Fouten in de liefde van de wasbeer

Door Wasbeer gepubliceerd op Friday 07 March 16:25

Omdat de bekentenissen over schaamtevolle momenten even lijken te stokken ( en Karazmin nog steeds niet in de gedeelde zilla kan) dan nog maar een paar pijnlijke herinneringen uit de tijd dat ik nog druk bezig was om een zekere band met het vrouwelijk geslacht op te bouwen. Dat ging zoals dat met de meeste mannen waarschijnlijk gebeurt, met het nodige vallen en weer moeizaam opstaan. En met al dat lenteweer denkt een wasbeer alleen maar aan de liefde natuurlijk.

 

 

Het bosje bloemen.

b7f89c368f91d71efff1e359295b64a7_1394208

 

Dit speelde in een tijd dat een welopgevoede jonge wasbeer (19) vanzelfsprekend een bosje bloemen meebracht voor het object van zijn aanbidding. In dit geval hadden we afgesproken elkaar te treffen op de parkeerplaats van een grote stad. Om redenen die te ingewikkeld zijn om hier uit te leggen, kon ik haar niet thuis ophalen. Maar goed, ik mocht de auto van mijn ouders lenen en zij kwam op de fiets, wat haar natuurlijk ook charmante blosjes op de wangen opleverde. Omdat we afgesproken hadden om te gaan eten in de binnenstad, werd het bosje bloemen, waarvoor ik de verdiende zoen op mijn wang al had geïncasseerd even in de kofferbak van de auto gedropt. Niet onterecht want de wandeling naar het romantisch restaurantje kostte toch zeker een half uur. Na een best gezellig maaltijd met wat vrolijk gebabbel, kwam het minder vrolijke moment, waarvan ik wist dat dit ook moest komen. Eerlijk gezegd had ik van te voren al besloten dat dit etentje tevens het afscheid moest worden, want er was gewoon geen 'klik' van mijn kant. Op die leeftijd weet je tenslotte ook nog niet goed wat je wilt. Dus na het toetje maar heel voorzichtig het onderwerp aangesneden en ook even doorgezet en dat leverde geen vriendelijke blikken op. Misschien dacht zij er wel hetzelfde over, maar had liever mij dat medegedeeld dan het omgekeerde. Maar goed, de rekening werd snel voldaan en buiten het restaurant leek het mij wel een goed idee om dan maar zo snel mogelijk ieder een eigen richting op te gaan. De stemming zat er tenslotte niet meer echt in. Maar zij herinnerde er mij koeltjes aan dat haar bloemen nog steeds in de auto lagen en dat ze die wel mee wou nemen. Dat betekende dus een half uur waarin ik nogmaals keer op keer moest uitleggen dat het allemaal mijn schuld was en niet de hare. Dat bracht ik het niet best af en het was dan ook best een lang half uur.

 

Het kopje koffie

56ff1457b8e633183475e1e788536afb_1394208

 

In datzelfde levensjaar kreeg ik een relatie met een 'oudere vrouw' , ze was al 22 en had haar eigen flatje in die grote stad in het oosten van het land. En na het eerste afspraakje was ik werkelijk tot over mijn oren verliefd op haar. Het waarom valt dan altijd moeilijk uit te leggen ook niet achteraf. Maar het probleem was dat het eigenlijk toch wel erg van één kant leek te komen, de mijne natuurlijk. Om mijn vurige liefdesverklaringen werd wel geglimlacht, maar het vuur dat ik daarmee hoopte te ontsteken, brandde dan wel op een erg laag pitje bij haar zo te zien. Ook als ik wat verwoede pogingen deed om mijn favoriete hobby het knuffelen iets langduriger uit te oefenen, leek zij altijd wel weer een reden te vinden om dat toch maar te beëindigen en mij teleurgesteld achter te laten. Niets is zo erg voor een 'man' op die leeftijd als om niet serieus genomen te worden, dus inmiddels was ik al wel in het stadium van berusting, dit zou niet de richting opgaan die ik graag had gezien. Het vierde (of vijfde) afspraakje verliep op dezelfde wijze als de vorige. Mijn pogingen leken te stuiten op een muur van geamuseerde koelheid en dit was het dan wel wat mij betreft. Tijd om me te gaan wijden aan het liefdesverdriet, dat dient te volgen op een mislukte poging. Bij het afscheid die avond voor haar flatje liet ik mijn knuffelpogingen dan ook maar goeddeels achterwege en ik zat al in gedachten het einde van de relatie door te nemen, waarbij ik zeker niet zou toegeven dat het van mijn kant heftiger was geweest dan van haar kant. En toen sprak zij de woorden die iedere man na een afspraakje graag hoort: “Kom je even binnen een kopje koffie drinken?”. En zelfs na al die jaren kan ik nog steeds niet begrijpen dat ik daar met een “Nee, ik ga maar eens naar huis toe” op reageerde. Pas na een behoorlijk tijd realiseerde ik me wat ze had gezegd, zo waren mijn gedachten elders geweest. Van een kopje koffie is het nadien niet meer gekomen. Het volgend gesprek verliep nogal moeizaam en daarmee was het gebeurd. Misschien was de uitnodiging ook alleen maar uit medelijden geweest voor al mijn inspanningen voordien.

