De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 168, de bloedende motor.

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 04 March 07:27

279160c6ff58c6cc570264839af97a43_1393916

Ik veegde me mond af met mijn arm en Bill deed de motor grommen en we reden weg van het meer, de smalle weg op, die naar een mijn zou leiden. Hier was hij de meester van het overleven en had hij totale controle over zijn leven, voor zover de voorzienigheid dat toe liet.  Ik wist ongelooflijk veel meer dan slechts één week geleden, dat kwam ook door het absolute ontbreken van vrije tijd. Het leek een eeuw geleden dat ik een televisie had gezien. Onze dagen telden  écht 24 uur. Ook al reed je niet harder dan 15 mijl per uur over de meren, na een etmaal was dat dan toch 360 mijl, het gemiddelde zou lager liggen, want je reed nooit precies 15 mijl per uur. Ik besefte echter ook dat ik nog heel wat weken mee zou moeten maken, wilde ik ook maar een beetje in de buurt van Bill´s ervaring komen. Het was wonderlijk gegaan, in Calgary had ik als busboy gewerkt en dat was niet bepaald een heraldische baan geweest, Bill was een man, die kalend was, van middelbare leeftijd die binnen was gekomen voor een ontbijt.

iemand die in de grote stad niet op zou vallen. Een doorsnee mens die even stevig kwam ontbijten, hier was hij in zijn element en vocht hij zijn eigen strijd met al zijn kennis en vernuft tegen de omstandigheden die het gebied tot het verloren land maakten.  In vergelijking tot de stadse mensen, was ik een crack qua kennis nu, over het leven Up North, maar in vergelijking met Bill wist ik niets. Ik besefte dat de bijnaam Arctic Bill, voor mijn baas goed gekozen was. Dit was waarschijnlijk het laatste grensgebied van het vroegere Wilde Westen, waar de sterksten overleefden.  Niet qua locatie maar zeker wel qua insteek. 'Penny for your thoughts,' lachte BiIll. 'Gewoon', antwoordde ik,' ik mijmerde een beetje over het leven en hoe vreemd het kan lopen.  Ook dat als we weer in Calgary zijn niemand ook maar het idee heeft van wie of we zijn. Hier zijn we iemand'. Bill keek eens naar me en richtte zijn blik toen weer op de weg. 'Dat heb je goed verwoord,' vond hij,' zo is het ook'. 

'Mensen in de stad denken alles te weten,' vervolgde hij,' maar ze weten niets. Wij kunnen in beide gebieden overleven dat kunnen zij niet, zij kunnen ternauwernood in hun eigen gebied hun hoofd boven water houden, te veel gekken, hé'? Hier heb je óok wel gekken maar die zijn  meer verspreid over een groter gebied en als je elkaar even tegen komt is het maar voor even.  Dan bewaar je het ontzag en respect makkelijker. De vrachtwagen kreunde een steilte op en begon te haperen en aan de andere kant zagen we in de verte de rookpluim die het mijner´s kamp aangaf. Het is maar goed dat we haar gaan bloeden',zei Bill, want zo wil je toch niet een meer over en hij stuurde op het kampement aan.

5788d14d9bea6ba5457bdd7bd7098a66_1393916

Bill zette de vrachtwagen buiten het kamp op een vlakte en zei,' Iedereen even uitstappen, tijd voor een goede bak koffie of soep'. Er was geen paaltje buiten het kamp om de vrachtwagen  in te pluggen en Bill liet de diesel gewoon draaien terwijl we naar het kamp liepen. Net als bij andere plaatsen waar we geweest waren, stond hier een romneyloods en er naast een kantoortje. Even later zaten we aan een dampende mok koffie.

'Kijk,' zei Bill, 'er is maar één manier om de leidingen en verstuivers schoon te krijgen en die manier gaan we volgen, let goed op, want dit zal je hele leven je van pas komen, Als je lucht in je leidingen hebt of vuil, dan moet je de leiding die naar elk van de cylinders loopt los bouten. Dat klinkt moeilijk maar er zit al een moervormige wartel om heen die je altijd met een steeksleutel 14 los kan maken, dat is standaard, dan hoef je niet naar de juiste sleutel te zoeken.  Op het blok zit een handpompje en dat neemt de functie van de aanzuigpomp over die mechanisch is. Die moet je heen en weer pompen tot er schone brandstof uit de leiding komt, dan bout je die leiding weer vast en maak je de volgende los. Per cylinder heb je een leiding. Je begint bij de achterste en werkt naar voren'.

Ik luisterde naar voren gebogen.'Is er iets wat je niet snapt in wat ik je vertel', vroeg mijn baas? Ik schudde mijn hoofd. 'Jij blijft in de vrachtwagen,' zei Bill' en als ik een leidinkje los heb dan steek ik een duim op, dan laat je de motor draaien, tot ik mijn duim laat zakken. Dat betekent dat de mechanishe pomp het werk dan doet, ik ga in deze koude niet als een gek met een handpompje in de weer als dat niet nodig is. Dat kan omdat we naast een kamp staan. Normaal gebruik je het handpompje want de accu lijdt erg onder het laten draaien van een grote motor, omdat je hem niet laat aanslaan, dat zijn loze slagen die de zuiger maakt puur op de accu. Maar hier maken we ons leven niet moeilijk. Duidelijk?' Ik knikte weer.

279160c6ff58c6cc570264839af97a43_1393916

Ik doe er vier en dan wisselen we en dan doe jij er vier, want het is akelig koud. Alleen met handschoenen aanwerken, want als je met je hand, die altijd door huidvocht iets vochtig is, het koude staal aanraakt vriest dat stukje vel vast.  Dan moet je dat los trekken hé?' Bill nam nog een slok koffie, ' als we het goed doen zijn we met een half uurtje klaar en gaan we weer richting meer, bij het meer neem je het stuur weer over. Zo stonden we met een Engelse sleutel maatje 1, even later omstebeurt leidingen die het blok in liepen los te bouten, om vervolgens een duim omhoog te steken als er schone diesel uit kwam als de motor even gedraaid had en  om vervolgens alles weer goed vast te bouten.  Mijn baas wist waar hij het over had, binnen 20 minuten gromde de diesel tevreden en het snurken van de motor klonk regelmatig en gezond. We reden richting meer.

San Daniel 2014

lees ook de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 169, de mannen die niet vergaan

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bill was geen doorsnee kalende man van middelbare leeftijd die binnen was gekomen om even stevig te ontbijten... etc.

Soms verslapt je schrijfstijl. Dat vind ik jammer

Bill -geen doorsnee kalende man van middelbare leeftijd die niet opviel in de grote stad - was hier in zijn element, vocht met al zijn kennis en vernuft zijn eigen strijd tegen de omstandigheden die dit bevroren merengebied tot het verloren land maakten.
Zen en de kunst van het motoronderhoud?
een geweldig boek en verhaal..eeen klassieker
Zo'n man als Bill is wel heel handig om bij de hand te hebben.
Een echte overlever die Bill!
Gelijk een praktische les in motoronderhoud en techniek.