De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 170, tijd reizen

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 11 March 08:32

 

 

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394525

Het hield mij nog dagen bezig, dat zwarte lintjes bord. We hadden al weer veel gereden en de dagen vergleden  op een manier die routinematig aan het worden was. Je nam beurten aan het wiel van de Combi en je reed over een piste en na verloop van tijd begonnen je gedachten te dwarrelen. De witte vlakte, schakelde je concentratie vermogen uit en je reed in droom tijd.  Gisteren was zoals vandaag en zoals verleden week geweest was.  Het enige dat je even uit die droomtijd haalde was het tanken bij de vrolijke Moose en dat gebeurde ongeveer eens in de week. Baardmans tapte dan een paar moppen en vertelde dan wat nieuwtjes. Je witte wereld werd even onderbroken door berichten uit een andere wereld. je keek de krant in van Yellow Knife, die Baardmans samen met voorraden kreeg en alhoewel die meestal een paar dagen oud was, las je het met een gretigheid die je later in de'échte' wereld nooit meer zou ten toon stellen.  

Ik las op één van die 'stops' een artikel over het Midden oosten, waar ik zelf gewoond had, slechts een paar jaar geleden. Een man met een handdoek om zijn hoofd trok mijn aandacht, Yassar Arafat en ik las het artikel met aandacht. De man was een terrorist die nu hoofd van de PLO was geworden. 'Laat eens zien,' had Bill gezegd en na een paar regels gelezen te hebben, had hij de krant terug gegeven.  'Dat is niets,' had hij gezegd,'  leg die rommel toch neer . Je wikkelt een handdoek om je hoofd en je gaat een land bevrijden door vliegtuigen te kapen.' Vul je hoofd toch niet met onzin, dit is de échte wereld, hier bij Baardmans, met een goede Moose steak. Die man is geen lang leven beschoren.' Het zou één van de weinige keren zijn dat Bill een totaal verkeerde inschatting maakte, net zo als zovelen in de wereld. 

Yassar zou te vuur en te zwaard de halve wereld terroriseren, om vervolgens, in een ander wereld in ander tijd spanne, de Nobel vredes prijs te mogen ontvangen en dat terwijl er duizenden doden of gewonden aan zijn vingers kleefden.  Maar als rijzende 'vrijheids strijder' voor een vrij Palestina werd hij in door Bill en zijn gelijken niet serieus genomen. De voorvallen lagen nog in het verschiet, ze lagen te wachten op uitvoering in de tijd die langzaam maar zeker voortschreed.  Ik zag zijn foto en een huivering ging door mij heen, dit was geen domme terrorist, die uit fanatisme doodde. Dit was een man die gestudeerd had in Cairo en een ingenieurs graad op zak had. Een man zonder empathie die jaren later zich zou bezig houden met een aanslag bij de Olympische spelen in Munchen en Joodse athleten dood liet schieten. Waarna de spelen gewoon weer door gingen.

80d51d7ee21d6474958bd646a5be4d56_1394525

Een man die vliegtuigen kaapte en een cruise schip overmeesterde en een invalide passagier in een rolstoel over boord liet gooien omdat die Amerikaans was.  Uit zijn naam zou gedood worden, gemoord worden en terreur gezaaid. Hij zou een Nobel prijs krijgen voor de vrede  omdat organisaties die de échte mentalteit van het Midden Oosten niet doorgronden, de zelfde hoofdrol spelers in dat gecompliceerde schaakspel trachtten te lijmen en te manipuleren. Er ging een huivering door mij heen. Bill keek mij onderzoekend aan,'wat weet je van zulke mensen,' had hij gezegd, 'het zijn niets anders dan een stelletje kneuterige geiten hoeders die hun vrouwen knechten'. Ik begreep dat de Westerse wereld gebukt ging onder onbegrip en dat zoals Bill, velen zouden denken. Dat veroorzaakte de kloof tussen de twee stammen. Diegenen die zich Christelijk noemden en diegenen die zich Moslim noemden.  'Weet je Bill,' had ik gezegd, onderschat ze niet,' ze zijn levensgevaarlijk, ze zijn echt anders' en ik dacht aan hoe ik haast gestenigd was door die 'geitenhoeders'.

'..en hoe zou jij dat weten,' had Bill gevraagd en ik antwoordde gewoon voor me uit,' ik heb er gewoond. Vier lange jaren, die vreselijk waren. Waar je de haat jegens ons van de muren af voelde ketsen, een haat die je achtervolgde door de straten, zonder reden, een diep gewortelde haat.' 'Nou dat is dan mooi,' zei Bill en hij boerde eens in zijn hand'. Die handdoekmannen zijn gewoon een stel slemielen en nu nog maar eens een bak koffie en we gaan weer door.' Zo eindigde één van de weinige gesprekken die we hadden gevoerd over een ander wereld en reden we de 4 de week in en ik telde af, per vrolijke Moose stop . Er hing een wolk over het werk, er was iets dat bedreigend over ons allen hing die in het  verloren land werkten. Ik kon het niet benoemen maar ik voelde de aanwezigheid, duwen, haast duwen tegen de vrachtwagen en ik vroeg me af of dit het begin was van hoe mensen langzaam maar zeker waanzinnig werden. 

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,171, ijsprofielen

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een beperkt wereldbeeld lijkt Bill te hebben gehad.
hij was meester in zijn eigen beperkte wereld
Werelden van verschil.
Scherpe contrasten in tijd, dagelijkse sleur en wereldbeeld.
Sloot Bill misschien de 'echte' wereld buiten om in de witte wereld te kunnen overleven?
ik vermoed van wel.. daar had hij totale controle