Who wants to live forever?

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Tuesday 25 March 18:46

Een column als voorbereiding op een info-artikel over een opmerkelijke vrouw, die de medische wetenschap heeft veranderd, zonder het te weten. Een vrouw die op een hele ironische manier letterlijk onsterfelijk is geworden.

 

Who wants to live forever?

Hij zingt het met zijn overbekende hese vibrato, zoals alleen hij dat kon. Een vraag, een hartekreet, begeleid door bombastische orkestklanken en de huilende gitaar van Brian May. Ik herinner me die dag, iets meer dan vijf jaar later, toen ik hoorde dat hij gestorven was aan de gevolgen van AIDS. Mijn hart stond toen even stil; nu voel ik het opnieuw. Ik probeer me voor te stellen dat deze song in zijn laatste seconden door zijn hoofd speelt. Weet hij het? Dat zijn lichaam er mee ophoudt, maar dat zijn beelden, zijn muziek nog jarenlang vele harten zullen blijven beroeren? Mijn generatie, jongeren en hopelijk ook generaties nadat ik mijn laatste adem heb uitgeblazen. Wat voelt hij? Spijt en verdriet dat hij moet gaan? Of ook opluchting, misschien trots, omdat hij iets nalaat dat nog lang na hem zal voortleven? Beelden, verstild in de tijd; zijn stem, voorgoed gevangen in plastic.

63a5f60d8d5ef52de864c12a60002e66_1395771

Een man met idealen. Idealen waarvoor hij zelfs bereid was te moorden. Zelfs diegene van wie hij hield, die hij als zijn vader beschouwde. Marcus Junius Brutus ziet vol afgrijzen hoe zijn legers onder de voet gelopen worden. Het geschreeuw van stervenden en gewonden, overal stof en de geur van bloed. Ik zie hem zijn ogen sluiten, in het besef dat alles hier eindigt. Dat alles waarvoor hij streed tevergeefs was en dat niemand hem zal herinneren om wie hij écht was, wat hij écht wilde. Nee, zijn naam is nu voorgoed gebonden aan die veel grotere naam, die met zijn laatste ademtocht fluisterde: “Ook Gij, Brutus?” Dat is voor eeuwig zijn nalatenschap; het is zijn fatale dolkstoot die voort zal leven.

a67d74d9206ef07dd3a45b86b378a9cb_1395771

Wat zal mijn nalatenschap zijn? Een naam op een met mos bedekte steen, een voetnoot in een archief, de blik van een verre nakomeling, die over vierhonderd jaar zijn stamboom probeert te maken en glimlacht om mijn aparte achternaam. Zal er meer zijn? Als niemand meer aan je denkt, dan ben je echt voorgoed gestorven.

8c99f64f98daa6847bfb617a00c8122a_1395771

Ik probeer me voor te stellen hoe het is, onsterfelijkheid. Vooral als ik de enige ben. Tijd van leven om me overal in te bekwamen. Schilderen, schrijven, bouwen, zoveel interesses, zoveel tijd. Maar voor wie doe ik het? Het is de keerzijde van onsterfelijkheid die aanvoelt als een vloek. Honderden, duizenden huwelijken. En onvermijdelijk, even zoveel begrafenissen. Ook van al mijn kinderen. Ik denk niet dat ik daarmee kan leven. Hoeveel verlies kan een mensenleven dragen en verwerken? Jeugdig enthousiasme, ik kan het zo oproepen, zelfs na enkele decennia. Maar ik zie me dat niet miljoenen jaren volhouden. Wel kan ik de ironie voelen van een dagje bergbeklimmen in de Alpen en dan te moeten merken dat ze inmiddels door de tand des tijds zijn afgesleten tot zacht glooiende heuvels. Weggevaagd door erosie, en dat alles tijdens mijn leven. Wij kunnen nu ons leven meten in seizoenen, maar waarin meet je het als je oneindig bent? In de beweging van continenten en het ontstaan van nieuwe oceanen? Het aantal ijstijden en opwarmingsperiodes? Mensen zijn niet gemaakt voor onsterfelijkheid. Wij streven naar zelfontplooiing, maar hebben altijd onze nalatenschap, de vraag hoe wij herinnerd willen worden, wat wij uiteindelijk bereikt willen hebben, in ons achterhoofd. Het geeft richting aan onze daadkracht. Dat is wat ons uniek mens maakt, het besef dat wij eindig zijn.

