Een lichtje in het duister...

Door Selma... gepubliceerd op Thursday 27 February 17:31

Een lichtje in het duister…

In de donkere duisternis staat een jonge vrouw. Haar lange bruine haren wapperen heen en weer door de wind die door deze duisternis heen woed. De wind voelt koud aan, net als de jonge vrouw. Ze strekt haar arm uit maar ziet het einde niet. Het is zo donker dat ze werkelijk geen hand meer voor haar ogen ziet. Haar lichtje is gedoofd. Ze durft geen stap te verzetten in de donkere duisternis. Ze weet niet welke kant ze uit moet om haar weg terug te vinden.
De jonge vrouw is verdwaald…

Doordat de jonge vrouw geen uitweg ziet, geeft ze bijna de moed op haar weg ooit terug te zullen vinden.  Totdat het in de verte begint te schemeren. Het zwakke lichtje in de verte wordt steeds sterker en beweegt zich langzaam voort naar de jonge vrouw.
De jonge vrouw durft zich altijd nog niet te bewegen. Bang voor wat er nu weer op haar afkomt.

Gevoelens van angst en eenzaamheid beginnen op te spelen en uiteindelijk overheersen ze haar. De wanhoop slaat toe, tranen beginnen haar ogen te vullen en vallen één voor één met een zachte ‘plof’ op de grond voor de jonge vrouw neer. Ze denkt dat als zij niet kan zien, ze ook niet gezien kan worden..

Als het lichtje bij de jonge vrouw is aangekomen ziet ze een andere vrouw uit het licht stappen. Deze vrouw is ouder dan de verdwaalde jonge vrouw en ziet er wijs uit.
De oudere vrouw zegt niets maar kijkt naar de jonge vrouw en voelt haar verdriet.
Ze laat haar licht nog harder schijnen zodat er een kring van licht om de vrouwen heen ontstaat. Het lichaam van de jonge vrouw begint weer warm aan te voelen en de tranen beginnen langzaam te verdwijnen.

De oudere vrouw reikt, zonder enig woord te zeggen, haar hand uit naar de jonge vrouw.
Even aarzelt ze de hand vast te pakken maar het voelt zo vertrouwd dat ze ook haar hand uitstrekt. De 2 handen van de vrouwen sluiten in elkaar en op dat moment begint het licht van de jonge vrouw weer te schijnen. Wellis waar nog heel zwak maar ze staat niet meer alleen in die donkere duisternis.

De jonge vrouw geniet en al haar negatieve energie verdwijnt langzaam uit haar lichaam waardoor haar eigen lichtje steeds sterker wordt.
Aangezien het licht van de jonge vrouw nog niet sterk genoeg is neemt de oudere vrouw haar mee op haar pad. Samen lopen ze hand in hand door de duisternis die geen duisternis meer lijkt te zijn. Het licht dat de oudere vrouw laat schijnen geeft alles weer vorm en kleur.

Na enige tijd gelopen te hebben, blijft de oudere vrouw ineens stilstaan. De rechtdoorgaande weg is veranderd in een kruising en op dit punt laat de oudere vrouw ook de hand van de jongere vrouw los. De jonge vrouw schrikt er van en knijpt uit reflex haar ogen dicht. Uit angst weer niet te kunnen zien in de duisternis. De oude vrouw zegt altijd nog niets en legt haar hand op de schouder van de jonge vrouw.

De jonge vrouw opent voorzichtig weer haar ogen en tot haar verbazing ziet ze met haar eigen licht de kruising waarop de twee vrouwen staan. Het doet haar goed haar lichtje weer te zien schijnen. De jonge vrouw begrijpt dat hiermee een eind is gekomen aan de wandeling samen.
Ze kijkt naar de oudere vrouw en deze knikt zachtjes met haar hoofd. Er verschijnt een glimlach op beide gezichten. De jonge vrouw weet nu dat ze sterk genoeg is om haar eigen pad te volgen. Ze zet een grote stap in haar eigen licht, gevolgd door nog een aantal kleinere stappen.

Nog even kijkt ze om naar de oudere vrouw, deze is al verdwenen. De jonge vrouw is weer alleen maar voelt zich niet langer eenzaam. Ook is ze niet langer meer bang voor de donkere duisternis. Ze heeft een wijze les geleerd van de oudere vrouw. Ook al is je lichtje gedoofd en zie je je weg niet meer, er zal er altijd iemand zijn die even met je mee wandelt en je lichtje weer doet laten branden. Je bent niet alleen!!!

*S.p...*

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Soms is ver weg erg dichtbij.
Je hebt me stil!.... X Betoverend mooi!