De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 179, de weg terug

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 21 March 12:19

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395403

Ik voelde me sterk, ik had controle genomen van mijn leven, een controle die ik nooit meer uit handen zou geven.  Ik keek naar de Pontiac die als het ware alle gebeurtenissen met elkaar verbond. Alle ellende in mijn leven in de afgelopen vier jaren.  Het was mijn ontvluchtings voertuig worden. Hij was aanwezig geweest toen mijn moeder stierf en toen mijn broer vermoord werd. Hij had mijn zware eerste dagen meegemaakt in de bouw, met Louis de Lip en kornuiten. het was ons vervoer geweest naar Dead Horse Creek met het goud zoek avontuur, toen de vrienden een hechte groep vormden en hij had hier op mij gewacht. Je verwachtte haast dat de oude Amerikaan een ziel had gekregen, of dat hij deeltjes van de gebeurtenissen in zich opgeslagen had. 

ik liep naar buiten en startte het oude lel en de zuigers heetten mij welkom, toen ik de sleutel omdraaide, met een diep geroffel. Ik wist waar ik heen moest naar het winkel centrum, daar zouden boek winkels zijn met kaarten.  De stad was magisch, er waren zoveel mensen en ik had al een soort heimwee, ik was al aan het afscheid nemen.  Ik moest mijn gevoel volgen en dat lag niet in dit land waar ik twee mensen verloren had die mij dierbaar waren en waar ik geen andere toekomst had, dan altijd in de zelfde kringen rond te rennen en het zelfde soort werk doen. Het was niet eerlijk dat ik keuzen moest maken, maar ik had de knoop doorgehakt en ik wist dat ik in Europa mijn toekomst zou vinden.    

Het meisje in de winkel was erg behulpzaam en legde mij uit hoe je met de schaalverdeling onder aan de kaart de afstand kon uitrekenen. Onder normale omstandigheden zou ik wat geflirt hebben en haar uit gevraagd hebben na werktijd, maar mijn hoofd stond er niet naar. Er was een last van mij afgevallen, die zich in jaren had opgebouwd.  'Kan ik  nog iets voor je betekenen,' vroeg het meisje dubbelzinnig toen ik de kaart aannam. Ik vergeleek haar met Beverly en daar bij viel zij in het niet, 'nee,' zei ik, 'bedankt' en ik liep de winkel uit. Ik zou naar Richard´s huis gaan en daar met hem mijn plan bespreken en de kaart bestuderen.  Zo gleed de Pontiac rommelend door de straten als een roofdier. 

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395418

Ik zag het al meteen, het was mis, het huis van Richard´s moeder had een bord naast de deur staan,'te huur', stond er op.  Ik pàrkeerde de auto nog wel en stapte uit om door de ramen te gluren. Er stond geen meubeltje meer in. Ze waren verhuist. Ik wist het, ik zou naar Pop´s gaan, die wist wel meer. Daar was ik van overtuigd.  Ik liet even later de zware Amerikaan een parkeer plek in zweven en stapte uit. 

Pop, stond met een mok in zijn ene hand en een koffie kan in zijn andere hand, hij keek verrast op. 'Nee maar,' riep hij uit, 'daar hebben we mijn favoriete Sirtaki dancer'. Ik moest onwillekeurig lachen. Pop keek langs mij heen, 'is de rest ook in aantocht' wilde hij weten. 'Nee, ik hoopte hen hier te ontmoeten,'zei ik. 'Ijdele hoop,' sprak Pop, 'ik heb ze al in weken niet meer gezien, heb je trek in een beker koffie'. Ik knikte. 'Ik ga op reis Pop,' sprak ik,' en misschien zie ik u nooit meer terug'. 'Wij zijn allemaal op reis , zei Pop, 'en soms zoeken we onze eigen weg  en soms komen we nooit meer op onze stappen terug, dat is normaal'.  Ik knikte en toen ik mijn koffie op had, stak ik mijn hand uit. 'Bedankt Pop,' zei ik,' u bent een rustpunt geweest in mijn leven'. Pop keek een beetje verlegen en antwoordde toen, 'daar ben ik dan blij om, wees dat later ook voor anderen, als de situatie zich zo voor doet'.  'Ik zal dat niet vergeten,' beloofde ik hem en stapte de deur uit.  Nu nog op zoek naar een fotograaf,dacht ik en de dagplanning liep gesmeerd.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 180, de aftelsom

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Na 6 weken 'up north' en de vrienden zijn in het niets opgelost? Afscheid nemen wordt zo wel eenvoudiger gemaakt.
Kriijg je nog de kans afscheid te nemen van je vriende? Of zijn ze je vergeten?
Ik denk zelfs nu nog aan hen met een warm gevoel... in die tijd was er geen fbook of iets eenvoudigs als een mobieltje .. dan raakte je elkaar snel kwijt in Noord Amerika
Waar is iedereen?
met hun eigen leven bezig..dat is wat een afwezigheid van 6 weken doet met je .. je staat meteen buiten de cirkel.
Het afscheid nemen begint.