Loslaten en opnieuw beginnen deel 1

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Tuesday 25 March 14:14

De verwachtingen

 

Het is waar... Een feit. Mijn leven is altijd een patroon geweest van het voldoen aan de verwachtingen van anderen. Hoewel ik ergens ook toch wel een beetje een rebel was, durfde ik op de één of andere manier ook nooit goed uit te komen voor wat ik wilde. In plaats daarvan duwde ik mijn hoofd in het zand als een struisvogel, rebelleerde op een verkeerde manier en leefde een tweede leven naast mijn dagelijkse. Dat alles ontmondde zich in een vreselijke strijd met mijn familie, volgens wie ik labiel was en ze waren er van overtuigd dat ik een probleemjongere was. Nou ja, jeugdzorgd was daar toendertijd ook van overtuigd. Ik was geen probleemjongere, het probleem was de miscommunicatie. Het gebrek aan vertrouwen in mijn intelligentie, want volgens mijn familie was ik nogal naiëf. En het (van hun kant) ontkennen van mijn eigen identiteit. Mijn rebelse gedrag werd steeds erger, maar daarmee ook het verbergen van de persoon die ik was. Ik durfde niet uit te komen voor mijn eigen identiteit. Mijn vader is geen slechte man, absoluut  niet, dat moet wel even gezegd worden. Maar hij had wel een bepaalde weg voor mij uitgestippeld. Werken, trouwen, huisje boompje beestje, in de hoop dat het mijn karakter wat rustiger zou maken. Om dat te bewerkstelligen gebruikte hij emotionele manipulatie. Ik denk niet dat hij dit bewust deed, maar het was een manier die erin geslopen was om mij zijn pad te laten bewandelen. Mijn zus, die veel burgerlijker is als dat ik ben, had dezelfde droom voor mij. Huisje, boompje, beestje en zelfs mijn broer deed hieraan mee. Ik werd opgesloten in de verwachtingen die mij werden opgelegd. 

In mijn rebelse periode trok ik veel op met mensen van andere culturen. Ik was niet stom en degene die het slecht met mij voorhadden wist ik gemakkelijk te ontwijken. Ik waakte ervoor dat ze niet over mijn grenzen kwamen, maar doordat ik zo vaag was over wat ik deed en waar ik uithing kreeg mijn familie het idee dat dus wel beinvloed was door de verkeerde personen. Eigen schuld, maar ik probeerde te ontsnappen aan het leven dat mijn familie mij wilde laten leiden. 

Door mijn ontsnappingspogingen hieraan nam ik geregeld de telefoon niet op en soms kwam ik gewoon een week niet thuis. Nou ja, dit was niet bepaald een succes, want hierdoor had mijn familie mij als vermist opgegeven. Mijn foto was zelfs verstuurd naar vermist, en zodra ik mijn telefoon weer aan had ingeschakeld hing de politie aan de lijn. Overrompeld als dat ik was hakkelde ik dat ik onderweg naar huis was, natuurlijk wilde ze weten waar ik had uitgehangen, maar wederom gaf ik een vaag antwoord. Mijn vader was er op een of andere manier achter gekomen met wie ik omging en had deze mensen dus opgezocht. Mensen met wie ik niet eens veel omging, maar vaker tegenkwam in het uitgaansverkeer. Ze hadden zich bedreigd gevoeld door mijn vader, en hadden geen zin in problemen waardoor mijn vader zijn zin kreeg en deze mensen mij dus begonnen te ontwijken. 

 

Gezwicht

 

Uiteindelijk heeft mijn vader zijn zin gekregen. Ik belandde in een speciaal project voor probleemjongeren. Je wordt voor een aantal maanden uit huis geplaatst, in de hoop dat je loskomt van 'de slechte invloeden' en je in staat bent om een nieuw leven te beginnen. 

Nou ja, de papieren (evaluatie) die ik uiteindelijk heb meegekregen liegen er niet om. 

Vermoedelijk verkeerde ik in het gezelschap van verkeerde personen, - een bevestiging dat ze dit dus niet bewezen konden krijgen

Ik rookte wiet -Ja, ik rookte inderdaad af en toe wel eens een joint, maar dit had niet zozeer met de mensen te maken waarmee ik omging, aangezien ik het ook wel eens op eigen houtje deed. Daarbij werd ik er rustig van, maar voordat ik in dit project stapte was ik hier ook al mee gestapt. 

