Stilte na de storm

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 10 March 19:02

In zekere zin opgelucht, laat ik me bevrijd de lieve zachte aai der natuur wel gevallen, die zich meestal troostend om me heen drapeert, door alle onrust heen zacht en helend zonder oordeel blijft.
Langzaam met de rugzak om door de malse regen kuierend, sta ik op de hoek van de natte straat stil en richt mijn gezicht ten hemel opdat de kleine druppels mijn toch warme wangen, koel kunnen sussen kussen. Gestaag en regelmatig strelen tedere wolkentranen de verhitte huid.
Vandaag alweer geen sterren, mompel ik en voel nog niets, geen woede of verdriet.
Stilte in het centrum van de storm, denk ik onderkoeld, schoongespoeld.
Fris als een ouderwetse kleine kleurige Cox Oranje, het blozende appeltje dat ik als kind het lekkerst vond. Alles werkt nog naar behoren want het water loopt me alleen van het idee al in de mond. Je ziet ze bijna niet meer, besef ik ineens en maak een paar huppelpasjes. Even later betrap ik me er op vlak bij EmjE’s flat te lopen fluiten. Eindelijk, over uit en sluiten. Niet meer om lange tenen heen balanceren. Geen Ja zuster, Nee broeder, acteren. Mijn verlangens, hoop en wensen zijn al weken in de rouw en ondanks of dankzij, geduldige zelfbeheersing, is alsnog geopenbaard wat bezwangerd van onduidelijke zogenaamdheden door de lucht trok. Loodzwaar als onweer dat telkens, net voor de bui losbrak, over waaide. Wat bleef waren al die onheilspellende gedachten rond die ene vraag: Hoe hebben zij, zonder mijn machtiging een stichting op kunnen richten?
 

Mooie krantenkop. Gewezen leraar, kundig bestuurder, geeft zich bloot als seniele idioot.

Ook als ik in de flat ben kan ik niet janken. Mijn tranen zijn voorlopig nog de weg kwijt en ik ga de koffie zetten die ik nu bij de heilige graal ben misgelopen. Vóórdat ik me ga bezatten zal ik me bezig houden met de duistere motieven die hier achter hebben gezeten. Het is eigenlijk allemaal te bezopen om los te lopen of om je magistraal over te bescheuren. Persona Non Grata. Spoor je nog, als dat het enige Latijns is dat je kent en je je dan toch zover moet laten gaan? Zou hij zelf wel in de gaten hebben dat zijn eigen minne streken hem/hen verraden hebben? Dat hij daardoor heel het hevig begeerde belangrijke cachet, passend bij de functie, heeft verspeeld? En passant heeft hij tevens al het krediet opgesoupeerd, dat hij als voorzitter bij die alleengaande vereniging had opgebouwd. Doet een man als hij zulke smerige dingen puur om eigen falen niet te hoeven erkennen? Belangrijker: Op welke gronden denkt hij in zijn recht te staan?

2dfd9e6cbb325669f75cb7f0f965671e_1394476

Wat doen de anderen daar nu nog na deze vreselijk zinloze vertoning?  

