De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 177, de 'four seasons'.

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 19 March 09:00

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395218

De stad was het zelfde, alles was het zelfde net als de krant die Bill in de ochtend gelezen had. Het leven was hier voor uit gekropen en omdat alles met elkaar verbonden was en iedereen daar deel van uit maakte was er nauwelijks iets veranderd. Bill draaide aan een knopje en CKXl kwam uit het kleine speakertje. De opgefokt  vrolijke stem kondigde een stijger aan. Een plaat die zijn aandacht had, omdat het zo indringend zou zijn. Ik veronderstelde dat er wel flink geschoven zou zijn om de dj zoiets te laten zeggen. Er klonk een motown sound and toen een tekst die inderdaad bleef 'kleven'. I heard it through the grapevine. Ik luisterde aandachtig.  Jaren later zou ik het weer horen toen ik het Canada verhaal op schrift zou zetten en ik herkende de kwaliteit die de Dj zo treffend aankondigde.  'Wat een onzin,' vond Bill, 'je kunt toch niets door een druiverank horen.'  Ik moest onbewust grinniken om mijn baas die zo vreselijk op één niveau dacht, het zijne. 'Lach maar,' zei, Bill,' het is neger muziek, dat hoor je zo aan die stem, ze nemen straks alles over als de Russen dat niet doen of de Chinezen.' 'Allemachtig Bill , je meent dat toch niet', zei ik.  'Ik meen alles wat ik zeg,' antwoordde mijn baas. 

'Nou Bill het gaat natuurlijk niet over iemand die aan een druiverank staat te luisteren,' begon ik.  'Dat zingt die anders wel,' gromde mijn baas , 'wat betekent het dan?' 'De zanger heeft iets vernomen door een netwerk,' dat vergelijkt hij met een druivenrank die overal langs kruipt en groeit en vele vertakkingen heeft', ik hield even in.  Hij zit gevangen en een grapevine is slang voor;in de wandelgangen. 'Hmm', vond Bill terwijl hij de vrachtwagen combinatie nu behendig door de drukke straten stuurde, ' en wat hoorde hij dan in de wandelgangen, laten we maar zeggen dan,' mijn baas leek geïnteresseerd.'  Ik pakte de draad weer op,' hij hoorde via via dat zijn vriendin of geliefde weer van een vorig vriendje van haar is gaan houden en daar kan hij moeilijk mee omgaan'. 'Daar heb ik wel een beeld bij gromde,' Bill en dacht waarschijnlijk aan zijn eigen scheiding . ' Maar om daar nou een lied aan te gaan wijden dat is wel een beetje overdreven' vervolgde mijn baas. Niets nieuws onder de zon , zulke dingen gebeuren elke dag.'  We kwamen nu in het centrum aan dat op elke kruising een stoplicht had. 'Ach , juist daarom zullen mensen zich met het lied identiciferen,' antwoordde ik,' Ze beseffen maar al te goed dat het alledaags is en dat het zelfde hen zou kunnen overkomen, dan koppel je en spiegel je de twee situaties en je ziet wat de zanger overkomt en en legt dat over je eigen leven.'

68ea39b33d7abafe8c1dae83206c308a_1395218

Bill's mond hing nu open,'hoe weet je dit', zei hij uiteindelijk. 'pff ', aantwoordde ik, tekstbegrip op school en iets dat ik van nature heb, ik hoor wat en begrijp het en kan het koppelen naar mijn eigen situatie.  'Daar zou je iets mee moeten doen,' vond Bill', terwijl hij weer eens optrok. Ik knikte en dacht misschien ga ik dat wel eens doen.  'Waar zal ik je afzetten en hoe komen we elkaar weer tegen voor je loon'. Bill keek voor zich uit nu , we waren in de jungle van bewegend staal gekomen. 'Als je me bij de 'four seasons' kun afzetten  en je blijft even om te zien of mijn auto nog start ..' 'Dat is goed zei,' Bill, dan koop ik de laatste maaltijd van deze rit en eten we wat en als je gevangen hebt, dan mag je me morgen een biertje kopen'   Zo draaide de combi even later het grote parkeerterrein op, midden in de stad, van de 'four Seasons' .  Al van verre zag ik met een gevoel van weemoed het oude blauwe monster, de Amerikaan, mijn Pontiac, staan.  Bill parkeerde zijn orgel en ik sprong er uit en snelde naar mijn blauwe vriend. De sleutel gleed geruisloos en gladjes in het slot en de zware metalen deur opende zich voor mij. Ik liet mij op de voorbank ploffen en stak met spanning geladen de sleutel in het contact slot en draaide die om. De motor draaide en kuchte 2 maal en gromde toen diep om mij te verwelkommen en ik voelde mij diep ontroerd. Ghost in the machine was tot leven gekomen.  bloh bloh bloh het diepe gerommel van de v8 sprak tot mij in een taal die ik alleen verstond, het verhaalde over een huis en een broer en  een zieke moeder.. en Beverly en  haar goud expeditie.. Beverly!!!  'Hey kom je nog wat eten of blijf je hier slapen,' klonk de stem van de man die nog maar enige uren mijn baas zou zijn en dat bracht mij terug naar het parkeer terrein.

lees ook. de terugkeer de verborgen jaren in Canada,178, het slaa(f)(p)je

San Daniel 2014.

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelukkig hij is er nog en doet het ook.
Ik mis die auto nog steeds ..weet je?
Daar kan ik me best iets bij voorstellen, ook al heb ik nog nooit een auto gehad.
Tjah ..dat kan veel erger... heel veel erger
Er zijn ergere dingen dan in zo'n schitterende auto moeten rijden....
Gelezen met Marvin Gaye op de achtergrond, heerlijke muziek. Hoop geleerd van Bill en nu op naar.....de volgende leraar?
mijn eigen leraar... aan mijn eigen leven richting geven
Wat betreft de tekst van de song , heb je een leuke uitleg ,ik weet niet of in de gevangenis de wandelgangen een grapevine genoemd wordt. en het is wel mogelijk dat de schrijver zo ver doordacht.

Maar in de tekst komt geen gevangenis voor en interpreteer ik het ook als iemand die het hoorde terwijl hij tussen de druivenranken aan het werk was. net als dat wijzelf wel eens iets hoorden over/door de heg.(letterlijk)
een netwerk kende men toen nog niet, het was allemaal gewoner.
hey leuk Josh .. in American slang is dat wat men in de gevangenis hoort ... through the grapevine .. maar ik zie wat je bedoelt en ook dat kan .. dat is het mooie met zulke teksten .. ze passen over vele zaken heen..
Je gaat dus weer verder, en neemt afscheid van Bill
oh my clever friend ..yes!!