Waarom mensen een dubbel leven leiden...

Door Echteverhalen gepubliceerd op Thursday 27 February 19:14

Ze worden in ieder leven anders benadert. 

Het maakt compleet als je sociale context de dom is om je in zn geheel te zien....

Ze zien alleen je jas en je broek en je vrouw/man, of je kat. Maar niet je kast met boeken, of je uren plezier met "vliegtuigjes vouwen"... 

"Mommy an upgraded nanny"

Zie het maar als een upgrade in een game, of een king met zn burgers, een paleis en zn wachters... We doen hetzelfde, maar moeten net iets meer! Die nanny kan wegvallen, verhuizen, doodgaan, maar ik ben onvervangbaar! En moet het complexe leven altijd aan! En dat leven wordt steeds complexer, aangezien alle mensen op aarde slimmer worden... dus ook de mommy foefjes en techniek in huis, maar ook de contacten met elkaar... 

Je neemt de huidige veranderingen van deze tijd door en leert alle mensen door en door kennen... Maar ze zijn allemaal anders, met andere voorkeuren... Reuze kinderen, of wijze mensen... En alles er tussen in. 

Als mommy heb je altijd een dubbel leven...

Kinderen leiden ieder een eigen leven... Je hebt wel 4 levens te leiden als je 3 kinderen hebt. Je eigen en die van hen... Overal zie je andere reacties en benaderingen...

Jaloezie kan ontstaan, waarom zien ze wel mn kind staan als hij tekent en niet mij toen ik 4 was? Of waarom wordt dit kind nu wel een succes en de andere niet? Ze doen hetzelfde...

Het ligt aan "het huwelijk met de sociale context"

Alle huwelijken zijn anders, om andere redenen en andere gevoelens... Zo is iedereen op een andere manier met jou "getrouwd". De ene sociale context is als groep ook beter verbonden met elkaar. De groep die je erbij krijgt.... Bijvoorbeeld ook: Je ene kind zit in een klas, met minder ouders die goed contact hebben met super bazen... Of je hebt gewoon een top jaar, waar de ene ouder na de andere zegt goh jouw kind geef die ook eens aan mij mee... en stelt later je kind voor bij een van die bedrijven...

En zo groeien die kinderen die meer én beter verbonden zijn gelukkiger op.

Ten alle tijden tenzij het nare connecties zijn... En er weer een addertje te verwachten is... zo is het leven hoe verbonden ben je? En met wie? Dat bepaalt je leven, je gezondheid en geluk! Heb je geluk? Of start je ongelukkig? Door anderen? Verander gewoon je leven en begin opnieuw... Het is als elke nieuwe start van monopoly of levensweg... Je eindigt altijd anders, rijker, rijkste of minder rijk... Beroemder, specialer of beter... Of minder goed. Het leven is niet zo zeer een levenstrap, wel een beetje wat betreft ontwikkeling, die levensgroei is er wel... Uitgroeien tot, maar altijd binnen een omgeving... Is die wel goed voor je? Anders heeft opgroeien geen zin!

Ik denk dat alles mee speelt in een sociale context: Of er een boef naast je woont en hoe het land is, z'n regels van dat moment...

Ik kan ook niemand trouwen uit de jaren 70 wat een gekke boel krijg je er bij, bij hen thuis... 

Zo anders dan het vetrouwde jaren 80 gezin... Dat opklom in die crisis... en eigenlijk allemaal gelukkig werd... 

