De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 180, de aftelsom

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 22 March 09:53

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395480

De man was aardig, hij plaatste me voor een wit reflecterend scherm. Ik moest naar links kijken en hoorde een klik en ik moest naar rechts kijken en het toestel klikte weer. 'Nu nog het aangezicht,' zei hij. Het omgekeerde parapluutje met daarin een spotje verborgen bulkte licht over mij uit dat weer terug kaatste van het scherm achter mij. Ik stond in een zonnetje. Klik,.. 'dat was het,' zei de fotograaf,' u kunt er op wachten.  Hij nam de polaroid camera mee en even later kwam daar een strook uit draaien.  Hij pakte een staafje uit een flesje en bestreek de fotos. 'Fixeer', legde hij uit,' anders worden ze later geel,' hij haalde ze door een snijapparaat en even later kreeg ik ze mee in een hoesje en stond ik weer buiten.  Vijf dollar lichter maar mijn pas foto´s rijker.

Het was een donderdag zag ik op het bonnetje, ladies night, flitste het door mij heen.  Ik keek even op mijn horloge, de Queens zou al open zijn. Zou ik er heen gaan? Een waarschuwings bel rinkelde ergens ver in  mijn hersenen..een innerlijk stem vroeg mij of dat nu wel zó verstandig zou zijn? Ik duwde beide waarschuwingen ver van mij af, je moet toch iets doen, trouwens ik had niet veel uit te geven, wat kon mij over komen. Nog een keer drong mijn gezonde verstand door, ik was alleen, dat had ik nog nooit gedaan, ik zou me heel gedeisd moeten houden. 

De zware Pontiac gleed door de straten en de vroege schemering zette in en de Amerikaan zocht zijn weg feilloos naar zijn thuis haven, the Queens.  Ik liet de oude groep collega´s de revue passeren voor mijn geestes oog, big John en mama Fuzz, die weggewaaid was nadat hij gestoken was door onze messen expert. Louis de lip, George het varkenskot en een vreemd gevoel van weemoed overviel me,  op een speciale manier hield ik van al die mensen die ik meegmaakt had en ik besefte dat het afscheid als ik dit land verliet, definitief zou zijn en ik zou ze missen.  Niet zo sentimenteel, bedacht ik zo aardig waren ze ook niet geweest, ze hadden me naar mijn leven gestaan tot ik gaccepteerd was. 'Zo young Daniel ,'beeldde ik me de stem van mr Boston in,  gaan we stappen in een helle uitspanning, is dat verstandig Young Daniel? Hij was mij favoriete leraar geweest, hij en ik spraken de zelfde taal. een taal die vervlochten was geweest met vers en tekst analyse en historische letteren.  'Ja mr Boston, sir,' dat is heel verstandig, het is voor mijn zieleheil en om zaken goed af te sluiten.  'Young Daniel', sprak mr Boston in mijn hoofd,  jij zou beter dan niemand  anders uit mijn class, moeten weten dat elke tragische Shakespeare held om komt door zijn enige zwakte?' Het is mij bekend, sprak ik voor mij uit en besefte toen dat ik voor me uit zat te mompelen. 

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395480

De auto gleed naast de Queens een parkeerhaven in en ik stapte uit. De uitsmijter stond te wachten en ik stopte een dollar in zijn hand. 'Gaan we naar de vrouwtjes,' vroeg hij zonder naar het antwoord te luisteren en ik stapte langs hem heen het rokerige hol binnen.  Het was rumoerig en ik keek even goed om mij heen, ik zag geen bekenden. Een cowboy bandje jammerde wat country western songs er uit en de wereld was het zelfde als zes weken geleden. Als zes jaar geleden, als God weet hoe lang geleden, alles was het zelfde alleen de mensen verdwenen en nieuwe kwamen er voor in de plaats. Het leven was maar een doorgaans oord.  Altijd zullen mannen gezelschap zoeken en drinken, altijd zal er gekaart en gevochten worden. Er zullen altijd uitschot barren zoals de Queens bestaan. Indianen zullen binnenkomen en ruzie zoeken of dronken cowboys zullen dat doen met indianen, die door hun eigen stam verstoten zijn omdat ze in de blanke wereld te veel tijd door brengen. 

