Autisme Contactgestoord.

Door Arinka gepubliceerd op Monday 17 March 21:20

20503b2f3d4e26abd195ef351ae7049d_1395089

Ik geef het toe, het grootste probleem in mijn leven tot nu toe, is dat ik volledig contactgestoord ben. Dat wil zeggen dat ik niet, of in elk geval slecht, in staat ben op een goede manier contact te leggen en te onderhouden. En dan is het aangaan is nog niet eens het probleem, de kink zit hem bij mij vooral in het onderhouden van eenmaal gelegde contacten.

Ik ben ook ontzettend verlegen. Iets waar anderen altijd om beginnen te lachen als ik ze dat vertel, omdat ik helemaal niet zo overkom. Nee, in plaats daarvan lijk ik een echte stoere chick die alles durft en precies zegt wat ze denkt. Dat dat een act is, ja dat weet ik wel, maar heel veel mensen om mijn heen dus niet (nu wel).

In de tijd dat contacten nog niet echt diepgaande contacten hoefden te worden was ik er best goed in. Dan heb ik het over de leeftijd van een jaar of 14 tot 18. Daarvoor was het helemaal niks en toen ging het dus wat beter. Ik kon vrij makkelijk mee met die golf. Maar daarna merkte ik steeds meer verschil. Mensen bleven maar feesten en slap ouwehoeren. Zonder doel.

Dat ging me zo vervelen. Een echt gesprek had ik eigenlijk nooit en dat ging steeds meer frustreren. Zodra het wat de diepte in ging haakten mensen af. Behalve 1 vriendin die nog nooit ergens voor weggelopen is, die heb ik nu dus ook nog steeds. Dat is de enige. Alhoewel ik moet zeggen dat ik die ook met gemak een half jaar niet spreek.

Er komen wel nieuwe vrienden bij hoor, maar toch heb ik ook altijd en eeuwig het gevoel van de hoop dat iemand alsjeblieft mijn vriendin wil zijn. Ben ik wel leuk als vriendin? Ik ben er dus nooit zeker van. Er zijn zoveel mensen interessanter en leuker dan ik. Ik ben maar een pluisje in het heelal.

Na mijn 18e heb ik echt een tijd gehad dat ik heel moeilijk contact maakte. De verschillen gingen me steeds meer opvallen en ik merkte ook steeds beter hoe mensen zich ook aan mij iriteerden en contacten lieten verwateren.

Ook begon ik na te denken hoe het kon dat ik zelf contacten altijd óf liet verwateren óf (on)bewust saboteerde. Maar daar kon ik geen antwoord op krijgen. In tegenstelling tot leeftijdsgenoten begon ik me ook steeds beter te voelen als ik alleen was. Mensen irriteerden me steeds meer en ik begreep ze steeds minder.

Ik had niet zo'n volle agenda. En ik vond dat best. Nog steeds trouwens. Maar ik ben wel blij dat ik tegenwoordig weer wat nieuwe contacten opdoe. Ik ga er nu heel anders mee om. Ik ben eigenlijk nooit meer echt onbevangen helemaal mezelf, omdat ik ondertussen geleerd heb dat, ook al is iemand nog zo aardig, ze dan gewoon afhaken.

Ik ben altijd bang dat mensen op een dag afknappen, zelfs van mijn man nog, die toch inmiddels al 10 jaar bij me is. Altijd is er de angst dat hij er genoeg van heeft of gewoon eens iets makkelijkers wil in zijn leven. Wat ik ook nog zou begrijpen!

Ik ben nogal ‘veel’ voor 1 persoon. Ik kan ook helemaal op hol slaan als het met iemand klikt. Dan is het net als verliefd zijn, dan wil ik de hele tijd maar bij die persoon zijn en denk ik er ook de hele tijd aan. En dan moet ik mezelf steeds bijsturen om iemand niet te bedelven onder mijn enthousiasme.

