Soms is het leven anders dan je altijd had verwacht

Door Anzjuhla gepubliceerd op Friday 28 March 16:13

First note: Het lukt me niet om afbeeldingen te plaatsen. Dit gaat nog gebeuren.

 

Dat het leven niet altijd is wat het lijkt, daar kwam Eva op een schokkende manier achter. Gestaag, dat wel, maar uiteindelijk als een enorme schok. Zo'n schok die je kunt ervaren als je wakker wordt uit een vreselijke nachtmerrie, badend in het zweet, starend naar de duisternis, om te ontdekken of je nu wel werkelijk hebt gedroomd of dat het ergens toch echt was.

 

Eva ging met haar vrienden Melody, Tony en Joey een dagje op pad. Er was een straatrace in het midden van het land. Een legale, met alle toeters en bellen. Melody en Tony leken er weinig zin in te hebben, zo als Eva hun enthousiasme kon peilen. Of beter gezegd: het gebrek aan enthousiasme. Maar ze wist ze toch over te halen. Ze had haar vrienden al een paar weken niet gezien en het werd wel een keer weer tijd om iets gezelligs met z'n allen te gaan doen. Gewoon, een roadtrip maken, onderweg een paar keer stoppen om iets te eten of te drinken, te geinen in de auto, zoals alleen zij dat konden. Om 8 uur die ochtend stopte de blinkende Seat Ibiza van Tony voor haar woning. Ze pakte haar tas, gaf haar hond en kat een aai, sloot de deur af en stapte voorin de auto. Joey en Melody zaten achterin. Joey met een grijns, Melody met een triest gezicht. 'Wat is er?' vroeg Eva toen ze de deur aan de passagierskant sloot. Melody keek haar verbaasd aan, met nog steeds een trieste blik in haar ogen. Eva haalde haar schouders op en deed haar gordel om, waarna Tony schakelde en de Seat liet rijden.

 

Het was zeker 3 uur rijden en al na een uurtje zei Eva dat ze trek had gekregen. Ze had de slechte gewoonte om 's ochtends niet te ontbijten, al was het maar een kom yoghurt, om vervolgens na een korte periode enorme trek te krijgen. Tony mompelde iets was Eva niet kon verstaan, reed een zijstraat in en parkeerde de auto voor een klein wegrestaurantje, waar een bord voor stond in akelig rode letters op een zwarte achtergrond. Op dat bord stond: Ontbijt van 7 tot 10. Nadat Tony de auto tot stilstand had gebracht, stapten Eva en haar vrienden uit en liepen het restaurant binnen. Het zag er niet al te slecht uit. Picknickbankjes met rood-wit geblokte tafellakens, een gezellige bar en een oude jukebox, die zo te zien nog scheen te werken. Eva, Tony, Melody en Joey namen plaats aan het achterste picknickbankje. Melody en Eva naast elkaar, Tony tegenover Melody en Joey tegenover Eva. Zo deden ze dat altijd. Vaste prik, om het zo maar te zeggen. Eva en Joey deelden samen een apart gevoel voor humor en dus wilden ze graag tegenover elkaar zitten.

Eva bestelde een kaascroissantje met een glas jus d'orange, Melody en Tony een omelet met bacon en een kop koffie. Joey scheen geen trek te hebben. Hij zei dat hij geen trek had, maar dat dat later op de dag nog wel zal gebeuren. Het duurde maar 5 minuten of Joey begon weer te geinen, zoals alleen hij dat kon. Moppen tappen met een bepaalde glinstering in zijn ogen en zelf het hardst lachen. Eva hield daar van, dat grappige en ongedwongen van Joey. Eva had na een paar minuten al tranen in haar ogen van het lachen, maar ze bemerkte dat Melody en Tony niets grappig vonden. Ze leken zich juist te irriteren en liepen dan ook van de tafel weg, met de mededeling dat ze even een sigaretje gingen roken. 'Wat is dat toch met die mensen,' vroeg Eva, 'ze gedragen zich als een stel 120 jarigen, terwijl ze nog geen 30 zijn.' Joey veegde de tranen uit zijn ogen en antwoordde: 'Soms veranderen mensen en dingen sneller dan je denkt. Soms is het leven anders dan je altijd had verwacht.' Eva fronste haar wenkbrauwen. Dit was een opmerking die ze niet uit de mond van Joey had verwacht. Joey was de nar, degene met de flauwe grappen en grollen, geen wijsgeer. Er ontsnapte een zucht en ze trok haar schouders op. Ook al was het niet iets dat die goede oude Joey zou zeggen, ze liet het er maar bij.

