Geluk anno toen

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 26 March 13:03

Ik heb, bij wijze van oefening, een ouwetje omgebouwd. Terwijl het eerst autobio was, heb ik hem in de derde persoon gezet, het wat afstandelijker benaderd. Ben benieuwd wat jullie beter vinden:

 

Naast de vaste rituelen- iedere morgen schuurt bij de koude kraan snel een ruw washandje over haar lijfje- gebeurt er veel wat ze niet begrijpt. Warm, veilig zacht, zoals ze dat fijn zou vinden, is het bijna nooit. Ze mag niet naar de kleuterschool, moet nog middagdutjes doen. Dat probeert ze braaf, maar heeft niet altijd slaap.

Het zijn de doordeweekse dagen waaraan weinig mooie woorden kleven. Onvoorspelbaar, maar inmiddels probeert ze op haar tellen te passen, anders zwaait er wat. Waarom of wanneer ze pijn verdient is niet in te schatten. Prikkende ogen boven haar en monden waaruit brommende woorden dreunen. Dat ze schrikt van slaande handen, knijpende vingers gemeen zeer kunnen doen, weet ze al wel. De dag is soms te lang om altijd op alles te kunnen letten, maar zodra papa na het werk thuis komt hoeft dat niet meer.

De zaterdagavonden zijn fijn. Daar kan ze zich op verheugen.
Haar broer en zij gaan eerst om de beurt voor de wekelijkse warme wasbeurt in de zinken teil. Daarna zitten de anderen in de achterkamer rond de eetkamertafel onder de grote roze hanglamp. Ze vindt de wuivende glanzend zilveren franje het mooiste aan de kap die mama zelf heeft bekleed.

Sjielpsjielp, piept het tussen haar lippen van de twee zuigvingers in haar mond. In de fijne schone pyjama zit ze op de grond. In de hoek voor de schuifdeuren en kijkt met natte haren naar de grote drie... Het is rustig, kalm koestert ze haar pop Liesje, die ze niet mag wassen, want ze is van papier, dat marcheert, of zo. Lieske heeft geen echte haartjes zoals zij, maar ze lacht lief en heeft pietepeuterig vingertjes. Met nog lievere nageltjes. In en in gelukkig staart Lieske omhoog naar moeder Mieke die voorzichtig met haar doet en graag knuffelt. Moedermieke kijkt op haar beurt weer naar de onmisbare anderen, daar boven haar.

Daar zweeft iedere zaterdagavond het onuitwisbare geluk, gehuld in doodse stilte. Voor pappa is ze niet bang. Hij slaat niet, praat zacht en knuffelt haar soms, ook als mama bestraffend kijkt. Laatst heeft pappa het zelfs voor haar opgenomen want mama vertelt onder het avondeten heel rare verzinsel dingen over Mieke, maar in het weekend is alles goed. 

Het tikken van de pendule op de schoorsteenmantel stelt gerust. Mama heeft de ronde zwarte kachel er onder gisteren gepoetst. Mieke kan zich er bijna in spiegelen, maar blijft liever uit de buurt. Het mica in het deurtje kleurt af en toe roodgloeiend en als de potkachel brandt is hij te gevaarlijk heet.
Aan de korte kant van de tafel zwijgt mama, met lippen die ritmisch op elkaar knijpen. Ze stopt sokken veel beter dan andere mama 's. Telkens schiet de naald met een driftige zwiep de lucht in tot de draad gespannen staat. Precies op dat moment wordt de omgedraaide halve maan van haar mond een tikje smaller. Haar moeder lijkt tevreden, maar tussen haar donkere wenkbrauwen zit een plooi. De sterke mannen, gebogen over de tafel, zien dat niet. Zij staren doodstil naar het spel. 

19958d74ef8d2e6ea4830c90b800dae3_1395837

Pappa, met zijn rug naar Mieke toe, tegenover Bas, haar grote broer, die met zijn kin op de handen vastberaden zint op de winst. 

Ze schuiven met poppetjes zonder armen,benen of gezicht, pakken ze op en zetten ze ergens anders neer. Wip-wip bokspringen over elkaar. 

Het tocht vanuit de tuin onder de schuifdeuren door. De kokosmat waarop ze zit snijdt na een tijd door het flanel van de dikke pyjama in haar billen. Miekes blonde haar is nu bijna droog dus duurt het niet lang meer tot het magische plaatje zal oplossen en iedereen weer leeft. Het spel met groen en rood is klaar en grote broer lacht als hij heeft gewonnen. Dan schuiven de zware balpootstoelen kermend over de vloer want iedereen staat op. Daarna verdwijnt de rieten stopmand met het gekleurde garen in de linnenkast. Zodra Bas het spel in de servieskast naast het fornuis, waar onderin hun speelgoed ligt, opgeborgen heeft, mag ze bij hen zitten. Pappa scheurt een groot vel van de krant in vier gelijke stukken die hij op het tafelkleed legt waarna mama de zaterdagse lekkernij op het verscheurde “Vrije Volk” schudt. Vanuit de papieren zak die ze samen met Mieke op de vrijdagmarkt heeft gekocht. De mannen krijgen meer. Echte kerels moeten sterk worden, zegt mama vaak en Mieke is pas drie. 