En de angst zit er inmiddels diep in dat iemand zich teveel geclaimd voelt, of gewoon niet die klik voelt, die ik wel voel, of dat het uiteindelijk toch wel misloopt, omdat ik weer iets doms doe (of de ander, want dat gebeurt ook). Normaal een vriendschap ingaan is gewoon door alle bagage niet meer mogelijk.

Het blijft een eeuwige strijd denk ik. In normale dagelijkse situaties ben ik behoorlijk sociaal. Het is mij ook met de paplepel ingegoten. Doe dit, doe dat. Altijd rekening houden met de ander. Maar zodra het contact intenser wordt en ik meer mezelf ben (dat gaat niet bewust trouwens die transformatie) blijven weinig mensen over.

Ik kan dat zelfs nu als 42-jarige nog niet goed sturen. Het is of te veel of te weinig. Ik vind nooit de gulden middenweg van hoe het hoort. En ik zit altijd vanaf het begin al in een ongelijke positie omdat ik zo hoop dat iemand me aardig vindt en blijft vinden.

Als je zo vaak misgekleund hebt is het heel moeilijk om nog helemaal jezelf te blijven. Ikzelf ben geneigd zeer snel naar de pijpen van een ander te dansen, omdat ik dan gewoon zo blij ben dat iemand me aardig vindt en ook niet uitga van kwade bedoelingen van de ander.

Inmiddels heb ik wel geleerd dat jezelf anders voordoen om een ander te plezieren geen enkele zin heeft, dat hou je toch niet vol. En dat het er ook niet om gaat of die ander mij aardig vindt, maar dat het basisprincipe moet zijn dat ik de ander aardig vind.

De keren dat ik werd buitengesloten lag dat gewoon meestal aan mezelf zie ik nu achteraf. Ik voelde me al een buitenstaander en ging me dus ook ongewild zo opstellen (zo van Ik hoor er toch niet bij...) en dan ben je dus gelijk ook een ‘aparte’ Want ik was óf te veel op mezelf óf veel te opdringerig en aanwezig.

En dan ga je je steeds in meer bochten wringen en wordt het alleen maar erger. Mensen houden niet van slijmerds. Als ik het niet zo belangrijk had gevonden om er bij te horen was ik volgens mij veel meer geaccepteerd geweest.

Ik besefte me ook pas heel laat dat veel vriendschappen bij mij zijn stukgelopen, omdat ik gewoon simpelweg niks van me liet horen, wanneer dat wel nodig was. Omdat ik niet wist hoe ik moest reageren. Dus dan liet ik de hele reactie maar achterwege.

Op de middelbare school had ik een hele goede vriendin en daar ging ik vrij intensief mee om. En toen kreeg ze Pfeiffer. En ik ging gewoon door met school. Ze is wel een paar maanden uit de running geweest. En ik dacht heel vaak aan haar, maar ik zocht haar niet 1 keer op (angst voor besmetting is enorm als je smetvrees hebt). Terwijl ze zelfs in het ziekenhuis had gelegen.

Op een gegeven moment speelde ook mee dat ik al zo lang niks had laten horen, dat ik vond dat ik gewoon niet meer iets kon laten horen. Ja, dat is zo raar. Dan denk ik dat ik te lang niks heb laten horen en durf ik niet meer en dan gaat dat een heel eigen leven leiden. Zo zijn er bij mij al heel wat vriendschappen doodgebloed.

Zij kwam na een tijd weer op school en ik schaamde me zo dat ik haar nooit had opgezocht dat ik niet wist wat ik moest zeggen en het contact afhield, wat niet moeilijk was, want zij was toch boos (dacht ik, maar wist ik niet zeker) omdat ik niks had laten horen.

Dus zo liep dat helemaal af. Ik besef me nu wat ik verkeerd deed, maar in die tijd stond ik daar helemaal niet bij stil. Ik was veel te druk met gewoon mijn eigen leven leven. Of beter gezegd, mezelf overleven.

