Je eigen leven leiden - een modern probleem?

Door Kai-Maduro gepubliceerd op Tuesday 25 March 16:23

Wie bepaalt hoe jij je leven leidt? Jij? Weet je dat zeker? De meesten van ons namelijk laten, bewust of onbewust, hun leven bepalen door wat anderen willen, wat zij van anderen horen, en wat anderen doen. En wij doen dat omdat wij denken dat wat die anderen (politici, moraalridders, geestelijken, de modeboeren, trendsetters, goeroes, popidolen, de ouders, vrienden, collega’s, de buren en noem maar op) zeggen, schrijven en doen, van het grootste belang voor ons is om een geslaagd en gelukkig leven te kunnen leiden. Daardoor zijn tegenwoordig velen van ons niet meer zich zelf en zijn verworden tot een karikatuur van mensen die anderen na-papegaaien en imiteren.

Overdreven? Denk eens goed na. Wie bepaalt bijvoorbeeld wat voor soort kleren je draagt? En je haardracht? Welke mode je volgt? Wat je eet? In welke auto je rijdt? Waar je je vakantie doorbrengt? Naar wat voor muziek je luistert? Naar welke t.v.-programma’s je kijkt? Welke kranten en tijdschriften je koopt? Hoe jij je gedraagt? In het kort: wie of wat heeft bepaald of bepaalt hoe jij nu leeft? Dus, wie heeft de leiding over je leven?

Strijd om eigen leven te kunnen leiden

In gesprekken met anderen hierover, merk ik dat velen het idee hebben dat het niet  zichzelf kunnen zijn, een modern probleem is. Maar dit is een misverstand. Sinds mensenheugenis levert de mens strijd om zichzelf te kunnen zijn, zijn eigen gang te kunnen gaan, simpel gesteld: om zijn eigen leven te kunnen leiden. En waarom lukt dit de meesten van ons nog steeds niet?

Meedoen met de massa

Dat het de meesten van ons niet lukt om ons eigen leven te leiden is omdat wij het waan-idee koesteren dat om ons waardevol, succesvol, prettig en gelukkig te voelen wij mee móeten doen met wat anderen van ons verlangen dat we doen, en mee móeten doen met de massa. Wij zijn namelijk bang om verwijten te krijgen, er niet bij te horen, om afgewezen of geminacht te worden, als raar, gek en excentriek te worden bestempeld. Het gevolg: anderen bepalen ons leven, want wij zijn inmiddels zover afgedwaald van ons ware ‘ik’, dat wij niet eens meer weten wie wij werkelijk zijn.

Je kunt het niet iedereen naar de zin maken

De Griekse fabelschrijver Aesopus (620-560 v. 0) zei al vijfentwintighonderd jaar geleden hierover: ‘Je kunt het niet iedereen naar de zin maken’. Probeer je dit toch, dan ben je binnen de kortste keren jezelf kwijt.

Over dit probleem schreef Aesopus een boeiend en leerzaam verhaal:

 Het was een mooie zonnige dag in een bergdorpje. Een oude man en zijn kleinzoon brachten een ezel naar de markt in een grote stad in het dal. De ezel was goed verzorgd en geborsteld. Opgewekt volgden de drie het steile pad naar beneden. Na een tijdje kwamen ze bij enkele mensen, die zich langs het pad ophielden.

'Kijk dat gekke stel eens,' zei een van de mannen. 'Moet je ze daar over het pad zien klauteren en struikelen, terwijl ze op hun gemak zouden kunnen zitten op de rug van dat dier, dat zich veel beter staande houdt.' De oude man hoorde dat en dacht: hij heeft gelijk. Hij en de jongen gingen op de ezel zitten en ze zetten hun tocht voort.

Al gauw kwamen ze langs een ander groepje mensen, dat langs de weg met elkaar stond te praten.

'Kijk dat luie stel eens — die arme ezel breekt zowat zijn rug.'

Omdat de oude man meende dat ze gelijk hadden en hij het zwaarst was, besloot hij te voet verder te gaan, terwijl de jongen op de ezel bleef zitten.

Al gauw kregen ze weer opmerkingen te horen.

'Kijk die jongen eens, die heeft maar weinig respect. Hij laat die oude man lopen, terwijl hij zichzelf laat rijden.'

De oude man vond dat ze gelijk hadden: hij behoorde op de ezel te zitten en de jongen te lopen.

Maar ja hoor, al gauw hoorden ze:

'Wat een gemene oude man, hij zit maar op zijn gemak, terwijl dat arme kind zich maar op de been moet zien te houden.'      

Langzamerhand waren de oude man en de jongen de kluts kwijt geraakt. Toen ze ten slotte de opmerking te horen kregen dat de ezel uitgeput zou zijn en dat niemand het dier na de lange tocht naar de markt nog zou willen kopen, gingen ze moedeloos aan de kant van de weg zitten.   

Nadat ze de ezel een tijdje hadden laten rusten, zetten ze hun tocht voort, maar nu op een heel andere manier. Zo kwam het dat de mensen op de markt die middag zagen hoe de oude man en de jongen snakkend naar adem arriveerden. Aan een paal die ze tussen zich in droegen, hing de ezel, die ze aan zijn poten vastgebonden hadden.            

Reacties (0) 

Reageren is uitgeschakeld.