Straks zal ik het van EmjE wel horen, neem ik aan.
Hoe gek moet je zijn om een stichting op te richten voor iemand met een droom om diezelfde mens met haar onbaatzuchtigheid zo te haten, dat je haar brieven verknipt en dan de laan uit stuurt? 
“A-beb-A: Jaha, dat staat hoog in Google," zei hij nog, want het begint met een A!
Haha. Toch leuk bedacht! Van Arnhem over veel bebbeb naar Abbeba, haha. Ik had er iets anders voor bedacht. Obelisk Ethiopia, of zo. Van A naar B. over de Noordpool rechtstreeks Harrie's petoet in met "Hoera we zijn een stichting!"  
Dit dilettantische vlooiencircus past precies in het gat dat zijn mailtje, inmiddels meer dan drie maanden geleden, in mijn goedgelovigheid sloeg. Het kwam ruim binnen voordat EmjE en Pee in Addis waren.  Elf uur, ze is laat, ben benieuwd wat ze te vertellen heeft. Goed dat ze is gebleven, anders weet ik straks helemaal niets meer van wat zich na mijn vertrek heeft afgespeeld. 
De tijd tikt weg en ik word met de minuut zenuwachtiger.
Als ze straks thuis is zal ik haar meteen naar de statuten vragen, want het kan niet anders of daarin staat de rest van de geheimen, die ik zoek. De nog onzichtbare delen van de waarheid zijn een knaagtocht door mijn brein begonnen en ik zit bij één luizige spaarlamp diep weggedoken in mijn hoekje van de bank. Benen opgetrokken, fles sherry ongeopend onder de salontafel en er bovenop twee lege glazen… Ik moet mijn hoofd erbij houden, uit alle macht emoties achter muren duwen, want… als… als…  Controle over angst en beven, niet van woede uiteen spatten of door verdriet in snotterig zelfmedelijden vervallen! EmjE heeft hier ook niet om gevraagd. 


De vergadering duurt meestal tot half, hooguit elf uur. Het is nu al kwart over en de klok tikt stoïcijns, zonder enig schuldbesef, dwars door het laatste uur van deze bijzonder straffe dag.
Kwart voor twaalf krast eindelijk de sleutel in het slot en ploft EmjE’s tas onder de kapstok. Rustig met de haar kenmerkende beheersing ontdoet ze zich in de hal ruisend van haar regenjas, hoor ik. Al is het een doordeweekse dag, ik schenk ook haar glaasje vol, volg als een hongerige welp alle bewegingen van het moederdier dat met de vette buit in het hol neerstrijkt. Aan de uitdrukking op haar gelaat valt niet af te lezen hoe fataal het vonnis wordt, dat ik over enkele minuten horen zal, maar ze lijkt onaangedaan. Om me heen lopend alsof de wereld niet op instorten staat ploft ze, zichtbaar vermoeid, zuchtend op haar plek en zet zonder aarzelen het sherryglas aan de lippen. Een ferme teug spoelt naar binnen en met gesloten ogen achterover geleund laat ze zich door de milde smaak verwennen.
“Zo…dat is het dan wel hè?” zegt ze zacht en toonloos. Ik knik, knap bijna uit mijn vel van nieuwsgierigheid, maar blijf kurkdroog reageren.
“Ja, dat denk ik ook, al weet ik nog niet precies wat DAT dan eigenlijk is.”
Het blijft lang stil, ze ontsteekt in de hoek naast de bank de Ikea schemerlamp en we kijken elkaar aan.
“Sorry Door, mijn eerste neiging was om óók op te stappen. Zijn ze nou helemaal van lotje getikt? Wat is dit voor een achterlijke vertoning? De idiote brute manier. Wie denkt hij te zijn om zo met jou om te gaan? Dit is te belachelijk voor woorden. Wat is het nut om daar met zijn allen nu nog te zitten? We waren voor jou bezig en wat bezielt die mafketel? Jou weg sturen, pffft.”
“Meid, ik ben juist blij dat je bleef, anders zaten we nu te koekeloeren zonder te weten wat er aan de hand is.”
“Je bent echt niet kwaad dat ik niet met je mee ben gegaan?” Ik schud heftig nee... gespannen over wat er komt

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
potverdorie ... je stopt met schrijven ...
Ik wil OOK weten wat er nog gezegd werd!!
Gewoon het volgende lezen
Je reageert zoals de gouden medaillewinnaars die het nog niet kunnen bevatten!
Ja, ik denk dat het wel even duurt voordat je 'zo'n lot uit de loterij' echt vanbinnen gaat voelen. Als een soort van menselijk doseerapparaat....opdat je niet teveel ineens op je bordje krijgt?
Het zal niet veel goeds zijn wat je nu nog te horen krijgt.
Ik ben heel benieuwd wat er na je vertrek is besproken.
Gelukkig is zoals altijd EmjE er
Kan me goed voorstellen dat je even bij moest komen....heftig!