Waargebeurd verhaal

Door Christine1 gepubliceerd op Wednesday 26 March 08:41

Ik heb lang getwijfeld om het hier neer te zetten, maar aangezien ik de pijn in mijn manuscript heb verwerkt, zet ik het hier maar neer. Een goede waarschuwing ook voor degene met kleine kindjes. Hoe iets onschuldigs kan uitdraaien op bijna een ramp. Dit tafereel speelde zich al enkele dagen lang af tot die bewuste dag...

 

 

Het is een zonnige dag en mijn broer en ik spelen buiten. Mijn broer is drie jaar oud en ik vijf. Mijn vader gaat hout stapelen. Het hout ligt voor ons huis en mijn vader gaat het met de auto en de aanhangwagen naar achter brengen. Wij mogen telkens als de aanhangwagen leeg is er in zitten om terug mee naar voor te rijden. Dit vinden we ontzettend leuk. Mijn vader stapelt de blokken op. De aanhangwagen is leeg en hij zet mijn broer en mij er in. Hij doet de klep van de aanhangwagen dicht.

“Goed vasthouden hé,” zegt hij.

“Ja papa,” zeggen we beiden in koor. We lopen samen naar de voorkant in de aanhangwagen zodat we de grond kunnen zien bewegen als mijn vader achteruit rijd. Dit vinden we zeer boeiend. Mijn broer staat aan mijn rechterkant. Mijn vader stapt in de wagen en ik hoor de muziek. Hij start de wagen en rijd achteruit. Mijn broer en ik kijken samen over de aanhangwagen naar de grond. De weg naar voor is hobbelig. Er liggen wel kiezels maar er zitten putten in de weg.

Mijn moeder ligt binnen op de zetel ons pasgeboren zusje eten te geven.

Mijn broer gaat terug recht staan in de aanhangwagen. Mijn vader heeft bijna de voorkant van het huis bereikt en gaat zo meteen draaien. Ik buig dieper voorover zodat ik de grond beter kan zien bewegen. Dit is echt fascinerend. Plots stopt mijn vader om zijn bocht te kunnen nemen. Door de schok val ik voorover en beland links tussen de aanhangwagen en de auto op mijn rug. Door de slag ben ik wat versuft en mijn rug doet pijn. Mijn vader rijdt terug wat achteruit terwijl hij draait zodat ik onder de auto terecht kom. Instinctief blijf ik doodstil liggen. Een paar seconde later  beland ik onder de schokdemper die op en neer gaat. Ik hoor mijn broer in paniek roepen naar mijn vader dat hij moet stoppen. Hij schreeuwt constant “Papa stop, stop!”

De schokdemper die de plaat op en neer doet bewegen onder de auto duwt op mijn buik waardoor ik volledig verpletterd word en vast kom te zitten. Ik hoor mijn broer constant roepen dat mijn vader moet stoppen. De pijn in mijn rug is immens en ik krijg het benauwd. Ik kan amper ademen. Mijn vader rijd ietsje verder terwijl hij draait en ik zie het wiel naar mijn hoof toe komen. De  schokdemper duwt nog harder. De adrenaline stijgt en ik onderga doodsangsten. Ik hoor mijn broer nog harder schreeuwen. Door de muziek in de wagen zal mijn vader hem niet horen. Het wiel komt op me af en net als het wiel me dreigt te verpletteren stopt de wagen. Ik hoor mijn vader uit stappen. Hij is in paniek omdat hij me niet meer ziet in de aanhangwagen. Hij kijkt onder de auto en ziet me liggen en roept in paniek mijn moeder. Zij loopt naar buiten terwijl mijn vader me onder de auto vandaan probeert te trekken. Maar ik zit vast onder de schokdemper die me volledig verpletterd. Mijn haar zit ook vast onder het wiel. Hij zegt tegen mijn moeder dat hij terug een stukje naar voor gaat rijden en dat ze moet kijken wanneer ik los kom. Hij is werkelijk in paniek aan zijn stem te horen. Mijn rug doet enorme pijn en ik zie de auto boven mij terug in beweging komen en ik geraak terug in paniek. De schokdemper laat me los en mijn moeder roept dat mijn vader moet stoppen. Hij stopt de wagen, stapt terug uit en trekt me onder de wagen uit. Ik kan amper op mijn benen staan en zie het huis van de overburen zeer wazig.

