De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 171, ijsprofielen

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 12 March 08:49

80d51d7ee21d6474958bd646a5be4d56_1394612

De mijnen volgden de boortorens op en die werden weer verdrongen door kampementen die verplaatst moesten worden. 'De dooi is in de lucht', had Bill gezegd en we reden weer eens een meer op nadat we het ijs gemeten hadden.  We waren in de vijfde week terecht gekomen, schatte ik in bij benadering, want we hadden vijf maal getankt en onze tanks waren ongeveer na een week leeg, voor de rest waren we tijdloos geworden.  'Waarom denk je dat,' had ik gevraagd?. 'De kleur van het ijs is veranderd,' zei Bill nadenkend, 'daar kun je het aan zien'. 'Ik zie anders het verschil niet,' mompelde ik.  De  combinatie zocht zijn weg over het ijs. 'Kijk goed in het licht dat over het ijs strijkt,' antwoordde mijn baas en dat deed ik tot ik niet meer wist of er wel of niet iets veranderd was. 'Ik weet niet zeker of het anders is,' zei ik nadenkend. 'Het zou kunnen,' weifelde ik, 'op het laatst denk je iets te zien dat je wellicht inbeeldt .'  

We reden weer door en toen zei Bill, 'die berg in de verte, die ken je wel, toch? Ik zag de drie toppen die bijelkaar naar elkaar toeleunden, the three sisters, die kende ik ondertussen wel, dan kwam je in de buurt van de vrolijke moose. Mijn baas kuchte eens, ' dan moet je beseffen dat we ongeveer de zelfde tijd als verleden week aan komen kachelen'. Ik snapte niet waar Bill heen wilde. 'Kijk eens goed naar de zon, wat zie je dan?'  Zijn stem klonk indringend. Ik zweeg want ik zag niet iets dat afweek van andere keren. 'De hoek van de zon is veranderd ,' lachte Bill, 'zie je dat dan niet?' Ik keek en zag de toppen nu door andere ogen, zij waren slechts een vast punt en de zon stond inderdaad in een andere hoek ten op zichte van dat punt. 

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394612

'Nog even en we moeten extra gaan opletten,' gromde mijn baas tussen zijn tanden, 'de wegen zullen gladder gaan worden, nog gladder  en ijs zal een laagje water over de oppervlakte krijgen, smelt water, dat zal de profielen vullen van de banden en opvriezen, dan wil je niet weten hoe een vrachtwagen met je aan de haal kan gaan'.  Dit was nieuw voor mij maar ik knikte, 'daar heb ik wel een beeld bij', zei ik.  'Dat betwijfel ik', lachte mijn baas schamper, je weet het pas als je de combi voelt schuiven, op het meer is ruimte genoeg voor een flinke uitglijder maar op de besneeuwde wegen, die ijzig worden door de dooi, is dat toch een ander verhaal. 

De zwarte rook pluim van Baardman´s uitspanning doemde op als een reusachtig uitroepteken en even later stonden we voor de vrolijke moose, ik plugde het stekkertje in het stroompaaltje en wij glibberden over het aangestampte ijsweggetje richting ingang. Het was inderdaad gladder aan het worden, de structuur van de sneeuw was anders. 'Sommige dingen veranderen nooit', lachte Bill terwijl hij de deur opende , maar daar vergiste hij zich in.  

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,172, de dood in de pot

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Klinkt onheilspellend.
Een cliffhanger, Bill die zich vergist. Wat is er veranderd?
In he " Moose" verandert toch nooit wat?
In he " Moose" verandert toch nooit wat?
en ik maar denken dat het niet nog gevaarlijker kon worden.....