Strompelend door het mijnenveld

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 06 March 13:10

Verstrengeling van belangen.

EmjE geniet ervan dat ze aan het huishouden geen gedachten hoeft te verspillen, na het werk niet hoeft te koken. Ze ziet dat mij van alles dwars zit, vraagt er tijdens het eten vaak naar. Het is duidelijk dat ze doorheeft dat ik veel verzwijg. Trouw aan mijn idee om haar niet lastig te vallen, vertel ik enkel de positieve helft, zeg naar waarheid dat Henry positief reageert op de ontworpen websitevoorstellen.

Harrie reageert niet op mijn brief. Geen dank je wel, geen ontvangstbevestiging, of toezegging dat mijn excuses zijn aanvaard (voor de fout die ik niet ken). Ik vind het géén probleem om over mijn eigen schaduw te springen zolang het een groter doel dient, maar daarna alsnog worden genegeerd is nog erger dan spuuglelijk niet bestaan! Hoewel ik het tracht te voorkomen zak ik stukje bij beetje verder weg in het stinkende machteloze moeras. De weledele Harrie belt óók niet om vóór de vergadering een afspraak te maken voor een gesprek. Er valt niets uit te praten?

EmjE heeft wel een vermoeden dat ik me bescheten en genegeerd voel. Ik ben stil, teruggetrokken en mijn kwinkslagen blijven uit. Op de gekste momenten gromt in mij sinister meewarig snuiven, over de algehele desinteresse. Dat is toch jouw vangnet, Dora? Familie en vrienden waar je alles voor over hebt? Daar moet je normaliter toch op kunnen rekenen?  Hoewel ik keihard werk gaat dat treiterende gefluister niet over… wordt dagelijks sterker alsom me ertoe te brengen de strijd tegen zoveel oneerlijke weerstand te staken. 

Flash

Vroeger belden Pee en ik elkaar regelmatig. Nooit voor iets ingewikkeld, niets zwaarwegends of diepgaans, enkel om te informeren hoe het ging, om te kijken wanneer we weer eens iets leuks gingen doen. Tweede handswinkels afstruinen. Kringlopen, noemden we dat en we hadden een vaste afspraak, liepen twee keer in de week een uur door het bos. Voor de lijn. Dat heb ik met mijn maatje 36 niet meer nodig, maar nu er geen initiatieven meer van Pee te bespeuren vallen, lijken al die gewoonten nooit te hebben bestaan. Vriendschap, in een vergeten logboek weggeschreven, alsof de reis voorbij is en daarom dat soort futile gezelligheden heeft afgedaan. 

Back

Drie dagen na de vergadering ging ik bij haar langs. Haar vriend- we liggen elkaar niet zo- deed open, vroeg nors wat ik kwam doen en hield angstvallig de deur op een kier tot Pattie verscheen. Het was al bijna voorspelbaar dat ze zogenaamd weg moest, maar toch vroeg of ik even een bakje thee kon komen drinken. Ik ben niet achter de bosjes op de loer gaan liggen om te zien of ze ook daadwerkelijk vertrok, maar het was verdrietig genoeg om niet aan EmjE op te biechten. Een onwelkom monster zijn zonder dat je weet waarom, vreet gaten door je brein. Ik verlang naar mijn leven in Addis, waar ik alles op de rit had.  

Op de één of andere manier komt het niet over mijn lippen met EmjE te spreken over het eenzame wantrouwige prikkeldraad dat ineens door mijn leven lijkt geweven. Zij kan er immers ook niets aan doen. Er zijn mensen die het zoveel slechter hebben dan wij, maar dat niets meer is zoals het was helpt er niet aan mee om me weer huppeltruttig lekker in mijn vel te voelen. Ik mag echter niet bij de pakken neer gaan zitten! Blijf teksten voor folders schrijven. Nog meer ontwerpen bedenken, wachten tot de volgende vergadering. Dat ik de agenda weer via EmjE moet lezen is niet eens meer iets om opgewonden van te raken en er staat deze keer wel een punt ‘Dora’ op.

Alle klussen voor de stichting zijn op tijd klaar en natuurlijk ben ik benieuwd hoe Harrie het deze keer aan gaat pakken. Ik heb besloten om me niet meer druk te maken over zijn denigrerende aanpak en me erop te concentreren hoe hij het precies doet, iedereen onder de knoet weten te houden. Ik moet rustig , onaanraakbaar blijven, maar het zal een kwestie van tijd worden tot het de anderen ook ergert hoe we worden behandeld.

