Morgen

Door Elske1975 gepubliceerd op Wednesday 26 March 15:00

Morgen word ik 39. Ik zit aan de keukentafel met de laptop voor mijn neus en ik kijk opzij naar buiten. Een prachtig uitzicht over weilanden met in de verte een trekker. Ik woon heerlijk buitenaf in een gezellig huis. Ik heb twee prachtige zoontjes. Eentje wordt over een maandje 3 en de ander is net 1,5 jaar. Ik woon al bijna 5 jaar samen met mijn vriend, een echte boerenzoon. Tja, boerenzonen zijn zijn niet altijd even makkelijk, alles draait om de boerderij van zijn ouders, ze zijn echte mamasikken...maar ondanks dat zijn ze betrouwbaar, lief en echte lieve, geweldige, sterke papa's voor hun kinderen. Dit jaar zijn we trouwens 8 jaar samen.

Maar goed, morgen word ik 39....en ik vraag me al een tijdje af of ik echt gelukkig ben. Ik vraag me eigenlijk van alles af...ik pieker me suf! En waarom??? Geen f**king idee! Ik heb immers alles wat mijn hartje begeert...de mooiste kinderen van de wereld, een fantastische vriend, een mooi huis, een beestenboel om de keet, financieel staan we sterk, goede vrienden, gezellige familie...dus??? Ok, behalve dan een goede baan, die heb ik nu even niet. Ik behoor sinds een half jaar ook tot de werklozenclub. Ongewild gebombardeerd tot fulltime werkzoekende huismoeder, dat valt soms vies tegen. Toch probeer ik de voordelen van werkzoekende zijn maar in te zien. Ik ben in ieder geval thuis voor mijn kinderen, en op zich is dat niet verkeerd. Gelukkig hebben we financieel niets te klagen, dus ook daar hoef ik me geen kopzorgen over te maken. 

Wat is er dan mis in dat koppie van mij? Maak ik me soms druk om niks? Pieker ik zomaar wat? Kun je ook piekeren als je gelukkig bent? Of doet dat soms de leeftijd? Morgen word ik 39! Ik behoor immers niet meer tot de jonge dertigers en aan de veertig plussers wil ik niet eens denken. De laatste jaren vlogen voorbij met de nodige ups en downs. Maar in mijn ogen waren de ups altijd geweldig en de downs...tja, shit happens sometimes...maar ik denk altijd "het kan altijd erger".

Eén van mijn down momenten was in april 2008, ik was net 33 jaar geworden toen werd ik opgenomen met een trombosebeen en longembolieën en de artsen waren totaal verbaasd dat ik nog rondliep, benauwd en wel, maar ik ademde nog...ik had ieder moment van de dag dood om kunnen vallen. In het ziekenhuis lag ik op een afdeling voor kankerpatienten, en de patiente naast me lag er al voor de vierde keer en werd niet meer beter. Twee dagen later werd ze naar een andere kamer gebracht alwaar ze in de loop van de dag in bijzijn van familie is overleden. Ze was 44, slechts 11 jaar ouder als ik. 

Nog een down moment; mijn vader is vorig jaar 60 geworden. Nog geen 3 weken later kreeg hij een hersenbloeding. Hij is er doorgekomen en kan na veel therapie weer lopen, praten en zelfs fietsen....door de tuin dan. Op straat is hij een gevaar op de weg omdat zijn linkerzicht niet goed is. Hij weet verder alles nog, geen herrinnerinen kwijt en als je hem hoort praten merk je er niets aan. Hij is alleen heel erg emotioneel geworden, heeft ook driftbuien omdat hem iets niet lukt en hij heeft bij veel dingen hulp nodig. Mijn dominante alleskunnende sterke vader is nu een groot kind. Maar hij is er nog.

Misschien gaan sommige lezers nu rekenen. Jij wordt morgen 39, je vader is vorig jaar 60 geworden....en mijn moeder is 57. Jonge ouders! Mijn moeder was 17 toen ze met mijn 21 jarige pa trouwde en met 18 kreeg ze mij. Vroeger was alles anders! ;-)

De mooiste up momenten waren natuurlijk de geboortes van mijn zoontjes. Niet de bevalling hoor, ooh god nee...mijn moeder zei toen tegen me, als het kindje geboren is ben je al die pijn vergeten. Nou...ik dacht echt, dat kind komt er nooit uit en de eerste 3 weken toen ik op die hechtingen ging zitten...ik wil het je vertellen....gosjemeine! Maar het zijn geweldige momenten! Zodra je kindje bij je wordt gelegd....het is niet in woorden uit te leggen hoeveel je op dat moment van zo'n kindje houdt. Nooit gedacht dat je zoveel van je kind zou kunnen houden. Mensen die geen kinderen hebben, snappen dat ook niet. Onvoorwaardelijke liefde! Ik was op die twee momenten in mijn leven echt ziels en ziels gelukkig. 

Ook een mooi gelukkig moment was dat mijn vriend mij leerde trekker rijden. Mijn god wat heb ik gelachen toen we in de weide aan het rondscheuren waren! Ik kwam niet meer bij! Of toen ik in mijn twintiger jaren op een mooie Koninginnedag aangeschoten en wel bij ome agent op de rug sprong en hem vertelde dat hij het mooiste uniform van Nederland had en ik met hem wilde trouwen! Het leverde me een bekeuring op, maar dikke skik!!! 

Naarmate je ouder wordt gaat de tijd natuurlijk ook sneller. De jaren vliegen voorbij. Je gaat meer nadenken over je verleden maar ook over de toekomst. Misschien is het wel normaal dat je gaat piekeren en peinzen. Het zal er wel bij horen. Want echt waar, morgen word ik 39 maar volgens mij heb ik tot nu toe een fantastisch leven gehad, en heb ik dat nog steeds. 

Mijn zoontje van bijna 3 vraagt me nu om "janja". Hij kan de letter R nog niet uitspreken. Zoiets maakt me altijd aan het lachen. Hij gaat naar de "boedejij" vindt "janja" lekker, opa rijdt op de "tjekkel" en brandweerman Sam is altijd "acculaat". 

Hij heeft gisteren op de peuterzaal een kadootje voor me gemaakt, dat mag ik morgen uitpakken. Jaaa...want morgen word ik 39! 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.