Opgegroeid in een liefdeloos gezin; De Glind toen maar nu ook nog?

Door BenBerend gepubliceerd op Friday 07 March 12:30

Gisteren zag ik het TV programma:  Andere Tijden, over het jeugddorp De Glind.

16e44a04155eb1d0b45a4dc4de3febe1_1394193

Je hoorde de kinderen van toen die nu pas hun trauma's konden vertellen. Want voor de buitenwereld was alles koek en ei in dit gereformeerde dorp van Barneveld. Inhoudelijk verwijs ik je naar de link:  http://www.geschiedenis24.nl/andere-tijden/afleveringen/2013-2014/Opvoeders-tegen-wil-en-dank.html

Maar het was niet alleen in die omgeving. Het gebeurde in veel huishoudens. Aan de buitenkant leek het goed te zijn, maar binnenshuis waren er de dominante ouders en of broers of zussen. Ik kom uit een gezin van elf kinderen en ook bij ons was dit het geval. Als je ouder wordt verstop je de geestelijke en lichamelijke mishandelingen. Je gaat trouwen en begint samen aan een nieuwe start en gezin; én je doet het anders, samen met je partner.

Als je lichaam later in opstand komt, omdat je de jeugdtrauma's nooit hebt verwerkt, word je ziek. Toen werd mijn eerste diagnose gesteld en dat was reuma in de spieren (fibromyalgie) en een paar jaar later was de diagnose chronische PTSS.

612be280c936e7ce93d3c0934a630a7f_1394193

Maar toen was ik al in de leeftijd van ruim 50 jaar. En omdat ik hulp kreeg van mijn huidige vrouw, ging ik pas geestelijke hulp zoeken. En dan kom je bij de psychiather die jouw verhaal aanhoort en al snel door krijgt dat je onverwerkte jeugdtrauma's hebt. En dat moment vergeet je nooit. Er was iemand die mij begreep én er een naam aangaf:  

JEUGDTRAUMA'S EN DAARDOOR CHRONISCHE PTSS.

Dus nu kon ik er aan gaan wennen, waarom ik dus al jaren ziek ben; geestelijk en lichamelijk. Toen heb ik de omgang met mijn moeder maar verbroken, nadat ik haar telefonisch e.e.a. probeerde te vertellen, maar dat werd geen succes. Ik probeerde nog voorzichtig te zijn immers het is toch je moeder.

Maar mijn opstandigheid werd heftiger bij mij en ik heb toen maar een brief geschreven en daarin alles verteld en geschreven dat ik het contact verbreek.

Tot nu toe heeft ze mij er nooit over gesproken!

Maar hoe gaat het nu in de gezinnen? Ik zie om mij heen dat er steeds meer en meer wordt gescheiden en steeds meer als de kinderen nog klein zijn.

Mijn kinderen waren volwassen maar zelfs dan ik het verschrikkelijk voor de ouders én de kinderen. Scheiden doet lijden, voor iedereen.

Ben benieuwd naar jouw mening.

94c4e0b904cdf5de1b1126dc02997973_1394194

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is jammer dat er weinig tot geen begrip is van de mensen die juist jou zouden moeten steunen en begrijpen, maar doordat zij liefdevol zijn opgegroeid, kunnen ze het, denk ik, niet bevatten hoe onze jeugd eruit zag. Zij kregen vrijheid en liefde, wij werden opgesloten en kregen slaag. Maar je hebt wel gemerkt, dat toen zat er de dominantie en egoïsme bij je ouders, nu bij je kinderen, wat heel triest is. Gelukkig zijn er nog anderen, die je wel begrijpen en wel waardering voor je op kunnen brengen. xxx