Titel--Schijnschaduw.

Door Leny gepubliceerd op Wednesday 19 March 10:18

Het begint al te rommelen boven haar, als zij de donkere lucht op zich af ziet komen. Zij versnelt haar pas om de auto nog op tijd te halen voor de bui losbarst en het laatste wat ze wil is drijfnat in de auto zitten met klamme kleren aan. Het zweet van het snelle lopen staat op haar bovenlip, haar wangen geven blosjes af van het zweet en de nekharen zijn nat van de transpiratie. Het is meer de angst voor wat er net gebeurde dan de angst voor een regenbui in het bos.
Nog geen 10 minuten geleden was ze bezig om foto’s te schieten voor het natuurblad waar zij voor werkt, de knoppen van de kleine boompjes komen uit, het sterrenmos gaat weer de hoogte opkruipen op weg naar de varens en dat breng altijd mooie foto’s met zich mee, als die trut van een redactrice nou eens de goede teksten erbij schrijft heb ik ook eens een mooi artikel”, bedenkt ze hardop als ze snel richting auto loopt. Haar apparatuur is zwaar, het statief dat ze vergeten was in te klappen tikt steeds tegen haar been aan onder het lopen.
“Auwww, dat krijgt een mooie beurse plek daar, nou dan maar”, moppert ze voor zich uit.
 
Zij versnelt haar pas en ziet ineens weer die man voor zich die haar daarnet zo aan het schrikken had gemaakt toen zij met haar werk bezig was.
“Loop moar snel door meiske, as ge rechtdoor ut pad oploop zeide gij sneller bij uwne auto.” Waar komt die ineens vandaan? Net ook al, als een duveltje uit een doosje stond hij achter haar mee te kijken en zij had hem totaal niet gehoord maar des te meer geroken. Deze man stinkt naar alles wat niet meer menselijk is. Een zwerver die het water zeker jaren niet gezien of gevoeld had?
 
`Oh ik schrik met rot, dacht dat ik alleen was, `zegt de dame voor zich uit. Zij durft de man niet recht in de ogen te kijken. Angst overheerst als zij beseft dat zij alleen is met deze man in een stil en rustig bos, waar de wandelaars en ruiters en fietsers voorlopig nog niet langskomen.
´O wees moar niet bange veur me hoor, ik ben maar gewoon een passant die af en toe de mens even gedag zegt en de goede weg wijst wanneer ze verdwaald zijn en geleuf mij maar er zijn er altijd zoveul den weg kwiet, da wi je nie weten!”
 
Boven hen begint de wind toe te nemen en de eerste druppels vallen al snel naar beneden. `Dat wordt rennen meissie, moar je bent zo bij je auto en kiek uut op de weg hoor, er kan nog wel eens een hertje of zo oversteken!”
 En voordat zij haar hand wil opsteken op te bedanken en gedag te zeggen draait zij zich om en ziet niemand. Alleen de stilte van de bossen en het getik van de regen op de bladeren. Waar is die figuur nou denkt ze verbaasd. Maar haar verbazing is snel weg al de regen met bakken tegelijk naar beneden valt en zij snel haar auto ziet, inderdaad zoals de man haar voorspelde, het pad rechtop en dan sta je gelijk voor de auto. Wat stom dat ze dat niet eerder gezien en bedacht had, ze had een half uur omgelopen. Maar waar was die zwerver toch!
 
Thuisgekomen liet het haar niet los, niemand kan zo lang ongemerkt in een bos dwalen zonder dat een enkele autoriteit zo een man opmerkt en in een tehuis of wat dan ook plaatst.
Ze duikt het internet op en zoekt een artikel over de plek waar zij de foto`s voor het natuurblad heeft gemaakt.
 Daar schrikt zij ineens. Een foto van een prachtige kerel, statig en mondain op de foto, en daaronder het bericht dat deze man jaren geleden bij een rit te paard verdwenen was. Het paard was alleen bij de stal gekomen, doch de berijder was zoek en bleef zoek, men had nog gedregd in het meer bij het bos, maar deze man was nooit meer gevonden.

Weg, zoek, einde oefening, einde directeur van een melkfabriek. Men vermoedde dat hij van zijn paard was gevallen en zwaar gewond in het meer terecht was gekomen. En het meer had drasgrond en zand, dus het lijk was waarschijnlijk onder water steeds meer gaan zakken in de modder. Koude rillingen over haar rug. Dit kon niet, dit is haar niet gebeurt, zij heeft niet met een geest gesproken, die uren in de wind stonk. Deze verdronken man was een gedistingeerde kerel geweest, een mooie en vriendelijke man op de internetfoto, En wat zij in het bos tegen was gekomen was een zwerver.
Of was ineens toch terecht gekomen in de twiligtzone!
 

 

©Leny Kruis
 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Karazmin, dank voor je reactie, groetzzz van leny
Aan zijn manier van praten had ik geen statig iemand verwacht. Mooi huiveringwekkend verhaal.