Strompelend door het mijnenveld (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 07 March 14:43

Titititiditidi klinkt de op morse lijkende eindtune.

De pastoor is ontmaskerd, zijn huishoudster en geliefde heeft het gedaan nadat ze er achter kwam dat de pastoor geld achterover heeft gedrukt om zijn onzalige pedo-driften mee af te kopen. Morse pakt een Whisky en zijn assistent een slappe pint zonder schuimkraag.

”Ach ja Morse weet de dader altijd ontmaskeren,” zegt Emje en gaat haar pyjama aantrekken.

“Henry is eerlijk en integer, EmjE. Dat staat voor mij nog steeds buiten kijf.” Ze knikt, gelooft ook niet dat hij nu ineens Harrie in de kont kruipt.

“Dat hij mij op mijn duvel geeft voor wat hij denkt dat ik gestuurd heb, is zelfs, met een beetje goede wil, wel te waarderen, want hij kan niet tegen onrecht. Hij kijkt tegen Harrie op en wat die viezerd in elkaar geknutseld heeft leek verdomd authentiek. Het is tenminste zo smerig dat ik het nooit zo fabelachtig goed in elkaar had kunnen plakken en die mail heeft Henry dus al anderhalve week kunnen bestuderen. Net als de reclame. Als je iets maar vaak genoeg ziet, ga je erin geloven en dat heeft die smerig Hark ook wel bij elkaar gefantaseerd. Zoiets had ik nooit kunnen bedenken.”

“Mensen zoals wij komen nooit op zo’n idee, maar Harrie, ach een zielige man.”

“Wat je zielig noemt. Hoe Henry nu als een marionet doet wat die zieligerd van jou wil, zal hij nooit beseffen, niet eens geloven. Of pas als het te laat is. Als blijkt dat… ja wat?”

Uiteindelijk, beiden in pyjama, steken we een laatste sigaretje op.

“Niemand vraagt zich ooit af hoe het met mijn kinderen in Addis is of met CHAD-ET. Dat de mail daar nog steeds niet werkt, de staking waarschijnlijk nog gaande is en ik niets van hen hoor vinden ze niet van belang? Maar wel met zo’n slim lachje vragen waar de tekening blijft voor HUN Leskeuken. Als ik zeg dat internet het niet doet kijkt die fantast me aan of ik hem beflikker. Ach wat... Mijn frietkeukentje zal Harrie’s stichting een vuile droge rotworst zijn. Ik raak langzaam maar zeker aan het eind van dit Latijn in zo'n krankzinnige inrichting voor onopvoedbare idiote gecontrolefreakte dwazen.” foeter ik uiteindelijk en EmjE knikt.

“Ik snap ook niet wat hij hiermee beoogt, maar ik moet naar bed. Na deze slijtageslag heb ik geen puf meer om alles de revue nog eens te laten passeren. Morgen is er weer een dag.” Ze klinkt machteloos en ik ben ook afgepeigerd. Veel te moe om mijn ontdekkingen van het begin af aan uit te leggen. Ik kan echter niet naar bed, moet eerst de overspanning kwijt. 

Ik weet wel wat Harrie hiermee beoogt. Het is eigenlijk heel simpel. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gast. Ik hoef het enkel maar om te draaien. Dora moet een dom wijf, ongeleid projectiel lijken, die over lijken gaat om haar zin door te drijven. Het zal minstens nog twee weken duren voordat Henry door krijgt dat het niet verstandig was om je oren te luisteren te leggen bij een voorzitter die zijn eigen regels maakt! Zolang Henry ervan overtuigd is dat Harrie gelijk heeft, zal mijn ex-collega mij zien zoals Harrie dat wil en hij zal me zeker zwart blijven maken om Henry voor zich te winnen. Daarom moet ik dimmen.  Die gemene ondankbare Dora, waar zij zo hard voor bezig zijn geweest. Oh ja? Hoe dan? Wie dan?

Iedereen, ook ik, houdt zich vast aan die magische 50 000 Euro, waarvan ik nog geen enkel officieel document te zien kreeg. Het Vincentrum, waar alles om draait, waarvoor ik in Addis ik-weet-niet-wat heb gedaan om geschikte foto’s te maken. Plaatjes die zielig genoeg waren om er geld mee los te weken. Datzelfde Vincentrum, waarvoor ik teksten in moest leveren voor hun posters en foldertjes. Dat geweldig geldschietende Vincentrum dat, zoals Harrie vanavond bars beweerde,  telkens met andere, nieuwe eisen komt. Daarom staat dat geld nog niet op de bank. Ik wist niet wat ik hoorde, maar die informatie werd listig verstopt achter de aansporing dat Henry moest vertellen over zijn laatste succesvolle initiatieven. 

De volgende morgen ben ik geradbraakt. Terwijl er maar twee sherry’s naar binnen gingen ligt mijn tong als een leren lap in mijn mond en ik kom maar moeilijk op gang. Ik wil de vorige avond niet herleven, het niet te veel aandacht geven, heb geen werk, zeeën van tijd en zie mijn project onder mijn handen wegglippen. Al heb ik niets te verbergen, toch moet ik me nu op het niveau van Harrie begeven, lobbyen en konkelen, mezelf een dubbele agenda aanmeten terwijl ik daar een pesthekel aan heb.