Het is een voorspelbaar wekelijks feest met pinda's om te doppen, maar het blijft moeilijk. Die harde gedeukte dingen zijn nog veel sterker dan zij. “Dan moet je op dat randje drukken,” wijst haar broer nors ongeduldig aan en kijkt boos als pappa ze voor haar pelt. Meestal eet zij de rode pinda’s op met huid en haar, maar volgens pappa is looizuur niet goed voor je keel. Ze weet niet wat klooischuur is, maar daarna is het wel rauw daarbinnen. 
En dan is er die ene zaterdag, als het buiten vriest. 
Zij moet stil zijn terwijl de anderen naar de distributie luisteren. Iets met knetterende kiezelstenen, piepende deuren en grote mensen van Vlaanderen, die eng fluisteren dat het mes te gevaarlijk is. Haar vader helpt haar weer terwijl iedereen zwijgend zit te muizen tot het hoorspel is afgelopen. 

“Weet jij wel, Miekeleintje, mijn poppedeintje, dat in ieder pindaatje Jezus zit?” vraagt pappa. Met grote ogen kijkt ze naar haar held en weet niet wat ze hoort. Hij zal toch niet óók jokkebrokken zoals broer, haar voor de gek houden, maar pappa knikt vriendelijk en de anderen stoppen met kraken, kijken mee.
“Echwaar? Onzelieve Heetje in zo keine pinda, pappa? Hoe komtie dan derin?”
“Ja kindje, dat weet ik niet. Dat is de natuur die God geschapen heeft.”  
Wat hoort ze nu? Weet pappa dat egnie? Haar grote held weet toch alles?
“Het is nou eenmaal zo, kindje.”
Broer snuift en kijkt scheef lachend naar mama want domme Mieke is weer eens te klein om het te snappen. Geduldig buigt pappa naar haar toe alsof hij speciaal alleen aan haar een geheimpje gaat verklappen.
“Zal ik het je laten zien, Miekemopje?” Natuurlijk knikt ze heftig. Jezus zien, wie wil dat nou niet?
Hij zoekt de grootste pinda uit haar bergje, komt nog dichterbij en opent hem vlak voor haar neus. Krak. Zacht knisperend trekt hij één van de twee nootjes het donkerrode jasje uit en fluistert bijna onhoorbaar, alleen tegen Miek.

“Kijk, lieverd, let maar eens heel goed op.” 
Langzaam schuift hij de beide blote notenhelften uit elkaar en kijkt dan verwachtingsvol naar zijn kleine meiske.
“Zie je Miekedierke? Dat daar? Dat is Jezus, lieverd.” Hij wijst er naar.
Eerst lijkt ze dom omdat ze Jezus niet ontdekken kan, maar dan... als ze heel goed kijkt, ziet ze het gezichtje, de baard, zielig toegeknepen oogjes. Mieke voelt zich heel groot ineens, superplechtig met dit allernieuwste geheim.
Ziet broer Jezuke ook, vraagt ze hem, maar hij lacht. Zij snapt niet waarom hij de zielige Jezus uit moet lachen. Ze krijgt er altijd een harde buik van als hij haar uitlacht en denkt: Ikke vinjou nie lief en pappie is nie stout.” Bas wil niet stoppen, giert het uit om haar verwondering tot pappa zegt dat hij daar onmiddellijk mee op moet houden.

Die avond in haar bed ziet ze het wonder keer op keer opnieuw. Ze had nooit gedacht, dat die zielige blote meneer aan het kruis boven de keukendeur zich in iedere pinda kon verstoppen. Dat doet hij vast speciaal voor haar, als ze weer een harde buik heeft.  Jezus is een echte tovenaar. 

ec22c6c84e92d38080757b8a807f75d4_1395838

Natuurlijk moet ze na die wonderbaarlijke zaterdag ieder pindaatje eerst vanbinnen zien voordat ze hem in haar mond steekt. 

Het is wel een beetje jammer dat Jezus er nooit meer precies zo uitziet als die allereerste keer.

Soms is het Jezuuke mismaakt, heeft hij geen neusje meer. Een andere keer missen de treurende oogjes, maar meestal is zijn baardje er toch wel.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi gedaan!! Ken de eerste versie niet, maar deze was zeer indrukwekkend.
Zelf moet ik dat ook nog oefenen, want vaak schrijf ik in de ik-vorm. Dus werk aan de winkel....
De eerste versie heette geloof ik zoiets als `In iedere pinda zit God`
Oom ik ken de eerste versie en die vond ik al indrukwekkend. Deze overtreft dat. De liefde, de kinderlijke nieuwsgierigheid, het onbegrip.
Ik werd tijdens het lezen zacht, als het ware.
Oei, das wel een heel lieve feed, dank je wel
Je hoeft niet in de eerste persoon te schrijven om een verhaal mooi beeldend te krijgen en gevoelens feilloos over te brengen. Van begin tot eind geboeid gelezen. En ja, de eerste versie, daar kan ik me ook nog wat van herinneren.
Deze versie is om een of andere reden intrigerender, bijna filmisch.
Dank je wel... blijven schaven helpt kennelijk
mooi geschreven, 1e versie heb ik niet gelezen maar dit is heel goed
Staat geloof ik in de zilla Dora's oude verhalen.
'In iedere pindaatje zit God'
Wat mij betreft ben je geslaagd voor het ombouwen!
Je bedoelt dat je deze beter vindt? Of bedoel je dat ik als man ook wel hoge ogen gooi?
Grapjurk....ik vind deze beter!
Haha, inderdaad, ik ben der eentje hè?
Jaaaaaaa.......
Ik ken de eerste versie niet maar ik vind dit heel mooi geschreven.
Heel beeldend en realistisch
Dank je wel,
Toch met veel meer afstand nog beeldend realistisch...dat doet me deugd
Ik denk dat ik hem zo mooier vind.
Fijn om te horen, dank je wel