note. En andersom wat moeten ze bij mij weg plukken...? Bij zo'n jong ding... Ik mocht van alles en zij niets... Altijd jaloerse mannen en vrouwen die mijn komst bij hun context teweeg brengt... Verschrikkelijke relaties zijn dat! Zit ik uren uit te leggen dat wat ze denken nog al wazig is, zij zijn vrij en verlaten opgevoed... impulsief... Wij met regels, en autoriatief... De ouders die sloegen dachten mee te doen, maar lagen eruit... Het werd opvoeden met een nieuw jasje... eindeloos... en dan mijn kinderen worden helemaal raar daar... Geen regels, geen stijl, geen diepte zoals wij vanzelfsprekend vinden... Het woord identiteit en individu is daar nog vrij nieuw... Wij kennen iet anders, mensen worden iemand... Daar niet, je bent vrouw dus het aanrecht... Echt, zomaar zonder woorden, sta je erachter... Zo vond God dat het moest, zeggen hun ouders ook nog... "Ik zei:  Hebt u de wereld buiten gezien? Het is uit! Deze relatie is direct uit!" Hier geen enkel kind van mij in deze opvoeding... Dat zij uberhaupt zo durven mee te bemoeien... Ik ben geschoold, af, klaar en prima gevonden... en dan boom de oude tijden in, alsof de wereld stil stond??? Gekte... Mijn kinderen zij worden dokters, of dinosaurus uitgravers... Wat bent u geworden het aanrecht? Koken ik houdt er van, maar als extraatje naast het geweldige leven dat ik heb... Ik kook wel elke dag zelf. Maar mijn lieve kinderen, u gelooft bij de geboorte al dat dat toch niets wordt... dus extra hulp in uw huis! Kon niet gekker! En dat telkens weer... Zij hopen op revival... Terwijl de wereld is verandert... Niet meer hetzelfde... Nooit weer... Daar hebben we teveel voor geleerd, om te doen alsof we nog moeten filosoferen over wat borstvoeding nu is... Dat was al uitgefilosofeerd en goed geraden duizenden jaren teru: bloed is het antwoord... Maar nu kunnen ze zelfs borsten opensnijden... Wat staat u er dan waus bij te denken? Antwoorden zijn al klaar... en dan ben ik elke dag vermoeid in strijd met zo'n generatie.... Ga studeren zeg ik dan bijna bruut... en dat moeten ze ook... Ze versloffen, halen ons naar beneden, en laten ons niet werken, naast moederschap... Het leven was inmiddels geen huissloof zijn, maar een levenswerk, inclusief een baan en eten... Ook van de mommy... Of in zn geheel van de mommy... Te zien als extra rijkdom! Een geluk! En gelukkig! De bubbels in het bubbel bad... Waarom dan zo'n strijd, want mn bad wilden ze wel lenen... Daar moet je dus iets voor doen! Leren! En mij met rust laten, zodat je zelf tijd over hebt om zo'n bad te kopen!

Als mommy kom je op verschillende scholen, hobbyclubjes en heb je met verschillende ouders contact uit allerlei omgevingen...

Je bent dus altijd dubbel... Wat zeg ik tegen die wat niet? En wat tegen die ander... Ik zelf ben graag eenlijnig, mezelf... Dus ik zie zelf vooral verschillende reacties in verschillende milieus op mij... Maar ik snap de dubbelgangers die zich dan maar anders voordoen... mee praten of gewoon even moe zijn van zichzelf zijn... Geen huis ontvangt je hetzelfde... Al zien ze er wel allemaal hetzelfde uit... "Goeie gezinnen" snappen wel dezelfde trend... Maar zijn anders van binnen, ieder mens blijkt uniek te reageren op elkaar. 

Geen mens heeft ook hetzelfde leven geleid. Van de simpelste tot de grootste dingen... Allemaal combinatiefactoren, die anders zijn.... Dus je anders maken... Zoals: De één kreeg wel met 2 een kinderziekte de ander met 10 en met complicaties, waardoor tijden in het ziekenhuis en is nu angstig... Dan weer één die slim was, of beter in een bepaalde hobby, wat leid tot allerlei verschillende ideeën enj ontmoetingen in hun eigen leven en dus een andere benadering op mij... zij verzamelen allemaal andere gegevens, voor ze mij ontmoeten, kijken allemaal anders naar elkaar... 

Mommy zijn is super divers.

Je moet tegen verschillende mensen kunnen... Je voedt immers verschillende mensen op... Dus God bereid je volledig voor in zijn diversiteit... Zodat jouw kind ook uniek wordt... Maar wel ook netjes en beheerst en beleefd, gezond en succesvol... Daar heeft het jou voor tussen al die verschillende situaties... Super complex... Dom kun je niet zijn als je een kind wilt... Echt! Ouderschap is: "Zeilen aanspannen en zeilen tussen de verschillen..."

En dan toch beleefd, en gezond zijn... Jezelf zijn! 

Een mommy werkt dus aan zichzelf, en aan haar kinderen... En leidt allerlei levens tegelijk. 

Mannen en vrouwen naar hun werk leiden ook 2 levens...

