Loslaten en opnieuw beginnen deel 5

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 28 March 16:29

UItdagingen horen erbij....

Ik heb verteld hoe ik de negatieve invloeden achter me wil laten. Pfff, daar kwam ik gisteren achter.... Het is moeilijk om jezelf niet negatief te laten beïnvloeden, vooral als bepaalde mensen een zeer negatieve sfeer met zich meebrengen. Dat merkte ik gisteren. De sfeer waar ik mee te maken kreeg maakte me gewoon misselijk. Misschien was het mijn eigen interprentatie, ik weet het niet, maar ik voelde het wel. Pikte het op.

Om de laatste dingentjes af te ronden kreeg ik met mensen uit mijn oude leven te maken. Het was om de laatste eindjes bij elkaar te knopen en daarna zouden we voor eens en altijd bevrijd zijn van elkaar. Ik moet zeggen dat het een rare situatie is als je met je ex te maken krijgt, maar we hebben geen grote ruzie gehad en proberen op een normale beschaafde manier met elkaar om te gaan. Zoals volwassenen behoren te doen. 

Ik zou met hem meerijden. In de auto babbelde we wat over koetjes en kalfjes, gewoon dagelijkse beslommeringen en hoe het nu gaat. Ik heb niks te verbergen, al hoef ik niet alle privé details aan hem te vertellen. Net zo min als dat hij dat hoeft te doen tegen mij. Ik ben blij dat we in elk geval op die manier respect voor elkaar kunnen opbrengen, want ons huwelijk was helaas gedoemd om te mislukken. Hij weet dat ik me niet mezelf voelde. Er waren teveel verwachtingen en eisen waar ik mezelf op moest aanpassen. Mijn dromen werden afgedaan als onrealistisch. Dat is niet alleen zijn schuld. Ik heb mezelf te lang stil gehouden. Mezelf naar de achtergrond laten duwen. 

Als ik verder kijk zie ik bij hem ook bepaalde symptonen en patronen waar ik last van had en me nu van probeer los te maken. Hij wil ook leven naar de verwachtingen en eisen van een ander. Het is erg en ik wil hem duidelijk maken dat hij vooral zijn eigen hart moet volgen, maar het is niet mijn plaats en ik wil er ook niet meer tussenin staan. Dat was namelijk één van de voornaamste redenen dat ik er uitgestapt ben. 

Nu wil ik zijn ouders ook niet slecht maken. Ze doen heel veel voor hem, en toendertijd hebben ze ook genoeg voor mij gedaan. Vrijwel alles, ze hebben me met heel veel dingen geholpen. Toch had ik altijd het onderbuik gevoel dat als ik hun hulp aannam, er bepaalde dingen tegenover stonden. Geen prettig gevoel aangezien hulp vrijblijvend zou moeten zijn. Helaas kom ik er vaak achter dat mensen die hulp aanbieden dit vaak ook met een bepaalde motivatie doen. 

Waar het nu eigenlijk over gaat

Gisteren kwam ik ze dus weer voor het eerst sinds lange tijd onder ogen. Ik voelde mezelf al niet bepaald op me gemak, en ik weet zeker dat zij ook een bepaalde verandering in mij constateerde. Nu ben ik wel trots op mezelf dat ik me toch nog een beetje heb aangepast (betreffende kleding). Eigenlijk wilde ik het niet, maar waarom kon ik dat respect niet opbrengen voor de laatste keer? Dat was de vraag die ik mezelf 's morgens stelde, toen ik me aankleedde. 

Ik stapte uit de auto, waarop ik voelde hoe de ogen van mijn ex-schoonmoeder over me heen gleden. Mijn ex- schoonvader, waar ik dacht altijd een betere band mee te hebben gehad, keurde me niet eens een blik waardig. Op dat moment kon ik wel door de grond zakken. Verontwaardigd door deze kille behandeling mompelde ik een haast onverstaanbaar 'goedemorgen', maar kreeg er niets op terug.

De tussenpersoon, die op financieel gebied, veel voor ons geregeld had vroeg me enkel of ik me haar nu weer langer had, omdat op mijn id-foto leek alsof ik het kort had. Mmmmmm..... Vreemde vraag, vooral als diegene je niet eens gegroet heeft. Het is nog vreemder als je weet dat ik diegene al zo'n beetje mijn hele leven kent, omdat deze persoon ook altijd bij mijn vader over de vloer kwam en mijn vader hem toen eigenlijk heeft aangeraden.

Ik kon merken dat mijn ex-schoonouders en ex al contact met hem hadden gehad. Nou ja, van mijn ex is niet zo vreemd aangezien we samen zaken met hem gedaan hebben.... maar mijn ex-schoonouders praatte ook op een hele kameraadschappelijke manier met hem. Niet mis mee, maar wel als er dus niks aan jou gevraagd/gezegd wordt en het bezorgde mij het gevoel dat ik al behoorlijk door het slijk gehaald was. Nu weet ik dat ik in hun ogen de boosdoener ben. Ik ben immers degene die de knopen heeft doorgehakt. Nu heb ik wel het gevoel dat mijn ex er eigenlijk een beetje op gewacht heeft, zodat hij buiten schot zou blijven (daar heb ik echter geen bewijzen van).

Klap in mijn gezicht

Alles wat ik wilde voor mezelf, wat ik zei over het loslaten van alle negativiteit en het jezelf laten opvreten daardoor, werd in een klein half uurtje behoorlijk op de proef gesteld. 

Vervolgens zou ik naar mijn vader gegaan, maar die bleek mij weer eens verkeerd te hebben begrepen. Ik zou vanaf de afspraak gelijk doorkomen. 'S morgens!!

Daar aangekomen was er niemand thuis. Ik bellen, maar zijn vriendin zou de hele dag weg zijn. Weer een klap in mijn gezicht voor de tweede keer van die dag en ditmaal door mijn eigen familie. Ik moest maar een andere keer terug komen. Uhm, ik was met de trein gekomen, mijn ex had me daar afgezet en het station lag niet bepaald om de hoek. Hoe moest ik uberhaupt terug gaan? Uiteindelijk ben ik naar het huis van mijn broer gelopen. De enige plek waar iemand thuis was, maar me schoonzus gaf me nu ook niet bepaald het gevoel dat ik welkom was. In iedergeval moest ze samen met haar zus boodschappen gaan doen, dus greep ik de gelegenheid aan en vroeg of hun me dan af wilde zetten. 

Het ja-hoor kwam er zo snel uit dat ik bijna het gevoel kreeg dat ze blij waren dat ik weerging. Uh? Bijna aangekomen bij het station kreeg ik een telefoontje van mijn vaders vriendin, waar ik was... Ik vertelde haar dat ik al weer op het station was. Nou ja, misschien maar beter ook, want om 1 uur moest ze toch weer gaan. Uh? Uiteindelijk belde mijn vader rond half vijf. Hij had begrepen dat ik 's middags zou komen.... Het zal wel! Ik voelde me zwaar ongewenst. Heb ze dan ook duidelijk gemaakt dat ik de eerstkomende periode geen tijd meer heb om langs te komen. Toen ik weer thuis kwam op mijn eigen plekje, viel er voor het eerst sinds die dag weer een beetje rust over me heen. 

Waarom zou ik deze mensen me zo laten beïnvloeden? Ze nemen afstand van me, omdat ik een nieuw leven wil beginnen. Mijn eigen leven! Als ze me dat niet gunnen hoef ik me er toch zeker ook niet druk over te maken? Er zijn genoeg mensen die me het wel gunnen en daar kan ik veel beter mijn energie insteken, omdat zij me energie terug geven.....

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.