Geen mannenvlees

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 25 March 16:05

Ik heb geen mannenvlees, denkt Marga naar de voordeur lopend omdat voor het eerst in maanden de bel is gegaan. Ze ziet nu pas dat de zon schijnt rond de vrouw met het prachtig uitgebalanceerde figuur in tegenlicht 

“Goedemorgen mevrouw. Mijn naam is Heleen van Zooien. Zou ik uw medewerking mogen vragen voor een kleine enquête? Het neemt maar enkele minuutjes van uw tijd in beslag.” Het silhouette heeft een aangename stem en Marga hoort er geen enkele dominante opdringerige dwang in. Eerder bescheidenheid waar zij zich bij op haar gemak voelt en voor ze er erg in heeft knikt Marja. Uitnodigend houdt ze de deur open, voelt zich als bij toverslag een veelbereisde zelfverzekerde wereldburger, die dit soort zaken dagelijks bij de hand heeft. 
“Wat fijn, dank u wel…U bent de eerste vandaag, die me binnenlaat.”
Marja wordt bijna verlegen, omdat ze het ervaart als een compliment, wat ze meteen te vergezocht vindt. Ze fluistert dat Heleen door kan lopen. “Aan het eind van de gang is de woonkamer.” De laatste weken heb ik amper om me heen gekeken, realiseert ze zich verwonderd en glimlacht naar Heleens rechte rug, die in een hip jasje is gestoken.

Verbaasd, ze laat nooit vreemden binnen, merkt ze hoe haar beheerste hart open bloeit als een vroegtijdige narcis. 
Omdat Heleens vrolijk glanzende blauwe ogen en guitige kuiltjes in de wangen haar aangenaam treffen ziet Marga haar argeloze reactie, gespeend van het altijd aanwezige wantrouwen, als een teken aan de wand. Dat ze spoorslags wordt overvallen door een dartele bui, geheel niet passend bij haar doorgaans melancholieke karakter, komt haar niet eens raar voor. Aangezien ze deze gebeurtenis ervaart als een geschenk uit de hemel, knikt ze als het kind dat ze ooit was en fluistert, alsof ze er zelf geen zeggenschap over heeft, dat Heleen als geroepen komt.

Het onwennige beeld, de mooie vrouw, die even later de ultra moderne bank in haar woonkamer opsiert, roept vervlogen zelfvertrouwen wakker. Met de bijbehorende zalige spanning van vroeger, die ze sinds die ene keer, een half leven geleden, niet onder controle had. Ze verdwijnt meteen de open keuken in om koffie te zetten. Waar het vandaan komt weet ze niet, maar haar mond beweegt zonder voorbedachte rade als ze door de opening naar de woonkamer zegt: 

“Ik heb een handicap.”  Bij wijze van excuus knikt ze naar de map met vragen, waar het eigenlijk om draait. Heleen heeft hem terzijde gelegd, naast haar opwindende dijen die veelbelovend het strakke rode kokerrokje onder druk zetten.
Langs haar neus weg vraagt Marga of haar bezoek haast heeft. Aangezien Heleen lachend ontkent haalt de gastvrouw tijdens het koffiezetten appelflappen uit de diepvries en bakt ze af. Ze wordt er bij voorbaat frivool opgewonden van als ze zich in gedachten tegenover deze prachtige vrouw ziet zitten, terwijl ze samen van de perfecte verse koffie zullen genieten. 

Even later bestudeert ze de elegante gebaren waarmee Heleen haar warme knapperige flapje slacht. Ze zijn zich er beiden van bewust van dat er iets door de lucht zweeft. Veelbelovend. Natuurlijk als de lente die telkens weer nieuw leven geeft. Wat in haar was afgesloten, komt na al die jaren in enkele seconden vrij en Marga voelt hoe het spannende van een eerste ontmoeting haar hele wezen in brand zet. Zonder de schaamte, die ze sinds haar puberteit gewend was. Zelf weet ze niet dat haar gezicht oplicht, dat het jonge meisje in haar  zonder bezwaar aan de oppervlakte komt en Marga jaren jonger maakt. Mooi, mysterieus, wijze levenslust met diep doorleefde onbeschadigde eeuwigheid.