Na de koffie kijkt onze voorzitter speciaal en heel nadrukkelijk mij aan als hij tot twee keer herhaalt:

“Even voor wie géén verstand hebben van besturen:

  1. A: Tijdens vergaderingen maakt de voorzitter de dienst uit. Zoals jullie zelf hebben beslist, ben ik dat en mijn hamer is de baas.
  2. B: Het dagelijks bestuur gaat over de agenda en alle lopende zaken, etc,"

Alsof ik dat niet weet? Joepie! Vooral dat veelzeggende etc! Daar kan letterlijk en figuurlijk alles onder vallen, hiephiep hoera. Ik weet immers al lang dat het hier onderdanig ondemocratisch, in elkaar hoort te steken.

Ik houd me in, ben zo stil dat ik mezelf eng begin te vinden, maar het prikt toch wel dat de anderen keurig ja-knikken na dit inleidende begin. Vervolgens kletst de voorzitter de tijd tot aan de pauze vol. Over zichzelf en alles wat de stichting in de afgelopen weken heeft uitgevreten. Volgens mij is het niet veel, doet hij erg zijn best het relaas uit te rekken en we horen weinig nieuws. Henry maakt er twee keer een opmerking over, maar daar kletst Harrie overheen. Zie je het ook Henry? Wie zijn mond te vroeg opent , iets ten nadele van hem zegt, wordt per definitie terug gefloten. Mijn punten van verbetering worden in dit segment niet besproken. Die zullen wel onder Dora staan. Henry komt daarna aan de bak en ik mag de ontworpen huisstijl tonen, geef iedereen een setje visitekaartjes om er de beste uit te kiezen, leg allerhande folders met uitgeschreven teksten, in diverse maten en vouwwijzen plus inschrijfformulieren op de salontafel. Ter inzage en Harrie knikt zowaar goedkeurend. Zo kom je op de anderen zelfs dankbaar over, slinkse nar met je imposante map op schoot.

“Dank je wel Dora, dat ziet er goed uit. We zullen dat uiteraard terdege controleren. Er is nu geen tijd om dat allemaal door te lezen. Bij de volgende vergadering zal ik uitsluitsel geven of het zo naar de drukker kan, want het is wel zaak dat de stichting naar de buitenwereld betrouwbaar overkomt,” stelt hij, mij daarbij alweer te doordringend aankijkend. Alleen voor de buitenwereld, flapdrol eerste klas? Alsof ik het vol zal hebben gestopt met leugens over jullie stichting?  Mijn gezicht blijft keurig neutraal, op zoek naar de adder onder het gras. Het is inmiddels wel duidelijk dat zijn methode knap is uitgedacht. Het steekt verdomd handig in elkaar zodat EmjE of ik niets in te brengen hebben. Alleen voor wat zij zelf niet kunnen ben ik nodig en de anderen doen alsof Harrie volledig in zijn recht staat met mij voor de rest buiten spel te zetten. Zolang iedereen volgzaam doet wat Harrie de Hun voorschrijft, blijven de heikele punten onder zijn versleten a-morele tapijt. 

Het is nog niet duidelijk of Pattie met hem onder één hoedje speelt aangezien ze zo af en toe in verweer komt als Harrie het naar mij toe te bont maakt. Hoe kan het dat alléén ik zoek naar wat zich verschuilt onder zijn glad geschoren gifgroene vergader-gazonnetje?  Ik kan er echter niet achter kijken zolang ik de statuten niet gelezen heb.

Vlak voor de rondvraag staat Dora op het programma en iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij, gaat rechtop zitten. Men is wel benieuwd, zo te zien.

“Ik wil het graag hebben over de communicatie als ik in Addis ben,” open ik zelfverzekerd,  want hier heb ik me stevig op voorbereid en ik sla de klapper met aantekeningen en de glasharde bewijzen open. 

“Ja, dat lijkt mij ook.” komt Harrie onmiddellijk naar voren. Deze keer laat hij wonder boven wonder de stoel heel. De stilte die valt lijkt nog het meest op wat er gebeurt als iemand in een menigte staat met een losgetrokken handgranaat en in mijn ooghoek zie ik dat Henry gaat verzitten, afstand van me neemt.

“Hoor eens Dora, ik ben niet gediend van die zogenaamde hoogstaande communicatie van jou, de brieven die je mij stuurt waar ik niet om heb gevraagd. Wie denk je wel dat je bent? Je moet wel je plaats weten!” komt de voorzitter vernijnig fel uit de hoek en ik schrik omdat Henry naast me knikt.