Ik heb het nu nog. Ik zal niet snel iemand bellen om mijn steun te betuigen, ook al spreek ik iemand normaal vaker. Wel kan ik uren twijfelend bij de telefoon zitten, brieven schrijven die ik nooit verstuur en allerlei andere acties ondernemen, die ik uiteindelijk afblaas.

Ik word dan ook erg geïrriteerd van ernstig zieke mensen, omdat ik dan erg verward raak, ik kan helemaal geen steun of zorg bieden en weet gewoon absoluut niet hoe dat moet. Een kaartje, daar kan ik uren over denken wat ik daar op moet gaan zetten, dus stuur ik het nooit.

Wat schrijf je naar iemand die naar alle waarschijnlijkheid dood gaat? Ik ben zelf ooit ernstig ziek geweest en kreeg toen ook van die kaartjes, maar mij deed het dus niks. Ik wilde er helemaal niet mee bezig zijn, dus elk kaartje was een aanslag op mijn zelfbehoud.

Ja, daarin ben ik dus anders. Dat zijn dingen die niet interessant genoeg zijn mijn gedachten bezig te houden. En elke aandacht die je er op vestigt maakt het sterker en dat wil ik juist niet. Denken aan ziek zijn maakt je ziek.

Mijn hoofd heeft gaatjes als een vergiet, zo voel ik dat soms. De gedachte sijpelt gewoon weg, terwijl ik er nog mee bezig ben. Agenda, wekker, klok, het maakt niet uit, alles wat afwijkt van de routine vergeet ik gewoon.

Zo had ik eens een vrouw van de Tourette Stichting aan de deur voor een interview over mijn boek. De bel gaat, ik doe open, zie iemand met een bos bloemen staan, zeg Oh wat leuk, pak de bloemen en wil de deur al weer dichtgooien.

Ehhhhh, wij hadden een afspraak ?? Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh, helemaal vergeten. En dat roep ik dan ook precies zo uit met de hand voor mijn mond van schaamte dat ik zoiets kon vergeten. Want de hele week was ik er mee bezig geweest.

Als mensen er tegenwoordig iets van zeggen dat ik zo verstrooid ben naar hen toe, dan zeg ik dat ik zelfs in mijn agenda moet schrijven wanneer ik zelf jarig ben. Ik vergeet álles! Dus ze moeten het zich niet persoonlijk aantrekken als ik hun verjaardag vergeet. Al doen velen dat toch wel.

En het ergste is dat ik soms 3 weken lang denk aan dat kaartje wat ik moet sturen en dan op de dag zelf concludeer dat het toch nog gewoon thuis ligt. Dus je verjaardag zelf vergeet ik dan, ook al denk ik er al 3 weken aan. En dan vervolgens denk ik nog eens 3 weken na over hoe ik dat zo goed mogelijk moet oplossen.

Mensen hebben geen idee hoe ze mijn hersenen soms bezig houden. Ik weet zeker dat als ze dat wel zouden weten, ze zich veel minder verwaarloosd zouden voelen. Sterker nog, dan zouden ze nog gaan denken dat ik geobsedeerd ben door ze. Het is alleen dat ik vergeet ze te vertellen dat ik aan ze denk. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veel herkenbaar.
Leuk lekker en vlot lezend artikel!
Je bent best een interessante vrouw. Niet saai. Je hebt een hoop zogenaamde onvolkomenheden. Niet te veel aan sleutelen want die maken het boeiend. :-)
Staan echt wel herkenbare stukken in voor mij.
Zooooooo herkenbaar!!!!
Heel mooi en menselijk geschreven. Je bent echt niet de enige met jouw bijzonder opmerkingsvermogen. Houden zo!
Volstrekt voorspelbaar om te roepen en niet zo nietszeggend als je zou kunnen denken maar eigenlijk best wel herkenbaar. Niet alles maar wel veel.
Menselijk en herkenbaar... Behalve de smetvrees dan ;-)