 

De valentijnscadeautjes

e89a5b524751b5b9c1b7b96cbecce780_1394208

 

Het probleem betrof dit keer niet zozeer een geval van liefde maar verkeerd begrepen, goede bedoelingen. Een drietal dames op kantoor ( met vaste relaties) zat zich tijdens een lunchpauze uitgebreid beklagen, omdat zij nooit een verrassing kregen op Valentijnsdag. Daarop besloot ik hen daar dan maar te verrassen, om de dames een romantisch pleziertje te doen. Voor alle drie werd een kleine attentie gekocht met daarbij een kaart met een boodschap door een stille aanbidder. Om het 'niet uit de hand te laten lopen', werden die cadeautjes 'bezorgd' op kantoor met verschillende 'verhalen' over de wijze waarop, de receptioniste zat in het complot. De dames konden dus gaan dromen over een stille aanbidder tussen de grote groep klanten, leveranciers etc. ',die het kantoor regelmatig bezocht. Toen ik later die dag op kantoor kwam, had ik toch wel een glimlach verdiend vanwege dit gebaar, meende ik zo. De waarheid lag anders. De dames hadden inmiddels al een behoorlijke boosheid gezamenlijk ontwikkeld. Indien iemand immers gevoelens had voor een vrouw met een vaste relatie, dan moest hij daar maar eerlijk voor uitkomen en niet zo stiekem doen. Op de vraag in hoeverre ik er iets van wist, heb ik maar naar waarheid geantwoord dat het in ieder geval een heel dom persoon zou moest zijn geweest. Later hebben we er nog wel weer om kunnen lachen. Maar pas op met cadeautjes, want het wil nog wel eens uit de hand lopen.

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtige verhalen over het jonge wasbeertje;-)
Ach de oude wasbeer is er niet slimmer op geworden ;)
De wasbeer heeft dus niets geleerd;-)
Op het gebied van vrouwen niet, ruud. maar wie van ons wel tenslotte ;)
We blijven mannen;-)
Ooohhh vind het wel een beetje erg, maar dat werd volgens mij allemaal al wel ruimschoots goedgemaakt met de jaren ;-)
Die verhalen mag ik volgens mij hier niet schrijven :)
tegen Wasbeer
1
Ik hou je niet tegen ;-)
hahahah Wasbeertje toch, moet zeggen toch wel leuke blauwtje gelopen, en die laatste hihihi.....

Ik heb in ieder geval weer genoten. ;-)

XXX
dank je. maar iedereen zal wel van die verhalen hebben toch?
tegen Wasbeer
1
Ja dat denk ik wel. ;-) Ik zit nog steeds te bedenken wat ik in deze Zilla kan schrijven. Ik heb wel vaak rooie wangetjes gehad, maar vaak was het dan omdat een ander die bij me was iets uithaalde waar ik me voor schaamde. ik denk nog ;-)
XXX
Hahaha, ik zit vandaag heel erg op één lijn met Karina - ik dacht ook meteen aan mevrouw Wasbeer. Alleen wil ik de vraag iets anders formuleren: hoe is het mogelijk dat er toch een mevrouw Wasbeer is gekomen? ;)
Ze zal wel medelijden met me hebben gehad, vermoed ik
Gelukkig is het toch nog allemaal goed gekomen toch? Er is toch een mevrouw Wasbeer? Soms duurt het even eer je de ware tegenkomt ;-)
Met plezier gelezen...
Dank je. leedvermaak is tenslotte het leukste vermaak.
tegen Wasbeer
1
Hahaha, je hebt gelijk, ik heb je zilla geaccepteerd, maar ik heb zoveel blunders gemaakt in mijn leven..., het is zo moeilijk kiezen welke ik nu eens ga vertellen...
Tja....de eerste twee voorbeelden komen mij, onder iets andere omstandigheden natuurlijk, bijzonder pijnlijk bekend voor.
Je inspireert me. Misschien moet ik ook maar eens een tweede deel gaan schrijven.

Het laatste geval roept bij mij een sterke "het is ook nooit goed!"-reactie op. Met een hele grote glimlach.
Die laatste reactie op verhaal drie onderschrijf ik. Sindsdien ben ik nooit meer aardig voor vrouwen. Ze waarderen het toch niet ... ;)
De liefde is vaak niet voor de poes en ook wasberen vissen wel eens naast het net.

Leuke momenten, althans voor de lezer.
Tja de lezer kan er wel om lachen.... ;)