Stampend door de porseleinkast

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 08 March 16:59

Het pakje, per expres gestuurd uit Ethiopië, bevat een CD die ik helaas niet openen kan. Diezelfde dag komt de begeleidende mail van Alemu waaruit blijkt waar het over gaat, wat me nog benieuwder maakt. Ik bedank hem meteen en vraag tevens met welk programma het bestand is opgemaakt opdat ik het hier op de kop kan tikken. Daarover krijg ik de volgende dagen echter geen uitsluitsel. Het Ethiopische internet ligt er kennelijk al weer uit, maar wel rommelt de vergaderagenda in EmjE’s mailbox binnen.
Hoeralala! Punt 1, 2 en 3 respectievelijk, huishoudelijk reglement, voortgang PR en Vincentrum. Alles met een summier uitlegje, behalve punt 4- Veldwerker Dat blijft strikt staatsgeheim. Ik hoef me er niet op voor te bereiden… Gezien de ervaring voorspelt het weinig goeds. Het zullen zeker niet mijn aandachtpunten zijn en ik erger me er niet eens meer aan

Zelfs EmjE weet niet, hoe goed ik de afgelopen tijd heb gebruikt. Naast geestelijk afscheid nemen van de stichting die niets te maken heeft met wat voor mijn vertrek is afgesproken, staat tevens op een rijtje waar ik beslist antwoord op eis. Ik ga het op de spits drijven en kan niet worden weggestuurd voordat al het reclamewerk klaar is. Zij hebben enkel de printjes , maar zonder het bijbehorende computerprogramma hebben ze daar weinig aan.
Niemand krijgt mij Harries huis uit voordat ik voldoende weet. Het wordt erop of eronder en ik zet mijn vastberaden pet op. Pee vond in Canada al dat de baseballpetten die ik droeg nergens op sloegen. Wat dat betreft heb ik het nog lang met haar uitgehouden. Ik glimlach, me afvragend waar ik in deze ellende opeens die relativerende humor vandaan haal.
Er is één kans op een waardige afgang: Netjes blijven zolang het kan. Anders de boel flink aan het scheiten maken, me aan mijn eigen plan houden en hopen dat het de andere bestuursleden verveelt dat ik er voor Piet Snot bij zit. Doen ze niets? Jammer dan. Het is niet de eerste keer dat de bodem onder mijn voeten verdwijnt, daar ben ik telkens bovenop gekomen, dus… 
Mocht iemand toch nog iets over mijn frietkeukentje willen horen, puilt mijn map met alle documenten daarover flink uit. Dat EmjE op mijn gezicht afleest hoe ik onder een andere soort hoogspanning sta is niet te voorkomen.
“Zo meid, dan zullen we eens kijken wat Harrie vanavond voor ons in petto heeft, ”zeg ik nonchalant voordat we vertrekken. Ze onderzoekt me even, knikt dan tevreden om mijn opgewekte snoet. Met mij zit het, na deze achterlijke gespannen weken, wonderbaarlijk goed. Voor haar normale werk heeft ze bijna al haar energie nodig, ik hoop dat ze aan deze puinhoop niet al te veel ervan hoeft te gaan verspillen.

De bewijzen van goede wil zitten in mijn rugzak: Het pakje uit Ethiopië plus de mails die Alemu en ik er over heen en weer hebben gestuurd. Voor het geval men denkt dat ik het uit mijn duim zuig, lever ik het bewijs in de originele enveloppe af. Men kan de disk op Harrie 's computer controleren. Meer heb ik niet nodig vanavond. Ik kan met gierende trots melden dat CHAD-ET onder hoogspanning hun deel van de deal met Stichting AbebA heeft afgehandeld. Aan de andere kant van de aardbol doet iedereen bij CHAD-ET vreselijk zijn best om aan de wensen van 'mijn club' te voldoen. Het kost hen kapitalen omdat ik de CD niet openen kon- het programma werkt op onze computer- hebben ze een grote afdruk opgestuurd van het 'trainingscentrum'  Alweer per expres. Opdat ze niet zouden verzaken na het dringende verzoek van AbebA.  Atu Anannia  heeft een prima architect aan het werk gezet en het resultaat is overweldigend. Ik heb maar niet gevraagd hoeveel geld hen deze actie inmiddels heeft gekost.