Tegelijkertijd streelt de zon Heleen’s gezichtshuid die daardoor een welhaast transparante teerheid krijgt waarin zachte, vriendelijke ogen drijven die niet de indruk maken ooit kwaad te zullen zijn.
Als vet op de bouillon die mijn moeder vroeger van een mergpijpje trok, denkt Marga en glimlacht om de belachelijke vergelijking. Dan veranderen Heleens licht opgemaakte kijkers in diamanten, met onzichtbare steekjes op het glanzende dundoek genaaid van een vennetje, gevuld met stilstaand, glashelder water.

Marga knikt lachend haar gast toe, die niet vraagt naar Marga’s handicap.
“Ik zie dingen die er niet zijn,” bekent Marga uiteindelijk en het verwondert haar niet eens dat Heleen er niet op reageert, enkel kleine teugjes neemt van de zwarte koffie.
Plaatsen is een platvloers woord voor de voorzichtige manier waarop Heleen het lege gebaksbordje voorzichtig op de salontafel heeft gepositioneerd, denkt Marga als ze met genoegen ziet dat haar gast de lastige krokante appelflap zonder morsen heeft genuttigd. Melancholie ligt me beter, denkt ze en staat op om de radio zachtjes aan te zetten waardoor deze wonderlijke ontmoeting, volgens haar, iets beter aarden kan.
“Wat wilde u me vragen?” probeer ze verstandig grip te krijgen op haar fladderende wezen.
”Het gaat om incontinentiemateriaal,” komt Heleen bijna verontschuldigend ter zake. Marga schrikt, voelt zich betrapt alsof een, haar onbekend, geheim door een wildvreemde van haar gezicht af te lezen is.
“Maar als dat onderwerp u niet aanspreekt hoeft u niet mee te werken, hoor” stelt Heleen haar gerust, "dan heb ik enkel een gezellig koffie bezoekje aan een lieve vrouw gebracht.”
“Zie… zie ik er uit alsof ik mijn plas niet op kan houden?” probeert Marga een grapje waarvan ze halverwege al weet dat het niet de juiste toon treft.
“Nee, maar misschien valt dit u rauw op uw dak? Normaal noem ik het onderwerp van deze kleine vragenlijst vóórdat men me binnen uitnodigt. Het is nog steeds een handicap waarover men niet graag spreekt, ziet u en vaak stuurt men me ook weg zodra men hoort waarover de enquête gaat.”
Ineens weet Marga zeker dat deze zomer anders wordt, mooier, liever en kwieker dan die van afgelopen twintig jaar.3b866d4637fdd7d870ecb35eb1bbad11_1395762

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat mooi geschreven!
Met een penseel geschreven!
Dank je wel... ik probeer het ook wel eens met pen, maar dat is toch vaak iets harder
Yes!
Als jij ons gaat verwennen met dit soort verhalen ga ik helemaal blij van jou worden! Oh, dat werd ik al!

Heerlijk geschreven dit. Van begin tot en het einde boei je.
Dank je. Ja ik hoopte mee te kunnen gaan doen met Doortjes schrijfopdrachten, nu mijn missie klaar is, maar nu merk ik dat die niet meer bestaan. Pottedikkie
Tot op de laatste zin een boeiend verhaal....
Dank je wel. De inlegkruisjes deden even de deur dicht?
Tot die laatste zin kreeg ik allerlei sinistere bijgedachten. Had waarschijnlijk te maken met de film die ik gisteren zag. Tot die laatste zin dus, toen viel het kwartje en werd het plotseling echt romantisch.
Bij het schrijven voelde ik dat ook.
Waar gaat dit naartoe... ligt er ergens een mes? Een zakdoekje met ether of zo iets,
Maar nee, de lente brak ineens door... love came in the air tezamen met een droog dom marktonderzoekje over de naam van een minder succesvol inlegkruis, maar dat weet marga dan nog niet.
Is dat gevoel bij mij waarschijnlijk doorgesijpeld.
Als je dit leest krijg je vleugeltjes....:)
Ja, de inlegkruizen vliegen weer lager over vandaag...
Romantiek rond incontinentiemateriaal, maar het leest lekker weg
Ik hou wel van een tegenstellinkie hier en daar