Of ze leiden 3 levens als ze de andere wereld wel eens vergeten en door die verschillende werelden in beide werelden eindigen met eens een extra relatie... Omdat ze de "werkelijke" wereld thuis met hun man of vrouw en zelf gekozen leven met kinderen vergaten...

Of ze leiden 3 levens als ze er na gaan sporten, of een hobby volgen...  Of 4 levens als ze een show ophouden voor hun vrouw/man... Of 5, 6,7,8,9 en 10 als ze ook nog een extra show in de ochtend opvoeren op de scholen van hun kinderen... 

Iedereen stelt zich in het leven steeds even op. Je zet jezelf "aan", en "uit..." En leeft verder...

Alles moet namelijk goed gedaan, of je er nu van hield of niet... Wie weet haat je de zemles op vrijdagmiddag... Terwijl ik ernaast sta en er van hou... We houden ons op voor elkaar, vallen moe in slaap op de bank en morgen beginnen we weer! Want alles moet toch gebeuren, zin of geen zin!

Het leven is wel bedoelt als een totaliteit van jezelf...

Met onderdelen als werk, gezin, hobbies en er voor anderen zijn... dus die andere levens van je kinderen helpen te begeleiden... Je bent op alle plaatsen "dezelfde" is het doel. Een volwassenheid. 

Ik probeer dus ook wel echt zin in alles te hebben, zodat je niet ook nog thuis moet afvragen voor je ogen dichtvallen, was dit nu echt de vrouw die ik vandaag daar en daar zag? Ik probeer m'n leven te rijgen... Zodat het een geheel is.

Maar ook echt als je even je dag niet hebt... Je moet wel mee... En is er weer die "standaard" houding... Waar achter van alles en bij iedereen wat anders schuilt...

Probeer in ieder geval alles te doen, "zoals jij"

Misschien moeten we een echter leven, zodat we onze kinderen niet verwarren met die onzinnige veranderende sferen... Waar is het goed voor? Ze worden er zo moe van... Het lijkt eerder de meesten mensen gewoon wel eens teveel ... Waardoor er drukte ontstaat, of een houding... 

We zijn maar 1 mens, maar moeten overal staan, en weer steeds wat anders uitvoeren... De setting is gewoon in werkelijkheid steeds anders... Daar moet je fit genoeg voor zijn... En jezelf mee kunnen blijven!

Sportsfeer, nette schoolsfeer, gezellige speeltuin sfeer, alleen zonder kinderen sfeer in een discotheek, bioscoop, etc en zo veel veel meer... alles heeft ene andere toon... En verwacht een ander meegaand type in jou... Probeer in ieder geval alles te doen, "zoals jij" dan ben je in ieder geval nog "jezelf". 

note. Vooral veel mensen die vroeger niet autoriatief zijn opgevoed hebben moeite met dat zichzelf zijn, wat tot dsm klachten leidt...  Zeker mensen met minder iq, en minder extra ruimte in zichzelf... Die zien zichzelf van nature al minder, laat staan na neglect, of mishandelende autoritaire "ouders", dat zijn natuurlijk geen ouders geweest, ouderschap is voeden en reageren op een kind, kent interactie... autoritaire mensen hebben geen interactie behalve een narcistische mijn weg of geen weg... Dat is totaal geen opvoeding... Maar een mishandelende sfeer... Een mens is zichzelf... Van nature een wezen, dat eet, drinkt en leert... tot het zelf kan lopen en steeds meer zelfstandig kan. Daarna blijft de relatie tussen de mensen, als een gezonde gelijke verbinding, maar niet meer afhankelijk. Wegens die geweldige opvoeding. Wijze handelingen als steun naar volwassenheid, van zo'n kind. Dat is autoriatief opvoeden. Een must, en enige echte opvoeding. De wazige tijden van impulsief kinderen blijven benaderen met van alles is ook niet gezond... Er zijn namelijk wel eisen aan het leven... Om te overleven... Er zijn grenzen om je in leven te houden... Maar die breng je wijs, met studie, kunde over mensen en de aarde... Etc. Basis van autoriatief opvoeden = Jij hebt een eigen ik, jezelf, een zelf, een eigenheid, dat ik voedt. Erken en respecteer. Mee leef en mee deel. Help tot je volwassen bent. En dan als je volwassen bent zijn wij gelijken met een blijvende band.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.