Ik was niet verslaafd aan het wietgebruik of andere vormen van drugsinname - Nee natuurlijk niet, anders had ik hier ook niet zomaar mee kunnen stoppen en daarbij lag bij wiet toch echt wel de grens voor mij. Ik had er geen behoefte in om overgenomen te worden door chemische troep.

Ook werd ik een rolmodel genoemd met een groot aanpassingsvermogen - Tot zover dus een probleemjongere. Als ik werkelijk een rolmodel was, hoe kon ik dat in vredesnaam een probleemjongere zijn? Het enigste wat mijn begeleider in dat project kon concluderen was dat ik er moeite mee had om mensen dichtbij te laten komen en dat ik bar weinig vertrouwen had in anderen.

Weinig vertrouwen hebben en niemand dichtbij laten komen

Wat het laatste betreft. Daar hadden ze zeker een punt, en het was voor mij dan ook slikken toen mijn begeleider zijn vinger op de zere plek had weten te leggen. Ik had inderdaad een gigantische burcht om mezelf heen gebouwd, waarvan ik de brug omhoog kon trekken zodra het me uitkwam. Zodra men teveel over mij wilde weten of moeilijke vragen ging stellen klapte ik dicht en uitte dit met woede. Ik werd boos en koppig. Antwoordde gewoon niet meer en reageerde op een arrogante manier. 

Een beschadiging die ik had op gelopen in mijn kinderjaren, op het moment dat mijn vader hertrouwd was. De vrouw in kwestie was een onaangenaam persoon, en eistte mijn vader helemaal op. Vanaf mijn negende levensjaar runde ik opeens het huishouden. Mijn vader  wist hier niks van aangezien mij op het hart gedrukt was hier niets over te zeggen. In zijn hoop op een gelukkig gezinnetje is hij denk ik ook blind geweest voor de signalen. Ik onttrok me steeds verder van het gezinsleven. Deed gewoon wat er gedaan moest worden om problemen te voorkomen. Een overlevingsinstinct denk ik. Maar mijn vader dacht gewoon dat ik graag op mezelf was. 

Maar hierdoor was de lucht niet geklaard. Zijn (ex)vrouw zocht toch nog wel confrontaties op met mij en hierdoor was het niet altijd even prettig thuis. Het heeft er tot tweemaal voor gezorgd dat ik zo'n +/- een jaar niet thuis woonde, maar bij mijn zus en broer. Hierdoor werden mijn muren hoger opgetrokken en bouwde ik een wantrouwen op, maar ook een eigen leven buiten het gezichtsveld van mijn vader. (dit is uiteindelijk de reden van alle miscommunicatie).

Weer terug in mijn vaders gezichtsveld

Nadat er borderline was geconstanteerd bij de vrouw, en vele problemen die daarmee gepaard ging heeft mijn vader een scheiding aangevraagd. Ineens bestond ik weer voor mijn vader en begon hij zich met mij te bemoeien. Inmiddels was ik vijftien/zestien jaar oud. Had een soort van eigen leven gaande en daar kwam hij opeens met zijn regels. (natuurlijk waren die nodig). Maar ik voelde me een soort van 'O ja, nu opeens wel'. Ik was aan de kant geschopt en weer binnen gehaald met een schepnet. Dat was het gevoel wat ik had. 

Daarna belandde ik dus ook in dat project. Ik kwam terug en mensen zagen een 'positieve' verandering in mij. Die positieve verandering hield eigenlijk in dat ik niet meer mezelf was en meer bezig was om anderen tevreden te stellen. Ik denk dat ik toen in een staat van verwarring ben geraakt. Een verwarring die lang heeft geduurd. Er kwamen vriendjes, in mijn families ogen nette verantwoordelijke jongens. Jongens waarmee ze konden aankomen bij hun kennissen, maar geen van alle maakte ze mij gelukkig. Daarintegen was ik er meer mee bezig om hun gelukkig te houden. 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Blijf vooral jezelf hoor!!!
Dat ben ik ook helemaal van plan... :D