Mijnen en dijnen (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 12 March 11:32

Zodra ik mijn ogen open sla, de vieze smaak in mijn mond probeer weg te slikken, staat het verraad, met zijn smerige giftige pijlen, rechtop in mijn lijf en als een zatte gehaktbal val ik uit bed. Het is al negen uur. Foeifoei. Dat komt hoogstzelden voor. Rond zeven uur ben ik meestal voor de wekker wakker. Weer of geen weer, met of zonder werk. Een half doorwaakte nacht doet er ook weinig toe, want ik kom makkelijk met vijf uur slaap uit.

Gatsiebah, twee verslapen uren inhalen. Koffie zetten, als de wiedeweerga douchen en ontbijten, ondertussen stelselmatig orde op zaken stellen, niet nog méér op de lange baan schuiven, want zolang je het niet zeker weet… Het is er gisteren ook al niet van gekomen om Dorien te bellen.

Nadat ik was aangekleed stortte ik in van mijn eigen spiegelbeeld: Geen lachje om de lege ogen, een grauw afgeleefd hoofd op een mager lijk dat op haar laatste poten loopt en na het ontbijt vond ik ineens dat ik mezelf na deze half doorwaakte nacht best een vrije dag mocht gunnen. Als ik me bedenk dat ik niets anders heb gedaan dan op de bank hangen, zelfs voor het eten geen moeite deed en twee loempies heb gehaald bij de chinees, vind ik mezelf wel erg lui en afgesleten. Langer uitstellen moet ik mezelf niet toestaan, vind ik streng want de situatie verandert er helemaal niet van, het blijft, hoe ik het wend of keer, een doorgedraaide kist vol vergane dromen en waardeloos gemaakte doorgerotte illusies.

Doriene kent mij al veertig jaar en in deze staat van ontzetting wil ik de volgende klap niet in mijn eentje te dragen. Zoals bij de dokter die je uit moet leggen hoe je deze levensbedreigende ziekte het best te lijf kunt gaan, moet ik deze gang naar het schavot niet alleen willen maken. Twee horen tenslotte meer dan één als het om een eventueel doodvonnis gaat. Ik zie er wel tegenop om haar hiervoor lastig te vallen, want de laatste tijd heb ik haar maar twee keer ontmoet en ik meende te merken dat ze nogal afstandelijk deed. In dit geval zal ze toch wel bereid zijn om met mee te gaan? Ze heeft een uitgebreid sociaal leven, veel kennissen en vrienden en van het inmiddels gedoneerde geld is een groot aandeel via haar reclame op de rekening van AbebA beland. Misschien wordt ze ook wel woest?

Ik ben een rare kale berg met staketsels van onuitroeibare hoop. Onder de douche is er nog dat kleine hulpeloze wensje dat ik me grandioos vergis. Belachelijk, maar zonder dat sprankje hoop kom ik niet verder in deze impasse en zeker niet los van deze puinhoop. Onder de hete straal bid ik soppend bloedhete schietgebedjes. "Lieve Heertje, Almachtige God, laat me alstublieft paranoide zijn, onnodig spoken zien. Kunt U niet speciaal voor mij, voor deze enen keer, een wondertje doen? Ik wil zo dolgraag dat het allemaal meevalt." 

Is dit nou wat men doorgaans de ontkenningsfase noemt? Nee, want ik accepteer hoe krang het is. Hoe wrang ik in de tang zit, van een onbegrijpelijk verhaal, een bejaarde kanibaal, toch? Ik mag natuurlijk best hopen dat het nog makkelijk te verhelpen is. Of niet? Het bijltje er bij neergooien vanwege één klootviool wil ik zeker niet. Mocht het kloppen wat ik denk, zal Dorieneke zich er op zijn minst hard voor maken om 'haar' geld terug te eisen.

Zodra ik haar bel en ze hoort dat ik volledig van de kaart ben, kan ik direct langs komen. Wat me zo uit mijn baan heeft gestoten verzwijg ik echter nog, opdat ik het daar ter plekke uit de eerste hand kan vertellen. In aanwezigheid van haar man, die op knappe vrouwtjes zonder vouwtjes valt, maar kernachtig snel denkt, minder emotioneel reageert als ik. Dat ik er, ondanks de veeg oog make-up en de kunstmatige blosjes, toch wel erg onooglijk bij loop, kan ik echter niet verdoezelen. Er is niets om mooier te maken met hulpmiddeltjes en ik zie eruit als de versleten grauwe vaatdoek, waarmee ik als kind al klappen kreeg.