 

Na 20 minuten zaten de vier weer in de auto, onderweg naar de straatrace. Eva vond de sfeer mistroostig en begon 'een potje met vet' te zingen, in de hoop om de stemming om te doen slaan. Gelukkig kon ze altijd op Joey rekenen, net als nu. Hij zong luidkeels mee, maar hield op na 2 coupletten. Eva slaakte een zucht, hield ook op met zingen en keek uit het raampje naar voorbijkomende landschappen, boerderijen en bossen. Ze wilde dat zij maar snel zouden arriveren op de plaats van bestemming om aan deze trieste boel te kunnen ontsnappen. Terwijl Eva uit het raampje staarde, dwaalden haar gedachten af naar de woorden van Joey. Soms is het leven anders dan je altijd had verwacht? Wat bedoelde hij daarmee? Ja, soms is het anders, dat klopte, maar deze woorden waren beladen met een bepaald gevoel dat ze niet kon thuisbrengen. Ze keek achterom naar Joey en Melody, maar die zaten allebei ook uit hun raampjes te staren. 'Zielige boel hier,' zei Eva. 'Ach, hou op,' kreeg ze bits terug van Melody, 'dat het jou niets kan schelen, hoeft nog niet te betekenen dat het ons niets kan schelen.' Eva antwoordde: 'Wat moet mij iets schelen dan? Dat het een mooie dag is en de zon schijnt? Want dat is zo en het kan mij wel degelijk iets schelen.' Melody liet een geïrriteerde 'pfff' horen en leek weer af te dwalen in haar eigen gedachten, waar het volgens Eva waarschijnlijk een duistere boel moest zijn, vol met dozen die allen zielige gedachten bevatten.

 

Zonder nog eenmaal onderweg te stoppen voor een drankje of plaspauze, kwamen ze na een lange tijd aan bij het evenement. Eva had het gevoel dat haar blaas op knappen stond, dus ze zei dat ze eerst op zoek ging naar een toilet. Op de terugweg wilde ze een blikje drinken meenemen voor wie maar wilde. Melody en Tony schudden hun hoofd, ten teken dat ze niets hoefden. Joey zei dat hij wel mee wilde lopen, want hij vond het ook maar trieste boel met die twee. Onderweg naar het toilet vroeg ze Joey wat hij nou bedoelde met die woorden over dat het leven soms anders is. Joey haalde zijn schouders op en zei: 'Gewoon dat het zo is. Soms is iets heel anders dan je zelf eigenlijk ervaart. Kijk,' en hij wees met zijn wijsvinger naar een groene prullenbak, 'jij ziet die als groen toch?' Eva knikte. Joey vervolgde: 'Sommige mensen zien de kleur rood. Die ervaren dat dus anders dan jij. Het zegt niet dat jij of die ander fout zitten, alleen dat jullie het anders ervaren.' 'Maar ik snap niet wat jij dan bedoelt met het leven. Wat heeft dat te maken met het feit dat Tony en Melody zo triest zijn? En wat bedoelde zij eigenlijk met dat het mij niets zou kunnen schelen?' Joey antwoordde: 'Ik denk dat je daar nog wel achter komt.' Eva mompelde iets en ging het toilet binnen. Op de terugweg haalde zij alleen een blikje cola voor haar zelf, want ook Joey had geen zin in drinken.

 

Toen ze met z'n vieren arriveerden op de plaats waar het allemaal zou gebeuren, voelde Eva zich ineens niet lekker. Ze kreeg afschuwelijke en drukkende hoofdpijn en was bang dat ze van haar stokje zou gaan. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt en ze maakte zich zorgen om haar toestand. Ze probeerde zich staande te houden door zich vast te grijpen aan de dichtstbijzijnde arm. Deze was van Melody en deze keek bezorgd naar haar vriendin. Eva ervoer een eigenaardig déja vu gevoel, die ze niet kon thuisbrengen. Een koele hand van Tony raakte haar voorhoofd aan en Melody vroeg of het met haar ging. De stem leek echter van meters ver te komen, terwijl ze toch naast haar stond.

Gelukkig zwakte na zo'n 5 minuten de vreselijke hoofdpijn af en kon Eva weer op eigen benen staan. De start van de race zou over enkele ogenblikken aanvangen. En daar klonk de omroeper, die annonceerde dat de eerste twee deelnemers over een minuut hun motoren zouden starten. De behoorlijk drukke menigte reageerde enthousiast met geroep en gefluit en Eva voelde zich meteen ietsje beter. Echter, het knagende onderbuikgevoel bleef en dat bezorgde haar golven van misselijkheid.