Ik kon nog terug, het zou makkelijk geweest zijn, gewoon omdraaien  en weg lopen maar ik besloot om te bestellen en eens rustig alles te bekijken en te fixeren zoals dat met mijn pasfoto´s was gebeurd. Ik wilde deze sfeer bewaren want ik nam mij voor dat mijn leven drastisch zou veranderen, ik zou nooit meer een voet in indianen en hoeren barren zetten.  'Een biertje asltublieft,' vroeg ik aan de man achter de bar en hij tapte er twee. Ik ben kwetbaar ging het door mij heen, terwijl ik naar een tafeltje liep, ik heb mijn handen vol.  Dank je Freddy, dacht ik dat heb ik van jou geleerd. Ik ging met mijn rug naar de muur zitten en mijn gezicht naar de deur. Allemaal van die kleine details die binnen een paar jaar ingeslepen waren geraakt.

Ik nam mijn slokje bier en de deur vloog open, een groepje indianen kwam binnen. Duwend en lachend en onder het slaken van luidruchtige kreten. Aantallen maken je sterk en onaantastsbaar, dacht ik en ik bevroor want ik kende  de man die als laatste binnen kwam. Onze paden hadden vaak gekruist, het was de man die we spottend een zoon van 'chief shitting bull' hadden genoemd.  Ik trok mijn hoed iets over mijn ogen en keek met interesse naar mijn biertje.  Zij stonden vrijwel naast de ingang. 'Ja,' zei mijn vroegere tegenstander met luide stem, we gaan  eens lekker over de blanke squaws heen , maar eerst wat drank. ik tracteer. Een indianen gejoel brak los. Ik wilde oprecht dat ik in een pizza bar zat. Ergens ver weg.  

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395480

Een echtpaar kwam binnen een oudere cowboy met een jongere vrouw. 'Hey, zei de zoon van chief shitting bull , 'die is van mij' en hij liep naar de man toe. 'Oprotten,' zei hij tegen de cowboy,' je loopt met mijn squaw. Gajes, dacht ik laf gajes. De man kreeg nu een duw dat hij haast om viel en de nakomeling van shitting bull trok de vrouw naar zich toe, zij spartelde hevig en bood verzet, wat alleen maar de indiaan deed roepen dat hij wel van vurige vrouwtjes hield. De man achter de bar liep naar de telefoon en een kelner liep naar de deur, om, nam ik aan,  de uitsmijter te halen. 'Hey' ,riep ik, loslaten. Shitting Bull´s zoon, gooide de vrouw gewoon op de grond en zei tegen een bloedbroeder,' houd haar even bij je'. Zijn ogen schitterden en ik wist dat hij mij herkend had. 'Zo blanke hond,' riep hij, hier eindigen je dagen en hij trok een mes. Ik had een probleem, ik was ongewapend. Twee dapperen voegde zich bij  hun leider en dekten elk een flank van hem, zij hielden een hand naast zich en in de andere hielden ze een mes dat losjes vastgehouden werd zodat het met de pols mee kon bewegen. Dit waren professionals, ik zou aan flarden gesneden worden, ik werd erg rustig, merkwaardig genoeg dacht ik aan Beverly, een soort afscheid. De tijd bevroor. De sigaretten rook kringelde nog in een blauwe walm boven de klanten uit en de muziek viel stil. 

Ik nam mijn glas en sloeg het stuk op de rand van de stoel zonder mijn ogen van de drie dapperen af te halen. 'E is nog niets gebeurd,' riep ik,' iedereen kan hier nog met eer weg, kom dichterbij en ik verander op zijn minst één van jullie smoelen zodat je moeder je niet meer herkent.'  Ik zag de twijfel die even over de gezichten trok en toen verhardden die weer. Ik had een probleem. 

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,181, boze mannen 

San Daniel 2014

 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat vervaagt toch ook het mooie gevoel dat je had...
Ja, dat wordt dus een waardig afscheid...
Zo blijkt opnieuw: altijd naar je gevoel luisteren als je uit de problemen wilt blijven. Brrr, nog geen biertje naar binnen geslagen en dan al in een gevaarlijke situatie.
Nah ... je hebt 6 weken "Up North" erop zitten en dan wil je vertier en dat vind je niet in een nette club, waar je ook nog geen geld voor had, en dan kan je wel eens minder fijne oude bekenden tegen komen -)
a lady after my heart ..you are..
Is heel begrijpelijk, als ik een "speeltje voor de nacht" zoek of goede muziek en echt plezier dan ga ik echt niet naar een chique nep-lachende mensen club, maar naar een kroeg waar ik op mijn knietjes danwel hangend om iemands nek, doordrenkt na een hoop plezier uiteindelijk weer buiten beland -))
Met recht een heftig afscheid!
Een heftig afscheid, een beetje te heftig misschien?
Een beetje dom om daar tegen beter weten in toch heen te gaan.
verstand komt met de jaren...