Hij vertelde zijn verhaal.

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:22

Ik pak jouw hand, want ik zie jouw pijn. Ik luister en voel omdat dat het enige is wat ik kan doen. Alle kleur trekt weg uit jouw gezicht, jouw ogen veranderen van kleur en meerdere keren moet jij de woorden eruit persen. In een seconde is jouw leven veranderd. Nooit meer hetzelfde en voor altijd draag jij je herinneringen mee. Er gaan weken voorbij dat jouw flarden weg blijven en soms doemen ze ineens op. De geur, de smaak, de geluiden en het besef dat dit allemaal werkelijk gebeurd is.

                                               

 

Ik wou dat ik het weg kon nemen, kon wissen je het kon laten vergeten. Ik zou willen dat je die avond niet op die plek was. Niet op je werk, gewoon thuis. Maar ja dan, dan had iemand anders levenslang moeten leven met deze verschrikkelijke beelden op zijn of haar netvlies.

Er ging een alarm af en jij moest daarheen. Wat je toen aantrof is nu nog steeds onbeschrijflijk. Jouw collega was in een vleesverwerker gevallen. Er kwamen krachten in jou naar boven die ervoor zorgde dat alles geregeld werd. Andere collega's heb je behoed voor de beelden die jij nu draagt. Toch moesten ook andere mensen het onder ogen komen. Ondanks dat ze hiervoor getraind worden was het heftig.

19 jaar later zijn nog steeds de beelden niet verdwenen. Je draagt ze met je mee en gaat er zo goed als mogelijk mee om. Dapper begin je de dag, wetende dat het moment eens zal komen vandaag. Je bent een man van data en tijdstippen. Je weet precies wanneer en hoe laat iets gebeurde, zelfs hele kleine dingen. Met jouw lach probeer je het weg te lachen maar jouw ogen zeggen andere dingen. Dapper probeer je jouw gedachten te verzetten totdat het onvermijdelijk is en alles terug komt. Elke stap die gezet is, elk woord wat gezegd is komt als een film terug. Je pieper gaat af en je gaat naar de plek, daar staat een collega die zegt dat hij nog pols voelde. De collega heeft niet gekeken in de machine want anders zou hij weten dat er geen sprake meer kan zijn van een pols..

Je regelt alles, houdt andere mensen van de afdeling af totdat de brandweer en politie komt. Je waarschuwt ze voor de horror. Je bent sterk, staat overeind en reageert. Tot het moment dat de huisarts komt en tegen jou zegt ´alles is geregeld en ik ben hier voor jou´ Je schild zakt en je klapt in elkaar.

De dag van gister is weer voorbij en vandaag deal je met de naschokken. Je zal weer moeten opkrabbelen en doorgaan. De beelden zullen weer vervagen totdat er weer onverwachts een moment komt. Je douched de geur van je af en alle emoties. Je hoofd gaat weer de lucht in, je zal weer lachen en doorgaan. Opstaan en doorgaan, je bent sterk. Nooit zal deze dag voorbij gaan als een normale. Elk jaar weer beleef je alles opnieuw.

Ik pak jouw hand want je bent niet alleen.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een grote en zware last die je nooit meer kan afdoen wat heb ik een groot en diep respect voor zijn moedige optreden. Zonder aan zichzelf te denken anderen beschermen. Ik hoop dat er iets of iemand is die jullie kan helpen om dit af te sluiten of op z'n minst dragelijk te maken. En wat ben jij een goed mens dat jij je zo kan inleven in een ander. Nogmaals chapeau
Als je op zo,n manier de dood in de ogen hebt gekeken helpt douchen niet meer, heel veel sterkte en hopen dat het iets gaat slijten.
Pork de DUIM.
DRIMPELS volgt