“Hoe durf je mij zo te benaderen?” spuugt de voorzitter vuur. Mijn hoofd schakelt als de wiedeweerga om…Begrijp ik het nu goed?  Mijn aandachtpunten komen niet aan bod?  Wil hij nu echt mijn brief, in weerwil van wat ik heb geprobeerd, in het openbaar bespreken? Ook goed. Doe dan maar, lul de behanger. Ik heb immers niets te vrezen.

“Ja Dora, je bent veel te ver gegaan. Zo kun je Harrie niet neerzetten, als een domme jongen benaderen. Die brief lijkt nergens op.” valt Henry hem bij. Ik weet niet wat ik hoor en ondanks mijn goede voorbereiding, razendsnelle hersens, raak ik totaal de weg kwijt, kijk verbijsterd rond. Harrie is echter verdomd zeker van zijn zaak en ik haal adem, stamel met een droge keel  “Wat was er fout aan?”  Met opgesperde ogen constateer ik dat iedereen totaal geintimideerd, me zit aan te staren alsof ze een geest hebben gezien. 

e8e3f051b7adcd509426158802ac65f7_1394109

“Haha, hoor haar. Nou, als je het dan perse wilt weten?” Hij opent zijn map, haalt er wat vellen uit, die hij met een duivels triomfantelijk gezicht rond deelt. 

Ik zucht gerustgesteld, want iedereen zal toe moeten geven dat er niets mis is met mijn poging het in de minne te schikken. Tot ik ‘mijn brief’ toegestoken krijg en het in één oogopslag te zien is dat de lengte ervan niet klopt. Het is maar éénderde van mijn epistel. Ik kijk hem verslagen aan.

“Dit kun je niet menen. Dit is niet de brief die ik jou heb gestuurd, Harrie, dat weet je net zo goed als ik.’ Ik zoek EmjE, die haar schouders ophaalt en meteen heb ik al spijt dat ik mijn versie niet aan haar heb laten lezen. 

“Oh wou je nu ook nog beweren dat ik lieg?” spuugt mijn aanvaller door de kamer terwijl ik in vogelvlucht doorlees wat ik zogenaamd geschreven heb. Ik hang! Hang als een smerige intrigante, indien iedereen gelooft dat ik dit vreselijke ding echt geschreven heb. 

“Nee, maar dit heb ik niet zo aan jou geschreven. Al het positieve, de complimenten aan jouw adres en mijn voorstel zijn verdwenen. Dat is er allemaal uitgehaald. Je hebt alles lukraak geknipt en geplakt.” Ik denk meteen al dat de anderen het verkeerd zullen invullen, na wat ze zojuist gelezen hebben. Men zal het als een gemene trap na ervaren. Verdomme.  Dit is precies wat Harrie heeft willen bereiken...mij als aanstichter van het kwaad neer sabelen.

“Ach Dora, probeer ons nou niet voor gek te verslijten. Mij neem je niet bij de neus, hoor. Je ziet zelf toch ook wel dat dit niet kan? Je hebt helemaal geen reden om de vloer met Harrie aan te vegen en zo vreselijk wantrouwig te doen.” zegt Henry met een zekerheid waarmee niet te spotten valt  Mijn mond zakt achterlijk open. Dora is een geslachte vis op het droge, schiet het door me heen.  Tranen dringen zich op, het liefste liep ik weg, maar mijn benen weigeren dienst nu Henry mij heeft laten vallen als een baksteen. Hier had hij het dus over in die rare mail van het vorig weekend …

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hoe is het mogelijk - zo laag bij de grond
Het zó ontgoocheld zijn in mensen moet pijn doen - pijn en onmacht!
Verschrikkelijk
Een mens klimt soms over hoge bergen
Klimp uit diepe dalen, zoals je weet
Heel laag bij de gronds en achterbaks allemaal. Ze zetten je heel doeltreffend buitenspel.
Hoe achterlijk is dat?
De persoon waarvoor zij die stichting op hebben gericht komt eindelijk weer terug en al wat hij kan doen is die mens de deur uitpesten.... Wat is daar het nut van?
Vragen die aan mezelf ook al stelde, ze zijn nota bene niets zonder jou.
Knippen en plakken, hoe laag kun je zinken?
En vooral, om welke reden doet iemand dat?
Dit begint wel heel Kafkaiaans te worden. Alsof je in één of ander parallelle wereld bent beland waar jij de regels niet van kent en iedereen lijkt op degene uit je eigen wereld maar op kleine maar cruciale punten anders is. Frustrerend en dodelijk vermoeiend.
Frustrerend en gekmakend vermoeiend, inderdaad.