838824156dff9a98bb34ba1603a3f4b4_1395771

En toch, ik ken één vrouw die écht onsterfelijk is. Henrietta Lacks stierf in 1951 aan baarmoederhalskanker. Maar haar kankercellen leven voort, tot vandaag de dag. In totaal een aantal maal de Empire State Building in gewicht. Dankzij die cellen bestaat er nu een poliovaccin. Deze HeLa-cellijn, uniek en onsterfelijk, is van onschatbare waarde voor onderzoek aan kanker, AIDS en heeft talloze andere toepassingen. Leeft zij voort in haar cellen, verspreid over duizenden laboratoria over de hele wereld? Die cellen die haar oorspronkelijke persoon hebben gedood, maar zoveel andere levens hebben gered en nog gaan redden? Is er nog iets van haar bewustzijn aanwezig? Ik stel me voor dat ze verdriet voelt om het leven dat ze niet mocht voltooien, maar ook berusting, ontzag en trots om elk mensenleven dat dankzij haar gered is. Gered, door haar moordenaars, in wie zij letterlijk en figuurlijk voortleeft.

1d76a1ff528c7fd08490dd447849bd9a_1395771

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig artikel die tot nadenken stemt.
Wij zijn eindig .. en dat is voor iedereen gelijk.
Over Henrietta Lacks had ik nog niets gelezen of gehoord

Dank voor dit artikel
Dank je! Ik ga hier nog wel even mee door. Het levensverhaal van Lacks en haar familie is verbijsterend. Ik moet dat boek herlezen voordat ik het artikel kan schrijven.
ik kijk er naar uit!
Henrietta Lacks ,nog nooit van gehoord,maar wat schrijf je mooi:dat ze verdriet voelt om het leven dat ze niet mocht voltooien, maar ook berusting, ontzag en trots om elk mensenleven dat dankzij haar gered is. Gered, door haar moordenaars, in wie zij letterlijk en figuurlijk voortleeft.

Dat jij je dat zo kunt voorstellen, dat vind ik prachtig van jou.
Oef! Vind ik wel een heel mooi compliment!
Tijdens mijn studie kwam ik aardig wat artikelen tegen over onderzoeken m.b.v. die cellen. Ik realiseerde me toen onvoldoende dat ze gewoon van een mens van vlees en bloed afkomstig waren. Het menselijke verhaal kreeg ik pas later te horen. Een boek over haar leven gelezen; het is werkelijk verbijsterend. Moet het snel herlezen, als ik het vervolgartikel wil schrijven.
Als je beseft dat het inderdaad van een mens van vlees en bloed was,dat zij heeft geleefd,gekookt,liefgehad en alle dagelijkse dingen deed die wij ook doen,dan besef je grote dingen in het klein.Top!
Ik kan niet anders; het is echt mijn tweede natuur om zo te denken.
Boeiend, leerzaam en verzorgd.
Dank je wel, krullebol! :-)
Ik bedenk me ineens. Mijn column gaat in zekere zin ook over eeuwig leven via de leraren die nu door mijn bloed stromen
Ik heb er weer iets bij geleerd.
Uiteraard komt dit artikel van Gildor, denk ik tijdens het lezen dan want het heeft diepgang, een persoonlijke noot en het kaart iets aan waar we allemaal over na kunnen denken.
**krijgt blosjes van de loftrompet die je bespeelt**
Een prachtig artikel om over na te denken.
Dank je Ruud! Ja, we gaan het allemaal meemaken. Of we nou willen of niet.
Gelezen.

Dat eerste was geen juryreactie, anders begint Wasbeer weer meteen lastig te doen.
Ach, die heb je wel onder de duim. Even oortjes kriebelen en hij geeft je zo een ijsje met chocolade. ;-)
Ssst, anders moet ik weer van alles uitleggen.