Woede, wraak en haat vreet jou op.

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:21

Je gezicht vertonen de sporen van een jarenlange strijd.         Een grijzige kleur ligt over jouw gezicht. Jouw ogen stralen niet meer en de frons is permanent aanwezig. Elke keer als ik jou zie is mijn gevoel anders. Lang voelde ik medelijden en hoop dat je zou inzien dat het anders moest. Dat jouw verdriet omgeslagen was in woede en jij met de tijd tot inkeer zou komen.                   Ik zag je langzaam alles verliezen en jouw wraak nam toe.       Je bedacht niet hoe het anders zou moeten of dat je verkeerde stappen aan het nemen was. Je stond boven de wet dacht je en jouw acties stond jij vierkant achter.

Het dwingende advies dat jij naar een psycholoog moest was totale onzin. De tijd die jij kreeg om aan jouzelf te werken gebruikte je om nog meer dwars te gaan liggen, om angst te zaaien en het laatste stukje vertrouwen brokkelde af. Bij mij maar ook bij jouw kinderen. Ze waren bij enkele acties van jou aanwezig waardoor er angst ontstond voor hun eigen vader.

Vandaag zag ik je weer. De vorige keer kreeg ik een paniekaanval toen ik weg ging. Ik wou de uitgang net uit lopen en daar kwam jij de trap af. Jouw blik en het gevoel wat ik kreeg veroorzaakte een flashback van een paar jaar geleden. In een ziekenhuis hal had jij onze dochter van 3 op de arm. Ze was nauwelijks ontwaakt uit een narcose en de dag ervoor had jij haar meegenomen. Je stond opeens voor me, pakte haar op en je was weer weg. Haar amandelen moesten geknipt worden en jij vond dat dit in het ziekenhuis moest gebeuren in jouw woonplaats. Waarom? Omdat jouw wil wet is. De politie was op de hoogte en ik zou haar na haar operatie meenemen naar huis. Je weigerde en opeens zag je mij staan achterin de grote hal van het ziekenhuis. De grote deuren werden gesloten en jij wou het raam inslaan. Opeens draaide jij je om en kwam je met onze dochter op je arm op mij af lopen.´Ik vermoord je!!´ schreeuwde jij mij toe. Je werd gevloerd door een behoorlijk aantal politie agenten en in de tussentijd werd onze dochter uit jouw armen gegrepen. Het ging zo snel.. Opeens had ik haar in mijn armen, moest ik wegrennen naar een afdeling, deuren sloten zich achter mij en in een kamertje moest ik wachten. Paniek, angst en een enorme misselijkheid golfde door mijn lijf.

Vandaag zag ik een verbolgen man. Een man verteerd door wraak. Een man die elk woord aangreep voor een discussie met maar één uitkomst: Jouw gelijk. Na ontelbare pogingen wil je opnieuw kansen. Kansen gebaseerd op los zand. Er is geen fundering, geen basis geen enkel iets waardoor er een omgang zou kunnen worden opgestart. Het eindstation is bereikt alleen jij wilt dat de trein terug rijd.

Weer was het besef dat jij niet kan invoelen wat de afgelopen jaren hebben betekend voor de kinderen ontzettend pijnlijk. Ik zou willen dat je door hun ogen de situatie kan zien en kan voelen. Begrijp hun gevoel, begrijp hun vragen en accepteer jouw aandeel. Wees een vader, zie hun zoals ze zijn. Voel hun verdriet en angst. Snap dat het vertrouwen in jou als vader weg is. Werk daaraan.

De kans om dit te doen is geweest. We kunnen nog duizenden discussies hierover voeren met allemaal instanties, rechters en advocaten maar zolang jij niet kan inzien wat jouw aandeel is kom je nergens. Jouw boosheid voert de boventoon ook vandaag was dit weer zichtbaar. Jouw gebrek aan zelfreflectie zoals dit genoemd werd zal niet veranderen. Het zal niet anders worden.

Ik voelde me sterk vandaag en kon goed uit mijn woorden komen. Ik voelde mij sterk omdat ik dit doe voor mijn gezin, mijn kinderen. Er moet en zal rust komen. Ik voelde me goed voorbereid en had helder in mijn hoofd waarom ik een bepaalde mening heb. Ik kon het onderbouwen. Waarom ik geen mediation meer wil, waarom omgang geen optie meer is en waarom ik één-ouder gezag wil.

Na de rechtszaak zo snel maken dat ik weg kwam. Weg, weg, weg... Om me heen kijken en snel naar de auto. Alles gonst dan in mijn hoofd. Alle woorden, alle emoties en alle indrukken. Ik stuur wat appjes en smsjes dat alles oké is en dat ik onderweg naar huis ben. In flarden vertel ik over het afgelopen uur. Een onsamenhangend verhaal en ik voel veel boosheid. Boosheid over de leugens en het eeuwige wijzen naar een ander behalve naar hem zelf.

Eenmaal thuis voel ik alles zakken. Veilig thuis in mijn eigen huis. Onze plek van ons vijven. De rust voelt als een warme deken en al snel voel ik me ontzettend moe. Alle energie zakt weg en als even later mijn hoofd mijn kussen raakt zak ik diep weg in slaap..

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het einde van jouw strijd lijkt nabij en eindelijk kun je gaan leven samen met je gezin.
Wat een gedoe allemaal. Sterkte en hopenlijk houd jij je rust.
Lekker slapen meid. En morgen gezond weer op. X