Hoe komt het toch dat ik niet goed kan zien denk ik terwijl ik iets uit mijn ogen voel lopen. Mijn moeder valt bijna flauw als ze me ziet. Mijn vader haakt de aanhangwagen zo snel mogelijk af en legt me op de achterbank. Hij vertrekt richting spoed. Ik hoor hem vloeken en van alles zeggen tegen mij. Ik kan me niet concentreren op wat hij zegt. Aan de toon van zijn stem te horen is hij boos op zichzelf en mij.  Ik verga van de pijn en rol al huilend van de zetel af de vloer op. Het gevecht tegen de pijn gaat verder op de vloer en ik schreeuw het uit. Mijn rug lijkt wel gebroken en elke ademhaling doet pijn. Ik vind geen enkele houding die pijnloos is. Ik voel de wagen versnellen en elke bocht die mijn vader neemt maakt de pijn nog erger. Ondanks dat hij racet naar het ziekenhuis lijkt de rit eindeloos te duren. Mijn vader is de hele weg boos op zichzelf en zegt van alles tegen mij waar ik me niet op kan concentreren.  Plots stopt hij.

“Spoedgeval,” hoor ik hem met verstikte stem zeggen.

Hij rijdt verder en stopt even later weer. De deur gaat open en ik ben nog maar half bij bewustzijn en zie nog amper iets. Ik voel dat ik uit de auto word getild en op iets hards word gelegd. Ik vermoed een tafel. Hier wil ik helemaal niet op. Ik heb vreselijke rugpijn en spartel tegen en wil van de tafel af want het doet pijn. Ik voel verschillende handen mij tegen houden en probeer er tegen te vechten. Ik hoor mijn vader in gesprek over het gebeuren met de dokters die me op de tafel houden terwijl ik op de tafel lig te spartelen en te huilen van de pijn. Ik vang amper iets op van het gesprek. De pijn overheerst waardoor ik me amper bewust ben van al het andere. Ik wil van de tafel af en vecht tegen de handen die me er op houden. Ze zeggen dat ik moet kalmeren terwijl ze moeite doen om me er op te houden, maar ik onderga helse pijnen en vind nog steeds geen houding die pijnloos is of die de pijn minder maakt. De dokters besluiten om me in slaap te leggen voor ik de toestand nog erger maak, en roepen er nog een dokter bij. Hierdoor word ik overspoeld door angst met wat de dokters gaan doen met mij en omdat ik bijna blind ben door hetgeen wat uit mijn ogen loopt. Mijn vader zegt al huilend dat ik moet kalmeren, dat ze de pijn weg gaan nemen terwijl hij mijn haren streelt, maar ik wil van de tafel af. De pijn is niet te houden, en op mijn rug liggen maakt de pijn er niet beter op. Verschillende handen houden me in bedwang zodat ik stop met vechten tot ik plots een prik voel en langzaam weg zak in de duisternis.

 

Nadat ik in slaap ben gelegd ontstaat er een hevige discussie. De dokters willen de politie erbij roepen. Zij denken dat mijn ouders mij mishandeld hebben. Ze hebben nog nooit zo iets gezien. Nadat mijn vader hun heeft kunnen overtuigen dat ze mij niet mishandeld hebben maar het een ongeluk is geweest word ik onder de scanner gelegd. Mijn moeder is ondertussen toe gekomen en de dokters polsen naar haar kant van het verhaal. Door de druk van de schokdemper heb ik een klaplong opgelopen. Al het bloed is naar boven geperst waardoor alle adertjes in mijn gezicht zijn gesprongen, het bloed langs mijn ogen uit loopt en mijn hoofd paars en dik staat zoals een voetbal. De dokters kunnen niet beloven of ik het ga halen en als ik het haal of ik er iets van over ga houden. Ze kunnen niets doen. Ze besluiten om me in een kunstmatige coma te houden voor twee dagen. Ik mag me niet bewegen van hun en word op intensieve zorg gelegd.

