hij speelt, en één van de andere bandleden tegen hem zei dat ik een mooi meisje was en hem vroeg of ik al een vriend had verstond ik dit dus mooi. hahahaha het moment dat volgde was hilarisch, toevallig had hij me geleerd hoe ik op zoiets kon antwoorden en dat deed ik dus ook zonder te twijfelen...
De ogen van die jongen werden groot en hij was zo weg. Hahahaha, we hebben daar heel hard om gelachen samen. hahahaha