De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 182, het branden van de nachtkaars

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 26 March 08:34

 

b3ba354108590489e8dacc5305868535_1395821

Ik reed terug in een diep aangeslagen gemoedstoestand. Dit was de eerste dag terug in de grote stad, in de beschaving en de waanzin sprong je van alle kanten op je rug. Mijn rechterhand zocht naar de verchroomde knop en draaide die met een kleine klik naar rechts, het speakertje kraakte even en toen kwam helder en duidelijk CKXL door. De opgefokt vrolijke stem, was een plaat aan het aankondigen, ik hoorde nog net the end, en een Oosters aanzet, ijl in lucht, begon de cabine te vullen. Een hypnotizerende stem, poëtisch van aard trok mij mee in de waanzin van alle dag  en de stem verhaalde wat er met de kinderen van de schepping loos was, zij waren waanzinnig aan het worden. ik werd de tekst in getrokken en besefte dat het over mij ging en wat ik net had meegemaakt , ik rilde toen dat besef tot mij doordrong, dit was niet dat je een verbondenheid voelde met de tekst, dit was meer dan toeval, het universum sprak met mij, raakte mij aan. This is the end 
Beautiful friend 
This is the end 
My only friend, the end 

Of our elaborate plans, the end 
Of everything that stands, the end 
No safety or surprise, the end 
I'll never look into your eyes...again 

Ik moest aan mijn broer denken in wiens ogen ik nooit meer zou kunnen kijken en hij was inderdaad mijn enige echte vriend geweest in mijn leven. Ik veerde met de Amerikaanse slee terug mijn rijbaan in, opgeschrikt door luid getoeter. De hypnotizerende stem trok mij terug haast het speakertje in.

Can you picture what will be 
So limitless and free 
Desperately in need...of some...stranger's hand 
In a...desperate land 

Ik was in het verloren land geweest, the desperate land en ik had  de vreemdeling´s hand nodig gehad om te overleven. Het verrotte land was wit geweest en inderdaad limitless, er was geen einde aan gekomen. Ik raakte gebiologeerd, zou zo iets met dangerous Sam gebeurd zijn vroeg ik me af tijdens een tempo wisseling in de muziek. Er was mij te veel overkomen bedacht ik , misschien hoorde ik wel wat er was, maar betrok dat op mijzelf door mij geestes toestand. De stem van Jimmy Morrision pakte de tekst weer op, werd de tekts die hij uitsprak als een incantatie en ik werd daar deel van.   

Lost in a Roman...wilderness of pain 
And all the children are insane 
All the children are insane 
Waiting for the summer rain, yeah 

There's danger on the edge of town 
Ride the King's highway, baby 

Ik had de stem herkend, het was inderdaad Jimmy die mij toesprak in mijn oude blauwe 1952 Pontiac. De Romeinen waren bekend om onder andere hun orgiënen hij zong over het verloren zijn in een orgie van pijn, hij zong over de verlatenheid en de wilderness, in korte poetische zinnen en het ritme van de muziek maakte het tot een geheel, zwevend over de Himalaya´s , en over de ijs meren en neer ziend op Calgary en op mij.  iedereen is waanzinnig vertelde de stem mij, ze wachten op de verkoelende zomer regen, op de tijd dat hun zinnen kunnen afkoelen en ik begreep wat hij zei , ik was haast Jimmy, want hij zong over mij. Er is gevaar aan de rand van de stad, vertelde Jimmy mij en ik knikte, ik was daar geweest, the Queens was heel gevaarlijk, altijd en ik had alleen maar gereden de laatste weken

 The blue bus is callin' us 
The blue bus is callin' us 
Driver, where you taken' us 

b3ba354108590489e8dacc5305868535_1395821

Resoluut draaide ik het knopje om en de betovering was verbroken. Ik had dat overval busje tellen geleden gezien, het was blauw geweest en agenten waren er uit gestroomd. De tekst kwam te dicht bij, iets in mij had me daarvoor gewaarschuwd. Ik zocht de weg door het avond verkeer en ik was vervuld met wat gezien had en gevoeld had en ik had overal zo genoeg van. Het was inderdaad 'the end' ik was hier klaar, zo klaar met alles van de afgelopen jaren. Rechts in de verte scheen het geel rode neon verlichte bord van de 'four seasons'  mij tegemoet.   Ik had Jimmy niet nodig om mij te vertellen wat er mij stond te gebeuren. Was het betoverende lied gebruikt als medium, trachtte iets mij aan te raken van ver weg en probeerde dat iets mij wat te vertellen, ik schudde het van mij af. Ik was blij dat ik het parkeer terrein op stuurde van het ontbijt hotel en nu was de betovering definitief verbroken.

De nacht receptionist keek even op van zijn krant en glimlachte toen, terwijl ik langs liep. Ik nam de lift niet maar liep de trap op. Het was 5 voor elf en ik kwam in de gang waar personeelsleden hun kamertje hadden. De deur stond op een kiertje en ik klopte en stapte naar binnen. Het was schemerduister, twee kaarsen waren aangestoken en het licht van de badkamer was aangelaten. Shirley lag op bed en glimlachte,' je bent gekomen,' zei ze,' leuke avond gehad?' Ik schatte de situatie in, hier zou weinig geslapen worden, 'gaat wel,' antwoordde ik, gewoon,'. 'Mooi', zei mijn vroegere bazin, 'dan kun je nu even douchen want ik houd van schone jongetjes en kom dan maar eens fijn bij tante Shirley' . Zo waste en spoelde  ik de avond van mij af en werd toen ik het bed benaderde er haast ingetrokken. 

San Daniel 2014

 lees ook, de verborgen jaren in Canada, de terugkeer, 183,  de stoere Bill Haybe

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow, wat een einde. Een mengeling van verdriet en afscheid en een nieuw begin. Prachtig geschreven!
En toen was Shirley er.
Prachtig, sfeervol geschreven. En de blues van de Doors maakt het af!
Een passend einde
Het zindert weer San...
Op naar de toekomst nadat je ook de nacht
vleselijk en hard hebt door geragd...
you´ve recognized it, dear friend...
The Doors - The End. Prachtig.