Daar aangekomen schrikken ze alle drie van mij. Ook de '500 Euro-vriend', die zoveel geld van zijn voormalige werkgever heeft weten los te peuteren, zit bij hen aan de koffie en hij vraagt of hij niet beter weg kan gaan. Ik schudt van niet, want dit gaat hem immers óók aan. Hij windt er geen doekjes om dat ik in een deplorabele staat verkeer. Niemand kan beweren dat het me in de koude kleren is gaan zitten. Hij leeft erg mee, zegt dat ik me nu niet druk moet maken om die donatie en zonder dat ik iets hoef te vragen zijn de wijze mannen het er over eens Doriene moet met me mee om te horen wat ik in deze staat van ontbinding misschien niet in me op kan nemen.

Zij rijdt en Dorientje houdt zich kranig naast de onordelijke puinhoop die er van me geworden is. Iemand in de shit? Wend je tot Dorien. Twe vliegen in één klap: Zij leeft ze helemaal van op want moederlijk zorgen is haar sterkste kant en ik hoef even niets anders te doen dan dom naast haar zitten. Ik weet ook niets zinnigs meer te zeggen, houd me heel koest, alsof ik ieder moment in stukken op te vegen ben, doe niet eens de moeite meer  om de indruk te wekken dat er licht is aan het eind van de tunnel, maar van binnen...hoop ik er toch op. 

c29706870ac442379e7bb31052862467_1394622

Vrij snel zijn we aan de beurt. Dezelfde mijnheer, die mij destijds alle info gaf, veel heeft uitgelegd en me de kneepjes van het vak uit de doeken deed, geeft ons een hand en nodigt ons uit in zijn hoek te komen zitten. Mijn project vond hij zeer origineel en  hij herkent me direct, vraagt naar het verloop van mijn project. "Frieten In Ethiopië was het toch?" Het doet me goed.

Zodra hij hoort wat ik vermoed schrikt hij, trekt bleekneuzig weg alsof het zijn toko is die in gevaarlijk vaarwater is terecht gekomen. Al snel loopt hij met de statuten weg. Naar een deskundige, " die in deze materie nog meer thuis is dan ik," zegt hij. Het duurt een oneindig lijkend kwartier waarin ik niet meer weet wat ik wel. Weg, blijven, janken,zwijgen? Tot hij met streng kijkende versterking terugkomt De beide heren loodsen ons naar een afgesloten privé-kantoor waar ze ons iets te drinken aanbieden. Schiet nou maar op, met al dat sociale gedoe. Ik kom hier voor antwoorden.  Al dat voorkomende sociale ergert me, want ik ben klaar voor de waarheid. Het zal allemaal wel meevallen en ik zal meteen breedlachend toegeven dat ik heb me belachelijk heb aangesteld, excuses maken dat we hun kostbare tijd hebben verspild. Ondertussen weet ik wel beter.

“Mevrouw Weltevree, fijn dat u hiermee,” hij wappert met de stapel ezelsoren en dubbel gevouwen hoeken,”  langs bent gekomen. Heel verstandig ook dat u een vriendin hebt meegenomen.” Er zweven zwarte vlekken voor mijn ogen en ik blijf schaapachtig naar hem glimlachen met het gevoel een figurant te zijn in een dolkomsiche act. Als ik Dorien kijk, schiet ik bijna in de lach om mijn eigen hoofdrol hier, met het gevoel zo flauw te vallen, maar ze stoot me aan. Ik hoor die man aan te kijken omdat hij tegen me praat? Oh ja…

“Want wij schrikken hier toch wel heel erg van…”
“Oh ja?”  vraag ik nonchalant en ik krijg een stevige por in mijn zij van het ding naast me. 

“Wij hebben dit hier helemaal nagekeken en kunnen u helaas maar één dingen meedelen: Weest u blij dat u hier niets mee te maken hebt. Dat u, al vindt u het uiteraard vreselijk, niet bij deze, eh, zogenaamde stichting hoort.  Daar mag u echt wel uw handjes voor dichtknijpen."  Bijna spring ik verontwaardigd uit de stoel. Wat zoek ik hier? Wat bedoelt mijnheer?  Wat moet ik met zijn zogenaamd lollige gedoe, terwijl mijn hele wereld, inclusief alle goede bedoelingen en wilde plannen aan de wilgen hangt?  Dorien kijkt me strak aan zoals mijn moeder dat kon doen als ik niet deed wat zij wilde en ik beheers me op de automatische piloot. Maar goed ook. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mmm ... klinkt niet zo goed hoor ..
Nee, als je gelijk krijgt kun je soms wel blij zijn, maar deze keer= Liever niet
Slecht en goed nieuws lijkt mij. Zal een dubbel gevoel hebben gegeven!
Inderdaad. Je gaat op zo'n moment gratis in de achtbaan, zeker weten
Dan komt nu de wending......Ik zie helemaal voor me hoe je je voelde....
Klinkt onheilspellend.
goed verhaal ..loop de spelling even na
foute boel!
Misschien achteraf een geluk bij een ongeluk dat je er inderdaad officieel niets mee te maken hebt. Hopelijk heeft de UWV je kunnen helpen de schade te beperken