Wie ben ik?

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 28 March 18:04

Diep in gedachten verzonken sjokte ze langs de waterlijn. Met 20 graden, en een zonnetje dat warmer aanvoelde dan gewoonlijk zo vroeg in het voorjaar, was er geen betere plaats dan het strand. Nee, Cassandra had niet één van de gewoonlijke toeristische badplaatsen uitgezocht om haar gedachten te ordenen. 

Ze was afgereist naar een klein strandje, ergens halverwege Zeeland. Een strandje dat niet eens op de kaart te vinden was, en vrijwel alleen bekend was bij de plaatselijke bewoners van het pittoreske dorpje. Niemand die haar kende en waardoor ze geheel op haarzelf aangewezen was. Meer wilde ze niet. Meer verlangde ze ook niet.

Zuchtend verliet ze de waterlijn om een plaatsje te zoeken aan de voet van een duin. Ze vouwde haar bodywarmer op en legde deze onder haar hoofd om het iets comfortabeler te hebben. Haar ogen gleden naar de meeuwen die boven haar krijsend ieder een deel van het voedsel op te eisen. 

Het was lang geleden dat ze iets had gedaan voor haarzelf. Iets wat haar een goed gevoel gaf, een rustig gevoel. Alleen al het feit dat ze de routine doorbroken had, bevestigde dat ze hier goed aan deed. Sinds haar dochtertje geboren was had ze helemaal geen momentje voor haarzelf gehad. 

Haar leven draaide om de peuter, en had gedraaid om een man die ze toch nooit tevreden had kunnen stellen. Alles had geprobeerd om zijn woede uit de weg te gaan. Ze had geprobeerd om de alcohol, die een doodsdoener was geweest voor haar huwelijk, uit huis te bannen. Het had echter niet mogen baten. Die keuze had juist voor nog meer woede gezorgd. Hij had haar een keuze gegeven, of zorgen dat zijn voorraad weer terug kwam of ze zou niet langer meer in staat zijn om haar dochter te verzorgen. Die dag stond in haar geheugen gegrift. 'S nachts in haar dromen zag ze dat enge moment weer helder voor haar. 

Op het moment zelf had ze geweten dat hij niet blufte. Hij sloeg haar dagelijks, gooide dingen naar haar hoofd en had al eens haar keel dichtgeknepen. Toen ze uiteindelijk van de wereld was geraakt, had hij haar op de vloer laten vallen en haar daar voor oud vuil laten liggen. Hij had zich nog geen seconde drukgemaakt over het welzijn van zijn vrouw. Over het welzijn van de moeder van zijn kind. 

Nee, zelfs hun dochtertje had zijn woede moeten ondervinden. Cassandra had de klappen opgevangen die eigenlijk voor de peuter bedoeld waren, maar dat was wat een moeder behoorde te doen toch.... Toch schreeuwde hij tegen het kind. De eerste paar keren was de peuter dan ook in een hysterisch huilen uitgebarsten, waarop zijn woede alleen maar erger werd. UIteindelijk was het meisje eraan gewend geraakt en reageerde ze er niet eens meer op. Braaf ging ze op haar manier zitten kleuren aan het lage tafeltje, wat in haar hoekje stond. 

Dat was voor Cassandra de druppel geweest. Ze wilde niet dat haar dochter zou gaan denken dat dit een normale situatie was. Dat haar dochter zich ooit, op een dag, op dezelfde manier zou laten behandelen als dat haar moeder deed. Ze wilde niet dat haar man haar ooit op een dag vermoorden zou, en op die manier alle macht kreeg over de peuter. 

Daarbij was ze het zat om te moeten liggen waarom ze zelfs alles in de zomer bedekte. Zonneallergie was haar antwoord, maar haar moeder kende haar en wist dat dit een leugen was. Geregeld had ze geprobeerd met Cassandra te praten. De waarheid op tafel te krijgen. Het eromheen draaien was haar niets meer dan gewoon geworden en behendig had Cassandra dan ook alle vragen weten te ontwijken. 

Nu was haar kind bij haar moeder. Ze had dingen geregeld. Een huis, de scheiding en een straatverbod. Haar advocaat vechtte ervoor om ervoor te zorgen dat haar -nog niet helemaal- ex man niet meer bij zijn kind in de buurt kon komen. Er waren bewijzen waarom de peuter niet veilig zou zijn bij haar vader. Op het moment dat Cassandra besloten had om weg te gaan bij haar ex had ze gebruikt gemaakt van Nanny cams. Daarop was bevestigd hoe hij tekeer ging tegen de peuter. Voor Cassandra zelf was het ook een hele heftige confrontatie geweest. Niet alleen had ze zelf kunnen zien hoe hij haar te lijf ging, vanwege een biertje was niet koud genoeg was. 

Op het moment dat ze de peuter heel even onder zijn toeziend oog had gesteld om zelf te gaan douchen, had ze zijn weinige geduld met het kind aanschouwd. Hij zat sport te kijken, maar het meisje wilde heel even de aandacht van haar vader. Op haar hoede was ze naar hem toegelopen. De man was tekeer gegaan tegen het kind, schreeuwend en tierend. Snel was de peuter terug gedeinst naar haar tafeltje om te gaan kleuren. Cassandra's ex-man was echter over zijn toeren, omdat hij een doelpunt en de herhaling ervan gemist had. Hij had een asbak gegrepen en dat naar de peuter toegesmeten. Rakelings was dat langs het kind opgevlogen. 

Ze had geweten dat het gebeurde. Had het laten gebeuren, maar op het moment dat ze het beeldmateriaal gezien had was ze in huilen uitgebarsten. Hij had haar dochter dood kunnen gooien! En zij was er verantwoordelijk voor geweest! 

Ze mocht dan nu ingegrepen hebben en haar dochter een veilige omgeving willen geven. Toch was het te laat. Haar dochter had wel degelijk een trauma opgelopen. Barstte soms ook in een onverklaarbare woede uit. Gebruikte woorden die een normaal opgegroeide peuter nooit zou gebruiken en sloeg Cassandra op haar eigen manier als haar iets niet aanstond. 

Cassandra strafte haar dochter er wel voor, maar voelde altijd een schaamte. In feite voelde het als misplaatst wanneer ze het kind hiervoor op de kop gaf. Dit was het voorbeeld wat haar dochter zolang had gekregen. Wat voor het kind niets meer dan normaal had geleken. 

Toch waren dit slechts obstakels die ze te overwinnen had. De moeilijkste was het hervinden van haarzelf... Om erachter te komen wie ze zelf was, want in al die jaren was gevormd door hem. Waren zijn mishandelingen, zijn benamingen voor haar niets meer dan een gewoonte geworden.

Wie was zij?

Dit stukje schrijf ik na aanleiding van een aantal documentaires, en spraakprogramma's waarin men sprak over huiselijk geweld. Nu zijn niet altijd alleen vrouwen het slachtoffer, maar ook mannen kunnen het slachtoffer worden.

Wat mij het meest verwonderde is dat men het als gewoon gaat zien en het feit dat ze vaak een indentiteitscrisis ervaren op het moment dat ze eruit stapppen... 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.