In zekeren zin geniet ik van de opgetogen spanning en met rechte rug, opgewekt tintelend gezicht, stap ik zelfverzekerd het hol van de zelfingenomen AbebA 'directeur' binnen. Dat het onvoorspelbaar is of ik later moordneigingen kan bedwingen is, in de opmaat tot de finale, nog niet van levensgroot belang.
Harrie ziet EmjE al een tijdje wel zitten, wat hij regelmatig kinderachtig klef laat merken. Zij zal de volgende in het rijtje zijn die hij winnen wil. Dat dit niet wederzijds is dringt niet eens door de plank, die ik bijna letterlijk voor zijn kop gespijkerd zie, wat kenmerkend is voor zulke kerels.


Patseklats.

“Welkom bij onze derde vergadering. Laten we deze keer géén tijd verliezen en meteen beginnen.”
72779da39866a8f3b95be76730202421_1394296Zelfingenomen, onwetend dat dit waarschijnlijk mijn laatste vergadering wordt, voelt hij zich veilig.

Kijk eens aan, nijn beste Harrie, jouw hoerenhondjes zitten weer keurig op. We geven lieve pootjes, denk ik voor de zoveelste keer als onze waarde heer met zijn hamer de zoveelste dut in de armleuning slaat.
Patseklats.
“Huishoudelijk reglement. Alles loopt gesmeerd. Geen klachten.” Kijk aan. Onze leider is tevreden? Daar zal ik dan eens even een lieflijk stokje voor steken.
“Ik zou het niet weten Harrie. Ik geloof je op je woord,uiteraard. Daar niet van. Ik zal wel moeten he? Ik heb namelijk tot op heden nog geen huishoudelijk reglement gezien.” pruim ik droog voor mijn beurt. Mijn eerste klap is een daalder waard, want hij kijkt vernietigend naar mij.
Patseklats.
“Ik heb echter wel het idee dat de PR wat in lijkt te dutten?” gaat hij stoïcijns door met zijn uitstekend voorbereidde betoog. Oef, Henry aanpakken lijkt me niet zo handig Harremans.
“ Toch geen griepje, Henry?” vraagt hij bezorgd aangezien Henry inderdaad verkouden is. Hij snottert stevig in zijn zakdoek op de stoel naast me.

“Ja, Harrie, dat klopt. Ik ben namelijk even gestopt met vooruit werken, weet het onder-de-hand niet meer zo goed. Wat zitten we hier eigenlijk te doen?” vraagt mijn maatje, die tot nu toe naar mij niets van boosheid of verwijt heeft laten zien, Het werkt wel. Harrie schrikt zich de oren in de knoop.
“Zoals je weet heb ik nooit iets met dat eeuwige vergaderen gehad, maar als ik hier voor de kat zijn ku eh, viool zit, is dit de laatste keer dat jij me hier hebt gezien. Niets ten nadele van Door, het is een prima project, waar ik me graag helemaal voor inzet, maar mijn tijd verspillen? Nee!” Oef, ik ben dus toch niet de enige. 
Hakkelmans steekt pruilend zijn onderlip naar voren,  denkt diep na en zwijgt.

“Kijk Harrie, ik weet niets van besturen. Daar heb ik geen kaas van gegeten en daar heb ook géén zin in. Zoals iedereen hier weet heb ik daar geen geheim van gemaakt. Voor oeverloos lullen zijn jullie ingehuurd. Ik ben meer van het type van stevig aanpakken. Praatjes vullen geen gaatjes, weet je wel?" Zo te zien weet Harrie daar  niets.van af.
"Er zit daarginds een stel meiden op Dora te wachten en wij verdoen hier haar en onze tijd aan lange verhalen. Dit schiet niet op, zo. Ik krijg hier om de twee weken een houten kont van naar jou luisteren en niets wordt daadwerkelijk in klinkende munt omgezet.”

Het doet me meer dan goed en ik zie dat Harrie hulpeloos oogcontact zoekt met Pee, die neutraal door de erker langs EmjE naar buiten gluurt. Alsof ze met deze muiterij niets te maken heeft. Harrie, inmiddels met een bloedrood hoofd, vraagt stotterend of meer mensen er zo over denken. EmjE knikt, geeft toe dat er geen schot in zit.

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
haha ... komt er verandering?
Is er toch iemand die 'durft' tegenspreken?!
Het ziet ernaar uit
De ommekeer wellicht?
Kijk nou wordt het leuk!
Ik had niet gedacht dat een van de anderen het ook door begon te krijgen
Eindelijk iemand anders zijn stem, maar of het baat?
Zo, dat is een begin van echt vergaderen.