Ik heb haar gezien

Door Stormerwout gepubliceerd op Wednesday 12 March 15:58

Ik heb haar gezien

Als je goed oplet kom je ze tegen. Zo nu en dan zie je in het voorbijgaan mensen in je leven die je niet zomaar opvallen. Tot het moment dat je ze vriendelijk groet en voor het eerst een gesprek aan gaat. Je kunt dan ineens meekijken in het leven van zo’n vriendelijk persoon. Dan blijkt dat zo iemand, zoals jij, ook een huis heeft met een kruis. Je deelt dan zorgen en ziet bij elkaar wat uitwegen. Je bouwt wat op, een band. Het is zelfs een relatie.

We noemen zo iemand dan een kennis of een buurtbewoner. Elke keer dat je zo’n persoon tegenkomt maak je dan een praatje of groet je vriendelijk in dezelfde sfeer als je ooit de eerste dialoog aan ging. Soms wat langer soms wat korter. Soms over luchtige zaken en soms om eens lekker frustratie te ontladen. Je leert elkaar kennen, maar laat elkaar niet echt toe in je privéleven. Dat is veilig en vooral prettig. Wanneer je uit het oog bent, ben je niet met die ander bezig. Soms wel, dan mag diegene het onderwerp van gesprek zijn in je eigen privé.

Zo leerde ik jaren geleden zo’n vrouw kennen. Zelfs haar man leerde ik kennen. Ze lieten samen de honden uit en we raakten aan de praat. Ook mijn lieve Nienke leerde hen kennen en deelde zo nu en dan wat levenservaring uit plezier of frustratie. Er ontstond een speciale band. Niet zo hecht, maar hecht genoeg om elke keer de aandacht te willen geven aan elkaar. We waren mensen die met elkaar in dezelfde wereld leven en van dezelfde samenleving deel uit maakten. Zij zagen gaten en uitwegen en wij zagen soms gaten en uitwegen.

Herkenbaar?

Zo hadden we het regelmatig over onze zorgen en kregen we wijze raad of een frisse wind. Genoeg om er weer tegenaan te gaan.

Zo kreeg hun zoon kanker, dat gelukkig na een behandeling weg bleef, althans voorlopig.

Zo werd bij haar een tumor ontdekt, die gelukkig na een behandeling weg bleef.

Zo maakten wij ons zorgen en deelden deze. Zorgen gingen soms weg of ze kwamen weer terug.

Onze honden kunnen leuk met elkaar opschieten, of ze dulden elkaar. Ze kwamen zelfs een beschuit met muisjes eten toen onze jongste spruit geboren werd een paar jaar geleden.

Buikpijn kreeg ik gisterenavond.

Ik liep het laatste rondje met die twee schijtjoekels van ons. Nadenkend over wat de dag me had gebracht en piekerend over de zorgen die me bezig houden op dit moment. Uitkijkend naar mooie dingen die in het verschiet zijn en dromend van dingen die ik nog zou willen doen in dit leven. Op dat moment hoorde ik een kuch achter me. Ik keek om en zag hem, die buurtbewoner/kennis/relatie van me. Hij liep met zijn hondjes en groette me vriendelijk.

Het viel me op dat hij slechts een sweater droeg. Het was redelijk fris. Voor mij fris genoeg om een das en een cap te dragen. Ik vroeg me meteen af waarom hij er zo frisjes bij liep. Een korte reactie gaf aan dat hij zich daar totaal niet druk om maakte. Het eerste wat in me op kwam was dat er misschien wat met zijn vrouw aan de hand was. Ik vroeg naar haar en toen bleef het even stil.

“Ze ligt op sterven.”

Een benard gevoel kroop door mijn brein. Zo over mijn armen als kippenvel, los in mijn schoenen.

“gadverdamme!”    

“Vrijdag moest ze naar het ziekenhuis voor controle. Gewoon een eenvoudige controle. Er was niets aan de hand. Toen ze weg ging zakte ze zomaar in elkaar. Hersenbloeding.”

“Wat vreselijk. En nu?”

“Ze ligt sindsdien in coma. Ik weet het niet.”

“Het zit jullie ook niet mee hè?”

“Niet echt nee. Ik ga naar bed. Ben doodop.”

“Ja ik begrijp het. Heel veel sterkte. Welterusten.”

“Trusten…”

Sjoerd de Jong

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is heel heftig.....
Dat is nog eens slecht nieuws. Vreselijk voor je kennissen.