Daar kwamen de eerste twee bolides gearriveerd aan de startstreep. Eva keek om naar Joey, maar die was nergens te bekennen. 'Hij mist alles,' zei Eva verbaasd. Melody en Tony deden net of ze haar niet hoorden en keken naar de BMW en Mercedes die elk ogenblik met een sneltreinvaart zouden vertrekken. Nadat de eerste twee wagens hun snelheidsrit hadden gemaakt, was het de beurt aan de volgende twee. Eva voelde een steek in haar maag toen ze zag wat voor auto er aan de startstreep verscheen; het was een blauwe Porsche Carrera, precies zo een waarin Joey altijd reed, vol trots. 'Nee, nee,'mompelde ze, onderwijl omkijkend of ze Joey toch niet ergens bij haar in de buurt kon ontdekken, hoewel ze wel beter wist. Ze zag nog even het lachende gezicht van haar maatje Joey aan de bestuurderskant van de Porsche en toen reden de twee bolides weg. De golven van misselijkheid waren nu heviger geworden en leken inmiddels een stroomversnelling te vormen. Het duurde in haar hoofd wel uren, maar in feite waren het slechts 15 seconden toen zij een enorme klap hoorde, gevolgd door gegil van verschillende mensen. Het déja vu moment was zo enorm aanwezig, dat Eva als vastgenageld aan de grond stond. In de verte zag ze een enorme vlammenzee en ze wist voldoende; Dat akelige voorgevoel, de misselijkheid en de afschuwelijke hoofdpijn hadden haar een kleine waarschuwing gegeven. Joey was ergens tegen aangereden. Haar benen konden haar lichaam niet meer dragen en ze zakte ineen op de grond. Een traan biggelde over haar wang, gevolgd door meerdere tranen. In een mum van tijd produceerde Eva een zee van tranen en het werd zwart voor haar ogen.

 

Eva werd wakker in een vreemd bed. Ze rook de sterke geur die ziekenhuizen altijd hebben en realiseerde zich dat ze zich in het ziekenhuis bevond. Met een ruk kwam ze terug in de realiteit en ze keek om zich heen. Had ze nu een angstige droom gehad, of was Joey echt overleden? Ze keek in het gezicht van Joey en slaakte een zucht. 'Ik droomde dat je doodging, Joe,' zei ze. Joey antwoordde: 'Het was geen droom, lieverd. Het leven is soms anders dan wat je er van had verwacht. Jij was niet fout, Eefje, noch Melody en Tony. Je wilde het alleen niet onder ogen zien.' Eva keek verbaasd: 'Maar we hebben zitten geinen tijdens het ontbijt en je hebt met mij gezongen in de auto! Houd me niet zo voor de gek, Joe. Totaal niet grappig!' Joey zette een glimlach vol medeleven op: 'Jij zag wat jij wilde zien. Je kon mij niet loslaten. En hoe lief dat ook is, je hebt nog 2 belangrijke vrienden die jouw aandacht verdienen.' Eva wilde iets zeggen, maar Joey belette haar dat door verder te praten: 'Ik ben bij jou gebleven door jouw leven iets gemakkelijker te maken, tot ik zag dat je klaar was voor de waarheid. Door te praten met Toon en Mel kwam je er niet uit. Je leefde in een roes en totale ontkenning. Je geloofde niet wat er was gebeurd en wilde het ook niet geloven. Voor jou was ik gewoon een paar daagjes weg. Ik kon dat niet aanzien, meid, dus ik heb jou bijgestaan en gewacht tot de tijd er rijp voor was. Ik vond dat dat nu was, aangezien het jouw idee was om een straatrace bij te wonen.' Eva slikte een brok in haar keel weg en vroeg met een zachte stem: 'En nu? Ga je nu voor altijd weg?' 'Nee,' antwoordde Joey, 'ik blijf voor altijd bij je. In jouw hart.' Eva sloot haar ogen, slaakte een diepe zucht, keek weer op en bemerkte dat Joey niet meer naast haar zat. Ze hoorde nog eenmaal zijn stem: 'Voor altijd in je hart, Eefje,' en dat was dat; Joey was weg. Eva viel in een diepe slaap en droomde over Joey. Het was een mooie droom; vredig. En ze wist dat het goed was zo.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.