Geen bereik

Door Tilla gepubliceerd op Tuesday 11 March 13:58

Vanwege onderhoudswerkzaamheden door de KPN ben ik vandaag verstoken van elektronische communicatie. Dat betekent geen televisiejournaals bij het ontbijt. Geen eerder opgenomen programma’s kijken bij een kopje koffie. Geen emails checken. Geen facebookberichten lezen. Geen internet. Geen mobiel. Wat nu te doen? Ik heb opeens tijd over.

444a82322f759aa089893ae9af7b5e26_1394545

Mijn radio werkt met behulp van een antenne, dus kan ik in ieder geval naar het radio 1 journaal luisteren en ben ik niet helemaal afgesloten van de wereld. Behalve het nieuws zijn er ook diepteinterviews en achtergrondreportages. Ik luisterde naar de kleindochter van Chroetsjov, die zei dat Poetin niet zou terugdeinzen voor geweld, net als haar opa destijds. De agressie zit de Russen in het bloed, vertelde ze. Bovendien zei de verslaggever dat Poetin lijdt aan het Napoleonsyndroom, een minderwaardigheidscomplex waar veel kleine mannen last van hebben. Zo hoor je nog eens wat.

Nu ik niets anders kan doen, is het eigenlijk wel lekker om te zitten schrijven met die babbelende stemmen op de achtergrond.

Het is een vreemd gevoel, een beetje jaren vijftig, toen we nog geen televisie hadden en naar de radio luisterden. Niet zoals nu, als achtergrondgeluid, maar vanwege de inhoud (Kleutertje luister, Mignon, het hoorspel, de Top Tien van Herman Stok).

Het was ook de tijd van het boeken lezen. Niet vluchtig, maar intensief, als bezigheid. Als kind zat ik urenlang in de grote pluchen fauteuil, benen opgetrokken en verdiept in mijn verhaal tot het etenstijd was. Soms genoot ik zo van een boek dat ik eerder stopte met lezen, zodat ik nog leesplezier overhield voor later.

Het kampeergevoel van de jaren zestig. Voor nieuws moest je naar de kantine van de camping, waar achter de bar naar de radio geluisterd werd. We kochten ook geen krant om zoveel mogelijk op avontuur te zijn.

Terwijl ik een stukje van vierhonderd woorden heb geschreven, betrap ik me erop dat ik af en toe naar mijn router zit te gluren om te zien of de verbinding alweer tot stand gebracht is. Het zou de hele dag duren, schreef de KPN.  

Ik word onrustig, bemerk een zekere spanning. Nu zou ik even mijn email willen checken en kijken of er nog nieuws is op facebook.

Op de radio wordt gesproken over voor- en nadelen van oormerken bij koeien. Er blijken nog vijf andere mogelijkheden voor registratie van vee zijn, zonder dat je de dieren pijn moet doen, zoals bij het inslaan van de gele flappen. Wist ik niet.

Negen uur, ik ga koffie zetten. Ik voel me goed, ik heb een verhaal geschreven zonder me te laten afleiden door de permanente vraag van mijn communicatiemiddelen. Ik weet dat het tijdelijk is, maar bevalt het me wel. Het lijkt wel of ik een vrije dag heb. Mijn eigen schrijfvakantiedag. Dit moet ik vasthouden. Ik wist het al, dat internet zo’n impact op je leven heeft. Nicolas Carr schreef daar over in zijn boek ‘Het ondiepe’ en toen ik nog lesgaf, vertelde ik mijn leerlingen hierover.

Ik ga hem opnieuw lezen.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, eigenlijk moet je gewoon met de pen schrijven, of op een oude schrijfmachine.
Heerlijk, hè, zo'n schrijfvakantiedag.
Ja, het is een deel van onszelf geworden.
De laatste keer dat ik een boek bewaarde voor later was trouwes met De ontdekking van de hemel, ook alweer heel lang geleden...
Erg hè, soms lijken we bijna niet zonder te kunnen... Meestal houd ik de zondag als verbindingloze dag. Ik zie genoeg mensen 'in real life', maar het is heerlijk om niet constant te kijken of er nog iets nieuws is op Facebook, of je geen mails gemist hebt en zelfs of er nog reacties zijn op Plazilla. En het gekke is dat je zo'n dag een stuk bewuster beleeft.
Dat van een stukje van het boek bewaren, omdat het zo verschrikkelijk mooi is, herken ik nog. :)