Column. Gewikt en gewogen

Door Mijler gepubliceerd op Monday 24 March 21:24

Column. Gewikt en gewogen

Soms heb je een liedje in je hoofd dat zich maar blijft herhalen. Vaak is het de tekst in samenhang met de melodie, die je op één of andere manier beroert. Aanvankelijk is het mooi en prettig, maar het kan op den duur ook storend worden en zie er dan maar eens vanaf te komen.

Het “verduivelde” schrijven brengt bij mij ook regelmatig zoiets teweeg. Soms is het een onderwerp, een spreuk, een zin of slechts een enkel woord. Het is meestal spontaan dat zo’n woord zich in je hoofd nestelt. Dan begint de associërende molen te malen. Zo vond ik laatst een schroefje en dacht meteen: “verdraaid nog aan toe” en de stof voor een gedicht diende zich aan.

 

Vanochtend werd ik rond zes uur wakker en kon de slaap niet meer vatten. Zonder dat ik daarin een keuze had, ontstond er een spookachtige dwarreling in mijn hoofd. Ik wist dat mijn geest weer doelloos rond ging dwalen en spontaan ergens op zou stuiten en blijven hangen. Zo vergaat het mij dikwijls en de oogst is soms een simpel woord, zoals deze morgen: keuren. Het lijkt  niets, maar elk woord of voorwerp heeft een uitgebreide familie aan associaties en als je dan toch maar ligt te liggen en de besmetting (of is het verslaving) heeft vaste bodem gevonden, dan bepaalt dit schrijversvirus de koers. Zo wordt in mij vaak een geesteskind verwekt, dat nog een intern groeiproces moet doorstaan voordat het levensvatbaar is. Zo blijkt het bed toch een oase van verwekkingsdrang te zijn.

 

Keuren is in zijn vele betekenissen omvangrijker dan dat je op het eerste gezicht vermoedt. Keuren is een onderzoeken naar bekwaamheid en smaak. Keuren kan over allerhande zaken gaan en vooral ook over mensen. In alle sociale contacten vindt keuring plaats. Vooral ook onbewust worden er onderling constant uitspraken, handelingen en houdingen gewikt en gewogen. Dit alles in verhouding tot de belangrijkheid van de kwesties. In de uiterste gevallen resulteert het in een goed- of afkeuring.

 

Ik herinner mij nog goed de keuring voor militaire dienstplicht. Vooral de pogingen van de aspirant soldaten die de dienstplicht wilden ontlopen, leverden de mooiste verhalen op. Deze werden door toehoorders goedkeurend en gretig ontvangen. Hier probeerde men de keurders om de tuin te leiden

 

Zo was er een jonge man die met zijn vriend in een kroeg aan de bar stond en suggereerde wat te doen om afgekeurd te worden. Fysiek stak hij goed in elkaar, had lengte en goede ogen, kortom een “Jan Kordaad” die er mocht wezen. “Alleen een spraakgebrek kan je redden,” zei zijn vriend. “Ja, maar dat kan ik niet spelen,” antwoordde Jan. “Daar heb ik wel een oplossing voor. Luister, ik geef je een ongelooflijke klap op je muil. Het kost je mogelijk een paar tanden en dikke lippen, maar jij slist jezelf morgen naar de vrijheid,” sprak zijn vriend. Dit was absoluut onbespreekbaar voor Jan.

Doch gaande weg de avond vertroebelde de geest wat en op een gegeven moment besliste Jan resoluut: “Sla maar!” Zijn vriend mobiliseert zijn krachten en peerde Jan met een rechter directe vol op zijn geluidsbox, die dansend van de pijn, iets brabbelde van: “FFFofffermikkie wawafoedaseer!”

 

De dag daarna wachtte zijn vriend vol ongeduld en belangstelling op de uitslag. “En?” vroeg hij toen Jan arriveerde. “Afffgeeurd!” sliste Jan. “Zei ik het niet!” sprak zijn vriend triomfantelijk. “Ja, ma wel for plafoeten” Sliste Jan.

 

Mijn vrouw, die inmiddels wakker geworden was, stootte me aan en vroeg: “Wat lig jij daar te grinniken?”

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Waar grinnik jij om, vroeg Monique terwijl ik dit las.
Nou, dat zegt het wel zo ongeveer dunkt me.
Hierop moest ik weer grinniken!
Dank voor de reactie
Heerlijk, zo ontstaan de verhalen.
Prachtige column, was een genoegen om te lezen.
Ge
wel
dig: Zo blijkt het bed toch een oase van verwekkingsdrang te zijn.
Die woordspeling geweldig.
Hij is prachtig;-)