 

Ik zit in de duisternis. De pijn is weg. Ik hoor vaag de stemmen van mijn ouders. Na een tijdje hoor ik de stemmen van mijn opa en oma. Ik hoor dat ze bezorg zijn. Ik probeer mijn ogen te openen en zie vaag de verlichting die boven me hangt. Maar plots word ik weer in de duisternis geduwd.

 

Na twee dagen word ik uit de coma gehaald. Ik herstel goed. Na nog eens een kleine vijf dagen mag ik naar huis. Mijn moeder komt mijn kamer op om me mee naar huis te nemen. Als ze ziet dat de verpleegster een stuk van mijn haar heeft af geknipt word ze boos op mij. Het was geklit en ze kreeg de knoop er niet uit dus had ze besloten om de klit er uit te knippen. De klit zat vrij hoog waardoor er een gat in mijn lange haren is ontstaan. Ik begin langzaam te beseffen dat het kantje boordje is geweest en dat mijn broer van amper drie jaar mijn leven heeft gered. Mijn vader heeft het er ontzettend moeilijk mee, heeft weken lang de lopende diaree van het gebeuren. Doordat mijn bompa hem had verwittigd dat hij ons niet in de aanhangwagen mocht zetten, dat het levensgevaarlijk is, heeft hij nog een groter schuldgevoel. Mijn ouders spreken nog amper tegen elkaar. Na een goed jaar is het beginnen slijten.

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jemig, wat een schokkend verhaal. Erg goed beschreven, alsof ik erbij was. Gelukkig las ik in de reacties dat je er niets aan over hebt gehouden. Wat een zegen! Maar wat heftig...
Heftig om te lezen,
Maar goed geschreven wolfje !
Dank je :-)
Vreselijk wat je hebt meegemaakt. Ik kwam vadaag thuis en zie dat een van onze buren stom bezig was. Hij was aan het rondrijden met zijn auto en lege aanhanger waar zijn zoon van 5 in zat. Toen had mijn zus over hoe fout dat kon gaan en doelde op jouw verhaal.
Ja, inderdaad, het word nog veel gedaan. Het is iets stom en je denkt dat het geen kwaad kan, maar wat doen kinderen? Je weet niet hoe boeiend het is om naar de grond te kijken die beweegt. En mijn vader was zich op de bocht aan't concentreren, dus hij keek naar de zijspiegels. Hij totaal niet door dat ik er uit gevallen was. En meestal speelt er nog muziek in de auto. Probeer dan maar eens iets te horen. Ik heb ooit in de krant gelezen van een vader die thuis kwam van zijn werk. Op de oprit stond een doos. Hij dacht dat ze leeg was en rijd er over. Bleek dat zijn zoontje zich er in verstopt had. Zijn kindje was dood. Het gebeurt meer als je denkt.
Goed geschreven, wolfje :)
dank je wasbeertje :)
pfoeh, wat een nachtmerrie! En wat goed dat je broertje maar bleef roepen. Je hebt het wel heel spannend en meeslepend opgeschreven!
Het was eigenlijk huiswerk voor les 4 spanningsopbouw van de schrijfcursus die ik volg (inmiddels les 9 waar ik nu aan zit). Het moest een waargebeurd verhaal zijn.
Het had heel anders af kunnen lopen. Je hebt echt geluk gehad.

XXX
Ja, voor hetzelfde geld was ik er niet meer, of had ik een handicap opgelopen. Ik heb er niets van over gehouden.
Nu ben ik toe aan een schokdemper! Heftig verhaal!