Waarom ben je samen?

Door Echteverhalen gepubliceerd op Thursday 27 February 17:16

http://plzcdn.com/ZillaIMG/7e7f4f1d371f6a23ae278b83e703c7a3_medium.jpg

Waarom ben je met wie je bent?

Waarom trouw je? Waarom krijg je met iemand kinderen?

We zagen eerst onze ouders in hun relaties...allemaal hadden ze een economische reden, of een bepaalde emotie, wat genoeg reden was om met elkaar trouwen, kinderen te krijgen en elkaar weer te verlaten...

De maatschappij was zo

En:  "De maatschappij was zo..." Je kreeg of plots een kind en trouwde of je trouwde en wist dat je kinderen zou gaan krijgen met die persoon die je trouwde. De financiële reden. Stond misschien wel op 1 tussen alle redenen om te trouwen. De druk van ouders was ook groot dat je moest gaan trouwen. Waardoor je sneller trouwden. En het soort waarmee je (wilde) trouwde, was ontzettend belangrijk. Ik kan me indenken, dat als een man niet genoeg geld had voor een vrouw. De ouders van die dochter geen toestemming gaven. Mensen trouwden jong. En de ouders hadden veel te zeggen over het huwelijk.

Een eigen persoonlijkheid

Er was een wereld ontstaan waarin veel getrouwde mensen klem kwamen te zitten met zichzelf. Het ontwikkelen van jezelf werd steeds meer belangrijk. Naar school gaan, een baan krijgen. Wat voor opstand kon zorgen in een huwelijk. Het gevoel dat de ander niet luistert, naar de ander. Twee bazen in huis. Die de samenwerking niet konden vinden.

De partner die men trouwden was veelal ook niet een natuurlijke liefde, om aan onder te schikken. Soms dachten stelletjes een tijdje van wel..of dat dit wel goed zou komen. Dat de verliefdheid om zou gaan slaan naar een gevoel van saamhorigheid. Maar meestal bleek het al gauw een persoon waar je, je aan moest passen.

Zijn wil was toch nog wet. Al gauw. Want zij moest het huishouden doen. Er was ook geen kinderopvang of een sfeer dat vrouwen zelf aan de slag gingen met werken. De voorzieningen pasten niet bij de trend, van zelfstandigheid en gelijkheid. Om als twee hoofden in 1 huis te kunnen voortbestaan. De wereld veranderde en...

Scheiden

Scheiden werd hip. Op een gegeven moment mochten mensen steeds meer in onze maatschappij. Wat meer van zichzelf laten zien. Elkaar wat gaan ontdekken. En echt op zoek gaan naar liefde. De romanticus was trending en zorgde voor de nieuwere ideeën dat we als hoofdreden om te kunnen trouwen we echt van elkaar moesten houden.  

De generaties na de oorlog hebben dit zelf voor elkaar gekregen. Ze waren met z'n allen wat rebelser. En doorbraken de tradities die ervoor waren. een man moest meer houden van een vrouw, dit tonen. En een vrouw moest meer werken. Mocht geen "slaaf"zijn.

Vooroorlogs

Ouders geboren voor de oorlog, ouders van die kinderen die wilden scheiden. Wisten niet wat ze met de groep "jongeren" aanmoesten...Het waren losgeslagen kinderen. Vonden ze.

Ze waren zelf een strak regime en oorlog gewend. Al waren er zeker verhalen, over een geweldige jeugd die ze hadden beleefd...naast die kille oorlog. Alsof deze mensen het contrast zo duidelijk inzagen. Dat zij hun jeugd vlak voor de oorlog, natuurlijk als geweldig hadden beleefd. Oorlog en de tijd vlak voor de oorlog, gaf een gedachtengoed van hoe iets wel of niet moest in het leven.

De wereld werd door hen wederopgebouwd en hun "ondankbare" kinderen  braken deze wereld weer af...die naoorlogse generatie veranderde de wereld...

Na de oorlog

Er kwamen hippies en andere stromingen. Die stromingen waren andere groepen, het stak een beetje anders in elkaar dan de zuilen die onze opa's en oma's gewend waren in "hun tijd".

Al kon het hetzelfde werken. Een groep kon tegen een andere stroming zijn, net als tegen een zuil zijn. Of er vonden samenwerkingen plaats tussen (zuilen en) stromingen. Samen één wereld maken kwam inzicht...

Nieuwetijds

Wat onze opa's en oma's meemaakten was ongekend...een "fijne"jeugd, in contrast met hun tienertijd, of een tweede deel van hun andere jonge jaren in oorlogstijd. Overal de dood, hard werken voor Duitsers, en zelfs hun hele leven aan hen verliezen. Vrienden gingen dood, en wie over was gebleven was na de oorlog "samen". Samen moesten ze er wat van maken deze groep van overlevenden.