Die middag ga ik de stad in, me oriënteren op de programma’s om de filmpjes te bewerken. Puur om voeling te krijgen met mijn vrienden in Addis. Het werkt niet.  

“Dat je geen vat hebt op wat er gebeurt lijkt me frustrerend,” probeert EmjE bij de hutspot met verse worst, maar ik heb geen zin om er op in te gaan. Ik strooi liever domme grapjes rond die nergens op slaan. Afgesleten stomme grollen, ouwe taaie saaie woordspelinkjes. Omdat humor me altijd uit de diepste dalen geholpen heeft. Nu werkt het echter niet. Ik weet het zelf, dat ik overkom  als een doorgedraaide  doos. EmjE zegt er niets van maar ze verveelt zich er ook stierlijk mee. De levenslust zakt zwaar beneden pijl en ’s morgens om acht uur uit bed komen is al een paar keer niet meer gelukt. Waarom ook?  Kennelijk is Harrie besmettelijk met zijn te domme hagelwitte gansjes. 

Ik ben naïef, stom, niet tegen deze druk bestand, ga ten onder, zit uren op de bank naar buiten te turen. Kruip op de laatste kracht overeind en besef tot in mijn diepste zelf dat ik in het echte leven niet een kan schaken, dammen of Klaverjassen. De tegenstander inschatten of onthouden welke kaarten er op zijn gegooid lukt me nooit. Slinkse streken en doordachte zetten van de ‘vijand’ (wie heeft me dit spel opgedrongen?) kan ik al helemaal niet vooraf bedenken. Zodra het om echte valsheid gaat ben ik een groen blaadje. Nooit ervaring in op willen doen ook, nimmer enige ambitie gehad de politiek in te gaan. Er blijft niets anders over dan mezelf trouw te blijven en het contact met Henry van mijn kant af proberen te herstellen. Maar hoe want mezelf moeten verdedigen heeft meestal weinig zin en dit gedoe staat mijlenver af van ons oorspronkelijke doel.

Harrie mag dan een bejaarde halve gare zijn, hij  heeft dit systeem zelf ontworpen, en ik moet het hem nageven. Hierin is hij mijn meerdere. In donker gekonkel is hij thuis als de copulerende ratten tussen de daken van de stinkende sloppen in Addis. Die beesten heb ik ook leren accepteren. Ik ben aan dat gespuis gewend geraakt. Dan moet het me toch ook lukken om me in het schone Nederland tegen dit stinkdier staande te houden? 

Ik kan er niet achter kijken zolang ik niet weet wat er in de statuten staat. EmjE heeft ze ergens opgeborgen, zelf weet ze ook niet waar. Even overweeg ik op zoek te gaan, maar ik schaam me al voordat ik de zin heb uitgedacht. Ik moet niet dieper zinken, snuffel immers nooit in andermans spullen, zelfs niet in de hare. 

8c76da70de2238bf21164c3ae5767c0f_1394202Andersom lijkt het de anderen niets uit te maken dat ik de zwarte Piet kreeg toegespeeld, niemand probeert met mij de vieze smurrie glad te strijken.

Herhaaldelijk probeer ik een mail aan Henry in elkaar te zetten, maar ik  vind steeds de juiste woorden niet.

Het Goede Doel moet vóór gaan, dóór gaan. Inderdaad...Maar hoe?

Het is de vertrouwensbreuk die me opjaagt. Na de scheiding- inmiddels een kwart eeuw geleden- hoopte ik dit wezenloze niemandsland echt nooit meer van mijn leven te hoeven betreden. De wereld stond toen ook van de één op de andere dag op de kop en ik haat het dat dit gevoel opnieuw bezit van me neemt.

Die lichamelijke gewaarwording zoveel overeenkomsten met zo lang geleden en dat die gevoelig blootliggende zenuwuiteinden nu aan zoiets moois kleeft als mijn meisjes en het prachtige inspirerende project is vreselijk en het valt me vies tegen dat dit me nogmaals in mijn leven overkomt  Ik wil, nee moet, nee zal positief blijven, niet opgeven en mijn idealen trouw blijven. Dit project mag beslist niet ten gronde gaan aan een achterbakse vent die mijn laatste droom en levensdoel dégradeert, nihiliseert of manipuleert!

Kruipen wil ik, desnoods mezelf te grabbel gooien, als ik onderhand maar terug kan met het grote geld dat ons (CHAD-ET en mij) al die maanden geleden is beloofd.  Over de brug ermee! NU!

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat kan ik hier meer opzeggen dan dat zoiets vreet aan een mens!
En dat terwijl jij de bovenstebeste bedoelingen hebt met 'jouw vrienden' in Ethiopië!
Bah, wat een smerig gedoe. Daar rijzen je haren toch linea recta de bergen in?
Een vertrouwensbreuk blijft altijd een triest iets... en toch kan het blijkbaar niet altijd voorkomen worden.
Ik volg. (Ben een midwwek weg geweest)
En het teruggaan lijkt ook verde weg dan ooit.
Het blijft een hard gelag dat het eigenlijk doel, de meisjes, Harrie totaal niet interesseert.
Ik heb het laatste stuk van het vorige deel herschreven en overgeheveld naar dit deel, dus je zult waarschijnlijk wat dubbele info hierin vinden
Wat een mega pietenmuts op mijn scherm...:) de zwarte Piet heb jij zeker niet verdiend!
Ja, ik vind het ook nog niet zo lekker lopen met de foto's, hihi