Wat moesten ze met rebelse kinderen na alles wat ze al hadden meegemaakt? Het strakke regime van voor de oorlog en tijdens de oorlog had geen zin in hun plan van aanpak. Ze verafschuwden zelf de oorlog, dus die wilden ze de kinderen niet verklaren. De ene ouder fierde dan maar wat met hun kinderen mee, en e ander probeerde strak te blijven. Zoals hun ouders het altijd hadden gered.

En toen vonden ze een wereld, waarin opa's en oma's belangrijk bleven en samen met onze ouders ons opvoedden. Wat strakker dan onze ouders gewild hadden, en losser dan wat de opa's en oma's gewend waren.

 

Nog geen crisis

Er was na de jaren tachtig geen crisis meer. Wij groeiden op en ons kinderlijk "vermogen" ook. Games, computers, tv's. Zoveel spellen hadden beide generaties, de ouders en opa's en oma's, nog nooit gezien. Spelen werd belangrijk. En onze ouders hadden daar best wel eens last van.

Onze ouders

Jaloezie, ze hadden zelf nooit zoveel gehad als kind. Of het niet kunnen inleven in ons en de wereld van technologie die er aan zat te komen of juist zich verliezen in wat wij hadden gekregen. Dus mee doen met de nieuwe ontwikkelingen, het voor zichzelf toe eigenen en ons, de kinderen vergeten. Het kwam vaker voor dan je denkt.  

Opa's en oma's

Onze opa's en oma's hadden of veel meegemaakt, en die kon je niet echt bij je wereld betrekken.  Door de oorlog, maar konden ook genoeg hebben van hun eigen kinderen. Dat was toen nog zo. Zonder pardon, stond je dan zonder ouders. Geen jeugdzorg die families dwong te blijven bestaan. Dan was je gewoon alleen. Ook werd het zelfs als volwassenheid gezien. Gedacht dat dit dan bij volwassen zijn hoorde. Je was dan vanaf nu alleen. Te groot om nog in het ouderlijk gezin te zijn.

De hoop op de ware

Het is van alle tijden!

Onze grootouders

Maar onze grootouders konden er meestal niet aan toe komen. De wereld was je familie en je buurt. En je moest trouwen. Het geld van het gezin raakte op als je bleef. Wel was de wereld in wederopbouw na de oorlog en moest je verstandige keuzes maken. Verliefdheid speelde vast een rol. Dan was je in ieder geval beter af dan tijdens die zware oorlog, die pas net voorbij was. Kinderen werden toegjuicht door de kerk en het geloof in de nieuwe wereld. Wat de babyboom veroorzaakte.

Ouders

Rebellen die zichzelf nooit vonden. Of juist zichzelf willen blijven. Ze geloofden er in. Kregen het niet, of zijn nog steeds op zoek naar die ware liefde. Wat is dat toch een ware? Veel verschillende ideeën huizen rond in deze generatie. Je wordt er als kind van hen bijna niet wijs uit. Wat zij echt vinden.

Hij moet goed in sex zijn. Een veelgehoorde. Een beetje de lege relaties zien we hier. Economische redenen zijn niet genoeg. Maar de echte liefde vinden ze maar niet. Hun ideeën zijn leger. Minder slim om een partner te vinden. Ze kijken voor het eerst naar iemand die bij me past. Wat is dat? Ik? En bij mij passen?

Sommigen is het gelukt? Althans dat zeggen ze. De statistieken wijzen uit, dat er veel scheidingen nog zullen komen. Zelfs na hun pensioen, zullen ze scheiden.

Wij

En nu wij. Zo spannend als we leven met elkaar. Veel gewone vrienden. Eens uitproberen of dit hem is.

We hebben een geweldige tijd met elkaar. We zijn onszelf, vroeg gescheiden als we erachter komen dit is hem niet!

En proberen scheidingen te voorkomen. Door te kijken, of hobby's en ideeën passen. (En de sex ;) )

En of hij de ware liefde is.

Wij maakten mee in onze jeugd, dat de woorden ik hou van jou hip werden. Zijn we dat vergeten soms? Hoe kort geleden ouders ineens moesten gaan zeggen ik hou van jou en je moesten knuffelen anders waren ze niet affectief genoeg. Een lachtertje eigenlijk. Wij knuffelen onze kinderen alsof het onze knuffels zijn, zouden m'n grootouders en ouders zeggen. Ik hou van jou, zeggen we heel Amerikaans de hele dag. We weten dat dat gezond voor ze is. Liefde.

Dus zoeken we naar echte liefde. Natuurlijk zullen onze kinderen het weer beter doen dan wij. Dat is de trend. Alle kinderen doen het altijd beter dan hun ouders.

Wel; is het super interessant wat wij nu doen in de liefde...Wanneer trouwen wij? En met wie?

Een paar missers en dan gelukkig. Ik verwacht het wel! Tot in het bejaardenhuis kunnen we elkaar vinden en er zijn vliegtuigen voor verre liefdes...Dat moet lukken!

http://plzcdn.com/ZillaIMG/7e7f4f1d371f6a23ae278b83e703c7a3_medium.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.